Victoria Deluxe vrijwilligersblog

21 december

“Als ‘t koud is en je voeten zijn nat, kan je niet zo genieten. Na al die kilometers begint dat te wegen. De laatste afdaling had je een heel mooi uitzicht op de vallei en de bergkam aan de andere kant. Nu ben ik moe. En content dat ik er ben. Ik zal content zijn als Lucas er is omdat hij dan met zijn wondermiddel mijn achillespees nog eens kan insmeren”. Jan.

“De sneeuw vanmorgen was het mooist. En het landschap in de bergen. Ik zou hier kunnen komen wonen. Mijn ma kan mee naar hier. Zo simpel is het”. Ronny

“Een kerstkaartje om elke hoek. Zo mooi was de sneeuw vandaag. Ernst, een Oostenrijker, heeft mij zijn stok geleend toen ik voor de tweede keer van de berg gleed. Daarna is hij met mij verder gestapt tot in het dorp hier. Als je van de berg glijdt, kruipt de sneeuw helemaal onder je kleren”. Karla

“Deze morgen dacht ik dat het ging lukken, maar dat was niet zo. Ik ben gestopt, van de pijn. Een goede beslissing denk ik, want dan kan ik de volgende dagen weer stappen. Het regende oude wijven, dus ik vind het niet erg”. Evy

“Mijn gevoel van uitputting is minder dan gisteren. Ik heb vandaag niet geweend, had geen kou en mijn schoenen zijn nog droog. Mijn knie doet wel pijn. Er was sneeuw toen we vertrokken en toen was er een heel zwaar stuk met sneeuw, ijs, water, en bergop en stenen. Er was een herberg met een open haardvuur en lekkere soep met bonen, patatten en groenten”. Mieke

“Er was een steengroeve in de diepte. En een bushalte, maar er kwam geen bus. Ik was blij dat ik de stok van Nele kreeg, dan voelde ik mij iets veiliger. En ik was blij dat ik vanmiddag het busje zag en het dorp vanavond. Voetje voor voetje ging ik vooruit. En ik vond Ronny zijn muts terug midden in een afdaling”. Marie-Lou

“Morgen zal het mooi zijn. Het is elke dag mooi. O Cebreiro in de sneeuw. Zo wild en zo puur. Een auto die niet vooruit geraakt. Een voetganger gaat vanzelf en aan een auto moet je met zes duwen. Ik blijf het bizar vinden dan we met z’n 19 samen nog altijd op schema zitten. We zijn een harmonie met hier en daar valse noten. Simpel is het niet. Een contradictie, ik ben geen groepsmens en toch moet ik de groep hier helpen draaien. Boeiend is het wel”. Er zijn hier mensen die hun limieten overschrijden, pijn hebben, waarschijnlijk kwaad worden op zichzelf en de andere die hen overtuigd hebben om mee te gaan. Maar die er nu al veel aan hebben en zeker later. Velen zullen met warmte terugkijken naar dit zotte project. Het is leuk om met deze zotte mensen op pad te gaan”. Jos

“De dag is weer voorbij, het vliegt om. De tochten lijken echt kort. Hoe meer we het doen, hoe meer we het gewoon zijn. Op de duur wordt het routine. Het mooiste was de sneeuw in het begin. Eigenlijk was het bizar, na één kilometer waren we al uit de sneeuw. Alsof je een tijdsprong maakte. De laatste kilometers had ik wat last van mijn knie, maar naar het einde toe ging dat weer over”. Dave

Drie paters
“Je ziet tristesse in de foto’s”, zegt Evy. “Je bent aan het afzien en tegelijk probeer je beelden te verzamelen van koppen die pijn hebben en verzonken landschappen. “Ik heb geweend tijdens de klim naar O Cebreiro. Loeiharde gitaren op mijn ipod hebben me erdoor geholpen. Ook omdat er een bordje van 4 km stond. Ze moesten dat overal zetten. Koen heeft me in de refugio een voetbadje gemaakt. Dan ben je dolgelukkig dat je het hebt gehaald, je hebt je grens verlegd, je hebt het onmogelijke gerealiseerd. Daarvoor doe je de Camino”.

Traditioneel bevond ik me in de achterhoede. Deze keer waren mijn gezellen Lucas, Nele, Manuella en Lies. In mijn vorig artikel heb ik Manuella reeds bewierookt, maar wat ik gisteren van haar op de flanken van de klim heb gezien, tart alle verbeelding. Het gaat daar gedurende 7 km stijl omhoog, en op dat moment had ze reeds 18 km in de kuiten. Samen met Lies puften ze de kronkelweg op, kwamen ze ons en zichzelf tegen, gaven me een frisse kijk op de dingen des levens. Zo vertelde Lies dat de pijn van een bevalling met niets te vergelijken is, maar toch, eens het kind er is ben je alles vergeten. Zodra je gearriveerd bent verzacht alles. Dan heerst het gevoel van thuis te komen, van warmte en trots.
Het was pikdonker toen we uit de bergen kwamen en het eerste café van O Cebreiro binnenvielen. Rode wijn verzacht de gedachten en ontspant de voeten, en als er nog redenen nodig zijn, vinden we die wel. We waren amper een glas ver of twee doorrookte stemmen in de hoek van de kroeg zongen voor ons een lied. Lucas die nogal muzikaal is, probeerde tevergeefs drie paters aan de toog te overreden tot een Gregoriaanse zang. Precies op dat moment stond Manuella recht, deed een pas of twee naar voor, rechtte haar vermoeide lichaam, en zong.
Beeld je de melodie in van ‘ik hou van alle vrouwen’ en zing mee:
“Ik hou van sexy mannen,
Waarom vind ik ze niet?
Ik heb overal gekeken,
Maar tot mijn groot verdriet,
vind ik ze nog steeds niet”
Je kan het misschien niet geloven, maar een van de drie paters begon al mee te wiegen. Enfin, we hebben het daar niet te lang meer getrokken, want met paters weet je wel waaraan je begint, maar nooit waarmee je eindigt.
Vanochtend dan lag het dorp onder een sneeuwtapijt. Ik had Ronny, die er meestal als een raket vandoor suist, gevraagd om met mij te stappen (om Nele de kans te geven te filmen). Gefilmd hebben we niet, het weer was onvoorstelbaar guur, we dronken een koffie of twee, kochten enkele kaartjes, en vertrokken naar Triacastella. “Zeg Jos, zouden we geen kaartje sturen naar het AZP?”
Het AZP zal voor de meeste lezers latijn zijn, maar Ronny en ik zijn ervan overtuigd dat bepaalde lezers wel begrijpen waarover we het hebben. Aan die pientere gasten zouden we willen vragen naar welk adres we onze blijde boodschap mogen zenden. Want geloof het of niet, onze gedachten zijn vrij van tijd en ruimte; op de Camino leef je vooral van de liefde.
Jos