Jan Cap:
Onze strijd ging niet alleen over verloning, het werk moest eerst en vooral zo veilig en gezond mogelijk zijn. De sociale beweging toespitsen op looneisen is onvoldoende. Loonverschillen maken ons tam, het is verdeel en heers voor de werkgevers. We gingen verder, we wilden nadenken over de zin van onze arbeid, arbeid was maar zinvol als die zinvol was voor de mensen, de gemeenschap, ons allemaal.
Arbeid is een sociaal gegeven, het samenzijn geeft betekenis aan werk en leven. Ook dat sociale is een recht, het gevoel samen aan iets te werken, die kameraadschap. Vandaag, zeker zoveel als vroeger, moeten we arbeidsvreugde voorop zetten.
De arbeidersstrijd is altijd een moeilijke strijd geweest, maar de strijd die komt zal zeker moeilijker zijn dan de onze.
De wereld is complexer geworden. Maar dat we vaststellen dat het moeilijk is, wil niet zeggen dat we niet kunnen handelen. Niets doen is verliezen, er is altijd iets te winnen, maar de strijd moet aangegaan worden. De weg is lang en smal maar we moeten hem gaan.
Zeggen dat 'de arbeider' niet meer bestaat, dat is gevaarlijk want we mogen onszelf niet verliezen. Het onrecht blijft, de uitbuiting blijft, ongezond werk blijft bestaan. Er zijn steeds minder bedrijven met een massa arbeiders, maar machteloze werknemers zijn er evenveel. We kunnen niets anders dan samenwerken, over de grenzen heen want nu worden Polen plots concurrenten van Belgen, en Bulgaren van Polen,...
Als ik terugkijk zie ik de strijd die we voerden als een mooie strijd. We kunnen niet anders dan ons afvragen hoe die strijd vandaag vorm moet krijgen.