Victoria Deluxe vrijwilligersblog

Pedrouzo 27 december
Nog 18 kilometers! Hier en daar begint de groep wat slijtage te vertonen. Voeten doen pijn, sommigen blijven in de wijnbar hangen waardoor dekookploeg zich

ergert, de overnachtingen in de slaapzalen laten ons onvoldoende recupereren, en op het einde van een project neemt de zenuwachtigheid sowieso toe. Maar het valt allemaal bijzonder goed mee. Ik had me deze tocht niet beter kunnen inbeelden. We hebben alles gehad: stilte, pijn, veel amusement, prachtige natuur, een sterke bende, lekker eten, confrontatie,… Er is genoeg om thuis mee aan de slag te gaan.
Mieke: “Het schone aan dit project is dat iedereen kan zijn wie hij is. Veertien dagen alles delen, heeft een impact op wat je geleefd hebt en wat je nog zal leven. Tijdens de tocht had ik het even lastig als anderen met een totaal andere achtergrond. Zo zijn we elkaars gelijke. Op weg naar O Cebreiro stond ik over mijn stok te wenen van de pijn en ellende. Mijn God, waarom? Waarom ben ik hier? De Jos is onverantwoord, die heeft de dingen anders voorgesteld dan ze zijn. Die ervaring van te ver te gaan, is interessant om te zien hoe ik daarmee omga. Zeer instinctmatig ga ik mentaal op en af.”
Jan: “Het is wreed leuk, de natuur is zalig. Ik kom hier tot rust, ben weg van mijn jachtig leven. Ik had geen angst om te mislukken, maar ik voel toch een enorme voldoening dat ik de afstand zal afgelegd hebben. Ik zou dat meer moeten doen. Weinig hebben is weinig zorgen hebben, maar in het dagelijkse leven is weinig hebben veel zorgen hebben om je kop boven water te houden.”
Dave: “Op tocht heb ik mezelf wat beter leren kennen en vooral leren doorzetten. Dat dagelijks ritme hier doet deugd. Tijdens het stappen ben ik voortdurend aan het denken. Ik heb vaak aan mijn vriendin gedacht. Ik wou deze tocht delen met haar. Ik wou dat ze kon zien wie mijn groep was, dat ze kon zien dat ik hier rustiger ben.”
Hassan: “Een fantastische tocht. De natuur maakt me blij. Dat doet een mens deugd. Er is hier enorm veel ruimte en de openheid van anderen is prachtig. De camino is fantastisch. Waaw, echt waar.”
Karla: “Op de camino voel je dat er al duizenden mensen voor je geweest zijn en nog zullen komen.”
Manuella: “Ik zeg tegen Lies, stel je daar want dat vind ik schoon, precies een schilderijtje. Toen ik een bergpas had overwonnen zei ik ‘deze heeft het toch weeral gedaan’. Nadien voelde ik me emotioneel. Ik had absoluut niet gedacht dat ik de tocht zou aangekund hebben.”
Marie-Lou: “Het doet enorm deugd, lekker in de natuur, genieten van de vrijheid. Ik moet me hier gene zak aantrekken en ben weg van de stress van de stad. Ik hou van uitputting, dat zit in mij. Op dat vlak ben ik voldoende aan mijn trekken gekomen. De lucht is hier honderd keer mooi per dag.”
Morgen meer.
Jos