In augustus 2007 zette Victoria Deluxe een samenwerking op met de Emancipatorische Projectwerking van OCMW Gent met de bedoeling om in de lente van 2008 een theaterproductie te presenteren.
Sinds september vorig jaar loopt er een intens werkproces waar een dertigtal mensen aan deelnemen. We zoeken zorgvuldig naar de passende woorden om de fijne en warme groep mensen waar we mee werken te omschrijven.
We proberen het als volgt: het zijn allen mensen die op de één of andere manier in een moeilijke levenssituatie zijn terechtgekomen. Velen van hen worstelen dagelijks met kleinere en grotere miseries, maar slagen er bovenwel in om het hoofd boven water te houden én te blijven geloven in dit leven dat iedereen gelijke kansen belooft, maar die belofte niet inlost.
In dit werkproces gingen we op zoek naar de diepere oorzaken van armoede en miserie en koppelden dit aan het thema kermis. We organiseerden groepsgesprekken, namen individuele interviews af, deden een groepsuitstap naar de foor in Oostende en gingen op de werkvloer van start met improvisaties. We werden op slag verrast door het aanwezige speeltalent en de grote inzet van deze straffe groep mensen.
Na enkele weken zijn we beginnen schrijven aan een theatertekst waarin de levensvisie en de verhalen van de spelers heel sterk werden bewerkt. We hebben geschaafd, gebeiteld en geboetseerd aan een verhaal waarin iedereen zich kan herkennen en dat ook onze verbeelding of fantasie kan prikkelen.
De eerste weken repeteerden we iedere vrijdag. Na enkele maanden werkten we ook op dinsdag en zaterdagnamiddag. We trokken begin februari met de hele groep naar De Fiertel in Ronse. Dit alles met de bedoeling om een sterke theatervoorstelling te maken, maar bovenal om op zoek te gaan naar hoe we elkaars talenten kunnen aanwenden en stimuleren.
Tussen de repetities door luisterden we naar elkaars verhalen en zochten we samen hoe we konden en kunnen ingaan op de kleine en grote zorgen.
Theater is het cement dat ons samenbrengt, maar het geloof in elkaar en in een meer rechtvaardige wereld is de ultieme reden om met elkaar samen te werken. ’t Vuil Huishouden kan gezien de mooie en sterke werksfeer niet anders dan een sterke voorstelling worden. We zullen de komende weken keihard verder werken om er tegen de première te staan en dan hopelijk de vruchten te plukken.
Met een deel van de inkomsten van de voorstelling willen we voor alle spelers in juli 2008 een vakantieweek in de Ardennen organiseren. Voor volgend seizoen dromen we al van een nieuwe theatervoorstelling met al wie zin heeft om verder te werken.
’t Vuil Huishouden is een tragikomische voorstelling in het Gents over:
Devilder die reclame staat te maken terwijl er geen volk voor zijn kraam staat,
François die niet op tijd is om de botsauto’s open te doen,
Michèlle die verdomme goed weet waarom dat François te laat is maar haar bek niet laat openbreken,
Bracke die zich met Jan en alleman moeit omdat hij den boel bijeen wilt houden,
Gina die om de zes maand van haar verandert omdat ze zich niet goed in haar vel voelt,
Linda die haren Gino kwijt is aan een wijf met een schuun gat en dikke tetten,
Marina die koste wat kost nen ijscrème met vier bollen wil
en zo veel meer!
Kijk, ik ga de voorstelling in mijn eigen woorden beschrijven:
’t Vuil Huishouden begint met het verhaal over de eigenaar van de botsauto’s die op nen bepaalden dag zijn kot niet op tijd opendoet. De andere kermiskramers maken zich zorgen, want ze zijn niet gewoon dat François te laat is. De kermis staat op ’t Van Beverenplein en zoals jullie weten of niet weten: dat is een plein waar dat ge u aan van alles kunt verwachten. Het is de laatste dag dat de kermis daar staat en er zijn serieuze kortingen.
Devilder van ’t Vuil Huishouden een Gents woord voor een bollo-smittokraam roept gelijk nen zot om de klanten naar zijn kraam te lokken. Linda, dat bennek ik, treurt omdat haar vent is weggelopen en Bracke tracht den boel bijeen te houden. Al die mensen die op de kermis staan en komen, hebben allemaal ne groten mond maar een vree klein hart. We trachten elk op ons manier er het beste van te maken maar we botsen elk op de muren van het leven. En terwijl dat we knokken tegen ons miserie, ontstaat er plots iets vree schoons. Maar de rest ga ik niet verklappen, want anders zoudt ge misschien niet meer komen kijken.
Ilse Galle - speelster
“Tien kogels voor veertig euro!
Kijk eens naar al die mooie prijzen: pluchen beren, horloges en gps’kes, de nieuwste plasmaschermen, elektrische toestellen en nen echten motto, nen supermotto!
Met een beetje geluk is het straks van u.
3 lotjes voor 5 euro!”
Toen ik de eerste pagina’s van het script las, herkende ik heel erg mijn eigen levensverhaal en dat van mijn medespelers in de tekst. Ik was verrast over hoe er op basis van interviews en gesprekken met ons een theatertekst is ontstaan die iets vertelt over onze levens. We zijn weliswaar elk een personage geworden en onze verhalen zijn bewerkt, maar de voorstelling gaat voor een groot deel over ons: hoe wij worstelen, vallen en opstaan en er toch in blijven geloven.
Ik heb me in het begin vaak afgevraagd in hoeverre het publiek zal reageren op wat wij proberen te maken. De laatste weken begin ik er hard in te geloven dat we een mooie voorstelling kunnen maken. Veel situaties die we op scène brengen, zijn zo uit het leven gegrepen dat dit het publiek wellicht zal aanspreken. We spelen in het Gents en we gebruiken woorden die de onze zijn. We zijn blij dat we geen tekst in onze handen kregen in een taal die de onze niet is.
We zijn een sterke groep geworden en ik ben blij verrast hoe sterk de vriendschapsbanden zijn. Ik zie er nu al tegenop dat het project zal afgerond worden, want ik ben niet goed in afscheid nemen. Maar naar ik verneem willen de mensen van Victoria Deluxe met ons verderwerken. Maar eerst onze voorstelling ’t Vuil Huishouden nog spelen.
Frans Faict - speler - vaste verslaggever in het project
Fragment uit de theatertekst
Geduld & meneer?
Ik heb al gans mijn leven geduld.
En weet je wat dat mij heeft opgeleverd?
Niets.
Ik zit ganse dagen tussen vier muren
te wachten tot dat ik nieuws krijg.
Maar ik krijg geen nieuws.
Het enigste dat ik in mijn brievenbus krijg, zijn betalingen:
een factuur van t water
één van den elektriek,
een belasting van de Provincie,
één voor de vuilniszakken,
een maandelijkse betaling voor mijn begrafeniskosten,
en de grootste factuur komt van de Staat.
Als ik daar nog maandelijks mijn huishuur bij optel,
dan schiet er ver niks meer over.
Aan mijn leeftijd, meneer, dan krijg je geen goed nieuws meer.
Alleen maar slecht nieuws.
Daarom wil ik mij hier op die kermis eens goed laten gaan.
Praktisch
Voorstelling op:
Locatie: De Centrale - Turbinezaal
Inkom: 7 euro / 5 euro (reductie voor -26 en werkzoekenden)
Spel: Melina Lotigiers, Mario Geldof, Patricia Ryngaert, Raymond Van Impe, Aziz Boukhzar, Bernard Goovaerts, Ilse Galle, Harald Desiron, Danny Blancquart, Inge Van Lancker, Ann Van Weymeersch, Werner Mostrey, Marina Bouré, Anita Ryngaert, Ronny Van de Casteele, Frans Faict, Michel Picha, Michelle Van de Putte, Liesje Denutte, Gina De Langhe, Veerle Teirbrood, Marleen Wieme, Tourad Kane, Patrick Uytterhaeghen, Johan Gailliaert.
Tekst en regie: Noortje Dekker, Mout Uyttersprot en dominique Willaert
Scenografie: Berten Jeakers en Evelien Stichelmeyer
Techniek: Ewoud Dutelie
Veel dank aan: Jos Van Herreweghe, Stephane Batselier, Stef Leyn, Sylvie Ongena, Lotte Verbeke, Dominique Martens, Claudine Sergeant, de teams van Victoria Deluxe en de Emancipatorische Projectwerking, het Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham, het OTC (Opleidings- en tewerkstellingscentrum) van het OCMW Gent dat het decor bouwde en Bobbejaanland dat ons kermisattributen uitleende
Een productie van: Victoria Deluxe i.s.m. de Emancipatorische Projectwerking, het OTC van OCMW Gent en De Centrale.
| Bijlage | Grootte |
|---|---|
| VH_flyer.pdf | 135.68 KB |
| VH_affiche.pdf | 296.5 KB |
| Bijlage | Grootte |
|---|---|
| VH_flyer.pdf | 135.68 KB |
| VH_affiche.pdf | 296.5 KB |