Victoria Deluxe vrijwilligersblog

16.12

….

“DA doet iets met ne mens, de camino” had J me nog gezegd vooraleer we vertrokken met Victoria.

“DA zien we dan wel.” dacht ik en ongelooflijk maar waar (dien J toch!) en op de eerste stapdag was het al bingo!

Op ongeveer 2 km van Rabinal waar we de tweede nacht zouden slapen, wandelden we op een slijkerig maar fascinerend weggeke. Langs 1 zijde van die weg was zeker 1 km lang een afspanning met ijzerdraad waartussen kruisen vervlochten waren. Voornamelijk met takken maar ook met andere materialen. Niet één kruis, maar honderden, duizenden… Droge, verdorde, ritselende bladeren verbreken de stilte. Alles heeft een enorme impact. Enerzijds brengt het een deugddoende verstilling anderzijds waan ik me in een dodengang. En daar verschijnt het beeld van mijn vriend en laat me gans de tijd niet meer los.

Ik denk dat ik afscheid genomen heb…

De dag vooraleer we vertrokken naar Astorga heb ik hem nog een bezoek gebracht in het ziekenhuis waar hij al een week in het intensief lag.

…

20.12

….

De camino lopen met de participanten van Victoria heeft een meerwaarde!

Men beweert altijd ‘de camino lopen’ is als het leven en dat is overduidelijk.

De verbondenheid met de mensen van de groep wordt steeds maar groter. Het samen genieten van zon, sneeuw, mooie landschappen, de regen (?), de smeltende sneeuw (?)… Spanningen blijven ook niet uit. Ze komen op en verdwijnen weer. Het hoort er allemaal bij en het wandelen zorgt voor de helende werking. En niet alleen het wandelen…Het uitwisselen van zalfjes, geheimzinnige druppeltjes en snelwerkende pilletjes getuigen van een grote mooie solidariteit. Ook de grote eerste angsten voor de fysieke inspanningen zijn voorbij en ieders gelaat straalt een atletische zelfzekerheid uit….

Vandaag zag ik op grote hoogte met zicht op een indrukwekkend panorama, kleine gele bloempjes (en dit in december!) met venijnige stekeltjes….

21.12

Een ietske gemakkelijkere weg vandaag.

Wel gestart in de sneeuw, daarna geploeterd door smeltende sneeuw en daarna gans de tijd kunnen genieten (?) van regen. Leve Galicië!

Liepen een paar keer door weliswaar romantisch uitziende boerderijkes maar waar de sterke geur van gier ons welkom heette en waar de mesthoop steeds opnieuw overduidelijk in beeld kwam. Letterlijk worden we met onze neus geduwd op een levensnoodzakelijk iets. Voor wat de camino allemaal niet goed is!