‘Samen’ overleven

Rood – groen – blauw

Welke ‘vlag’ staat zo sterk op het moment dat we zwak zijn?

Opgeven? Wie denkt aan opgeven?

Geen van ons!

Mensen, gezinnen… levens, wie of wat staat ons in de weg? Onze economie?

Hebzucht? meer en meer…
Wij willen enkel leven, leven voor ons gezin.

Nu, ons werk? Nog of niet meer? 
Opgeven, nogmaals, neen.

Betekent liefde niet: ‘geven en nemen’?

Geluk bestaat vooral uit geven: ‘Mensen, gezinnen gelukkig maken.

Wij hebben alles gegeven…  en zij nemen ons geluk weg, ons leven!

‘Samen’, hand in hand, tand om tand.

Jeroen Schelstraete

Hallo beste vrienden,

Een tijdje uit de running geweest, maar mauvais herbes vergaan niet (om in de lijn te blijven van het spektakel). Ik ben blij om weer van de partij te zijn en m’n ding kan doen voor de blog.

Ongelooflijk maar waar, Belga Bordeelo was een extraordinaire voorstelling, dit zonder enige overdrijving vanwege mijn kant. Als het goed is mag dat ook worden gezegd. Elk één van ons zal het beamen: “moe maar voldaan en fier”. U moet weten dat deze uitdaging voor ons allen een belevenis is geweest die het onderste uit de kan heeft gehaald. Onze grenzen zijn verlegd en het heeft ons doen inzien, ondanks het harde intensieve werk, dat we soms tot meer in staat zijn dan we denken of verwachten.

Het liep niet altijd van een leien dakje maar mits een superieure regie onder leiding van Mevrouw Lecomte Frédérique (een grote dame) werden wij iedere keer naar een hoger niveau getild. De kleine akkefietjes die er soms waren, hebben er in feite voor gezorgd dat wij een hechte familiale groep werden. Wij missen nu al onze Waalse vrienden. Het was tevens ook een uitdaging voor de spelersgroep van Victoria Deluxe zelf. Het is immers niet zo evident om 2 maanden samen alles te geven en te delen maar zoals bij de voltallige groep zijn ook wij hier gesterkt uit gekomen.

Hoe was het verloop van de making-off ?

Wij startten in de maand december 2009 met een apart werkweekend voor de beide groepen. Daarin werd vooral gezocht naar de onderlinge verschillen tussen Walen en Vlamingen. Het was moeilijker dan verwacht. Weliswaar zijn er de vooroordelen maar we moesten toch echt diep graven om fundamentele tegenstellingen op te spitten.

Wat uit het vervolg van het project zou blijken, is dat het conflict eigenlijk niet bij de gewone bevolking ligt maar bij de overheden. Deze doen er alles aan om al het geen wat hoog op de agenda staat en waar ze niet onmiddellijk antwoorden op hebben, te overgieten met een communautair sausje en zo een wig te slaan tussen de verschillende bevolkingsgroepen.

Dit heeft als gevolg dat er vragen rijzen bij de gewone man omtrent het voortbestaan van dit federaal België. Dit onderliggend gegeven is een leidraad van Belga Bordeelo. Doch de voorstelling laat het aan het publiek over om hun interpretatie te geven over dit feit.

Terug naar de werking. Na de eindejaarsfeesten was het menens. We vertrokken met de acteursgroep naar de hoofdstad van Henegouwen: Mons of Bergen voor de Vlamingen. Drie zware weken repetities lagen voor de boeg. Zeven op zeven, van ‘s morgens tot ‘s avonds werd er gewerkt.

Iedere repetitie werd voorafgegaan door een fysische opwarming en ging over in een concentratiesessie die vastgehouden werd in het verdere verloop van de oefensessie. Frederique heeft de gave om de energie uitvloeiend van deze oefeningen vast te houden en een volledige inzet van de groep te verkrijgen.

Onder haar regie werden de verschillende acts die voortvloeiden uit de improvisatie van de acteurs geselecteerd en uitgewerkt. Ongeveer een 60-tal acts werden weerhouden. Toen was het de beurt aan Frederique om via haar expertise de geselecteerde scènes om te zetten in een afgewerkte voorstelling. Er bleef echter tijdens het optreden plaats voor improvisatie zodoende dat het echt leuk bleef voor de acteurs om van iedere voorstelling een unieke avond te maken. De interactie met het publiek gaf een bijkomende push om het niveau nog hoger te trekken.

Voor diegene die de voorstelling gezien hebben, zal dit niet verassend overkomen als ik schrijf dat het eindresultaat erg in de smaak viel bij de toeschouwers. Velen onder hen staken het niet onder stoelen of banken dat de voorstelling hen echt geraakt heeft en dat ze enorm verrast waren van de prestatie van de verschillende acteurs. Hiervoor onze dank.

Stephan Batselier

Met Soirée chauffée namen we naar oude gewoonte opnieuw de draad op met het fuiven. Deze formule voor het organiseren van geslaagde soirée’s zit erin gebakken. Ook nu kunnen we terugblikken op een gezellige avond. Wat zeker het vermelden waard is, is de geslaagde decoratie. Als wij deze lijn kunnen doortrekken naar de volgende uitdagingen zullen we een fantastisch seizoen tegemoet gaan.

Wat opvalt, is het enthousiasme die er heerst binnen de vrijwilligersgroep en zo een andere dementie geeft aan onze avonden. Daarvoor mogen we elkaar wel eens een schouderklopje geven. Veel meer heb ik niet toe te voegen, alleen dat ik het persoonlijk een heel gezellige avond vond en dat ik ook eens de andere kant van het gebeuren mocht ervaren. De andere kant van de toog hé. Hetgeen ook geweldig meeviel, was de limbo. Velen onder ons waagden hun kans, de een wat leniger dan de andere maar velen met succes. Proficiat.

Stef.

2 december 2009 vertoning van documentaire “woord vuist lied”.

Jan Cap, José De Staelen en Frans Wuytack, drie vertegenwoordigers van de sociale strijd, hebben het over wat ‘woord’ en ‘lied’ voor hen betekende en betekent. Ze geloven dat het, net als vroeger, nog even noodzakelijk is een vuist te maken.

De realisatie en productie zijn van de hand van Ellen Vermeulen, Jef Maes en Jan Vromman. Dit met de steun van Victoria Deluxe.

Jan Cap en José De Staelen gaven, met vele anderen, vorm aan de sociale strijd op de voormalige Boelwerf in Temse. Beiden zijn autodidact. Jan Cap leerde op een overtuigende wijze het woord nemen. José werd zowat de voorzanger van de sociale strijd.

Zingen en spreken gaan van hart naar lippen. Ze zijn verankerd in een leergierigheid en een echt contact met de noden van mensen die het in deze wereld ’niet voor het zeggen hebben’.

In deze documentaire spreekt Jan Cap over zijn ervaring.

José zingt enige liederen die hij zelf schreef.

Het is Frans die de bouwstenen ‘woord’,’vuist’ en ‘lied’ in een breder kader plaatste.

Citaten:

Jan Cap

“het is u plicht uw recht te eisen!”

JOE - Filipijnen

“ Veel mensen stierven tijdens de rellen van de vakbond. Leiders, sprekers en zelfs gewone arbeiders werden gekidnapt, gemarteld en vermoord. Als je bijvoorbeeld slecht sprak over je baas, of als er getwijfeld werd over een eventuele betrokkenheid bij een verborgen vakbondsbeweging, werd je onmiddellijk bestempeld als extremist of gekoppeld aan een extreem linkse of communistische partij.”

Kija – Joegoslavië

“Op een bepaald moment hadden wij met de vakbond een staking voor hoger loon aangekondigd. Onmiddellijk kreeg ik telefoon van de voorzitter van het stadscomité. Hij wilde dat ik de leerkrachten overtuigde om niet te staken. Het was een duidelijke waarschuwing. Iedereen was bang van de leden van het comité. Ze controleerden alles wat voor hen als “bedreigend voor het systeem” kon beschouwd worden…”

Stephan – volksbeweging

Er zal verandering moeten plaats vinden !!! Ik zit met de vraag of een volksbeweging los van partijpolitiek de oplossing zou bieden? Dit door de koppen van de verschillende bonden bij elkaar te steken en met een degelijk onderbouwde strategie op de proppen te komen. Om op die manier een slagvaardige beweging te laten herrijzen die er echt voor gaat om de belangen van de man van de straat te vrijwaren. Ik hoop die dag te mogen meemaken waarop het Woord, de Vuist en het Lied terug hun waarde krijgen van de eerste uren.