Victoria Deluxe vrijwilligersblog

Gallicië is het land van granieten dorpjes, overvloedig water, keuterboeren en straten vol koeiestront. De geuren komen zo uit mijn kindertijd toen Vlaanderen nog ruimte en boeren had. Als ik dan de gelegenheid heb, ga ik graag zo’n erf op om de koeien te bekijken en met de boeren te praten. In Ligonde rolde het gesprek snel van de beesten naar de politek. We hadden zelf wel al gemerkt dat Spanje in een diepe economische crisis zit door de vele ruwbouwen die onafgewerkt blijven, maar dat er 20 miljoen armen zijn in dit land is straf. “Wij hebben onze grond, onze groenten en vlees, hout om te verwarmen, maar in de stad ben je hopeloos verloren. Je bent beter arm op het platteland”. Hij keerde terug naar de jaren zeventig toen hij naar Zwitserland trok om de dictator Franco te ontlopen. Met de steun van de katholieke kerk bleef Franco bijna 40 jaar aan de macht envoerde een terreurbewind. “Met drie mensen tegelijk op straat praten was verboden”. Tijdens de burgeroorlog in de jaren dertig tussen de Francisten en de republikeinen werden families gespleten voor jaren. Broers vochten tegen elkaar, vaders tegen zonen. Spanje komt stilaan in het reine met zichzelf. “Maar pijn doet het nog steeds als ik aan mijn grootmoeder denk en aan haar beide zonen die na de oorlog geen woord meer met elkaar spraken”. Het was jaren geleden dat ik nog naar de Kerstmis was geweest. Na het ochtendcafébezoek togen Samuel, Lucas en ik naar de lokale kerk. In al die jaren is er weinig veranderd. De priester staat op automatische piloot, de koster met perkamenten gezicht knikt en knielt. De viering van de geboorte van de gouden

zoon

klinkt triest, alleen het wisselgeld in de schaal en de kou houden ons scherp. We hadden gehoopt op een bijzonder moment, maar behalve het kussen van de babyjezus viel er niets extra te rapen. Het bejaardenhuis trok na de mis naar huis en wij gingen op stap onder een mooie lentezon.We willen jullie thuis helemaal niet jaloers maken, maar de lente is hier echt wel onder ons. Na de middaglunch houden we een uur siësta, liggen tegen een muurtje gelukkig te zijn, en gaan nadien gezwind verder om voor het donker thuis te zijn (wat geen probleem is aangezien de zon hier pas om 18u15 onder gaat). Volgende week zal de schok groot zijn: korte dagen, weinig licht, kou. Met wat geluk blijven de vliegtuigen aan de grond.
Jos