José De Staelen:
Dat zingen van arbeiders samen, dat was natuurlijk ook samenhorigheid, dat was een kracht. Er zat een eenvoudige boodschap in die liederen, direct door iedereen te verstaan. Maar het was ook een geruststelling, als we zongen dan kwam het niet tot woedeuitbarstingen. Je moet dat niet onderschatten, die opgekropte woede die onder arbeiders kan bestaan. Maar woedeuitbarstingen hielpen onze zaak niet vooruit.
Zingen was ook een vreedzaam ombuigen van kwaadheid naar gerichte akties. Het lied had een functie, was nuttig en zinvol. Soms geloof ik dat door de samenzang bloedvergieten is vermeden. We schreven teksten op bekende melodieën. Het lied 'Hand in Hand Kameraden' is op Boelwerf ontstaan.
Nu zing ik nog steeds, ik zing eigen liedjes op zelf verzonnen melodieën. Mijn gitaar gebruik ik eerder om de juiste toon te vinden dan om echt muziek te spelen. Ik weet niet hoe je dat moet noemen...
Ik ben geen geschoolde zanger, zelfsgeen volkszanger in de traditionele zin van het woord. Ik ben geen toondichter of gitarist. Ik ben een arbeider die liedjes schrijft en zingt en gitaar speelt, iemand die zingt over dingen waar hij aan terugdenkt, waar hij in gelooft...