Atelier Autonome Beeldvorming [2006-]

Autonome beeldvorming - film en montage

• Wat zeg je? Je bedoelt?
  We bedoelen dat ge de camera kunt meenemen en ge zelf kunt filmen hoe dat uw leven der uit ziet.
• Dus... ik mag een camera naar huis meenemen om thuis te filmen?
  Ja, precies.
• Kun je me ook uitleggen hoe zo'n camera werkt?
  We gaan dit zeker doen, maar heel echt moeilijk is dit niet.
  Die machines zijn veel vriendelijker geworden.
• Kunnen die ook al lachen, die camera's?
  Nee, niet echt, maar tegenwoordig kan zowat iedereen ermee werken.
• Je moet dus geen jaren naar school gaan om hiermee te kunnen werken?
  Nee, wanneer je wat oefent en probeert, zul je er snel mee weg zijn.
• Wat moet ik zoal filmen?
  Enkel die zaken en dingen die jij belangrijk vindt.
• Wat gaan we doen met die beelden?
  De bedoeling is dat je zelf kan leren monteren.
• Aan zo'n computer waar jullie op werken?
  Precies, maar ook monteren is iets wat gij kunt leren.
• Dus... wanneer ik leer monteren, zal ik mijn eigen filmpjes kunnen maken?
  Ja, voilà, dat is waar we sterk in geloven!

Situering

Sinds de herfst van vorig jaar werd er veel tijd geïnvesteerd in het ontwikkelen en opzetten van een nieuwe atelierwerking. Binnen ons netwerk van partners en organisaties zijn we op zoek gegaan naar jongeren en volwassenen die interesse hebben om hun leefwereld en lijfstijl(en) zelf in beeld te brengen en nadien deze beelden in een zelfgekozen verband te leren plaatsen.

Onder begeleiding van Koenraad Deblauwe, Ellen Vermeulen (beiden zijn cineast) en Ewoud Dutellie, Liesbeth Maene, Saïd Henareh, Geert Verstraete en Dominique Willaert komen sinds november 2006 diverse jongeren en volwassenen naar deze atelierwerking.

Deelnemers zijn jongeren die verbonden zijn aan het centrum voor attitudetraining De Werf (Sint-Amandsberg), minderjarige nieuwkomers verbonden aan het onthaal- en integratiecentrum Kom-Pas (Gent), participanten uit eerdere projecten van Victoria Deluxe en tenslotte meisjes en vrouwen verbonden aan het Steunpunt Allochtone Meisjes en Vrouwen (SAMV).

Wat wordt er beoogd?

In de eerst plaats wordt de mogelijkheid gecreëerd om de feitelijke diversiteit van onze samenleving in beeld te zetten. In heel wat media worden slechts bepaalde levensstijlen en leefwerelden gedocumenteerd. De mensen waarmee Victoria Deluxe samen werkt, worden zelden tot nooit op een waardige manier in beeld gezet, laat staan dat deze mensen de kans wordt geboden om op een volwaardige manier aan het woord te komen.

In de verschillende ateliers zie je heel diverse mensen, zowel jongeren als volwassenen, vrouwen en mannen, met een Belgische of andere origine aan de slag gaan. Elk van hen hanteert een eigen en specifieke beeldtaal die onmiddellijk iets vertelt over het soort leven dat ze leiden. De mogelijkheid om de eigen manier van leven en kijken in beeld te brengen, leidt tot aanvullende en nieuwe perspectieven op onze samenleving en de gedeelde werkelijkheid.

Het geloof in veranderingsprocessen

Het atelier autonome beeldvorming situeert zich binnen de traditie van Victoria Deluxe waarbij we ronduit geloven dat deze manier van werken fungeert als een motor om een nieuwe dynamiek binnen het leven van de participanten op gang te brengen. Op psychosociaal vlak willen we:

• gevoelens van machteloosheid ombuigen: veel participanten hebben het gevoel dat ze weinig zelf kunnen veranderen aan hun levenssituatie. De atelierwerking wil heel sterk tools en skills ontwikkelen waarbij de deelnemers de ervaring opdoen dat ze via het leren filmen en monteren, het uitwisselen en bruikbaar maken van ervaringen en kwaliteiten meer 'greep' op hun eigen levenssituatie kunnen krijgen.
• gevoelens van wantrouwen ombuigen: veel van de jongeren hebben - naast hun ouders en/of familieleden - een gebrek aan vertrouwensfiguren, waardoor vaak een gevoel van basisveiligheid en basisvertrouwen ontbreekt. Binnen een 'multimediale leeromgeving' willen we maximaal op zoek gaan hoe de jongeren meer (zelf)vertrouwen kunnen ontwikkelen.
• het negatieve zelfbeeld ombuigen: door de negatieve en discriminerende manier waarop de deelnemers vaak worden gepercipieerd, voelen ze zich minderwaardig en krijgen ze de indruk als een 'probleem' te worden ervaren. Het contact met anderen, de durf om initiatief te nemen en de motivatie worden hierdoor sterk afgeremd. Door de ontwikkeling van 'positieve perspectieven' willen we het zelfbeeld van de deelnemers heel sterk opwaarderen.

Alternatieve perspectieven in het medialandschap

Door de deelnemers zelf 'hun kijk op de wereld' te laten ontwikkelen, willen we het medialandschap en zowel de lokale leefgemeenschap als de brede samenleving op een positieve manier beïnvloeden. Minderheidsgroepen komen vaak op een negatieve of stereotiepe manier in beeld in de Vlaamse media. Deze stereotypering leidt wellicht tot een toename van de polarisering en onverdraagzaamheid in onze samenleving.

Nochtans spelen de media een zeer belangrijke rol in het socialiseringsproces, de constructie van een eigen identiteit - vooral bij jongeren - en de productie van een gemeenschappelijke cultuur. Media bepalen onze kaders: ze geven aan wie we zijn, wat de normen zijn en welke waarden we aanhangen. Ze verschaffen ons de concepten die we nodig hebben om de wereld om ons heen te kunnen interpreteren.

Het maken van audiovisuele verhalen is een manier waarop de jongeren en volwassenen zin kunnen geven aan hun eigen leven en andere manieren van leven kunnen leren kennen.

Processen van empathie en identificatie met (fictieve) karakters, het kunnen innemen van verschillende rollen, stimuleren de ontwikkeling van nieuwe vormen van identiteit. Het is een manier van werken om zowel de hedendaagse samenleving als de geschiedenis te begrijpen en ze dienen als bewaarplaatsen voor sociale en culturele waarden.

Dit project is veelbelovend en beschouwen we als innovatief binnen het sociaal-artistieke werkveld. We kandideerden binnen de projectoproep Managers van diversiteit en ontvingen recent de goedkeuring en financiering voor dit project vanuit het Kabinet van Minister Keulen. Deze erkenning vergroot de kans om op een kwalitatieve en duurzame manier te werken en om binnen afzienbare tijd tot een aantal zichtbare en voelbare resultaten te komen.

 

Courage

"god, wat verlangt ge?
ge verlangt naar onschuld
dat is het, ge verlangt naar onschuld"

Afgelopen jaar bezocht Victoria Deluxe de Gentse gevangenis De Nieuwe Wandeling. Gedetineerden, personeel en buitenwacht spraken vrijelijk over hun grote en kleine verlangens, hun momenten van onschuld en de ontmaskering hiervan. Met deze verhalen als inspiratiebron werd de theatertekst Courage geschreven.

Courage wordt muziektheater en vertelt over de moed om het achterste van je tong te laten zien op een normbeladen plek met strikte orders.

Courage vertelt over de moed om verder te willen leven ondanks vernedering, veroordeling, obsessie, uitsluiting, onmogelijk verlangen en waanzin.

Stad-in-een-stad

Binnen haar ommuringen vormt het gevangeniscomplex een samenleving in het klein. In deze afgebakende 'stad-in-een-stad' is er een bepaalde, wederzijdse afhankelijkheid tussen personeel en gedetineerden. Hoe dan ook moeten ze, dag in, dag uit, met elkaar overweg. Hoe dan ook gaan ze een sociale verbintenis met elkaar aan. Tegelijkertijd is het onderscheid tussen 'wij' en 'zij', tussen vrijheid en beperking, tussen controle of gecontroleerd worden, nergens duidelijker afgetekend dan in de gevangenis.

Victoria Deluxe stelde zich de vraag hoe in deze schuldbeladen plek, gestoeld op afbakening en onderscheid, toch bruggen geslagen kunnen worden. Door middel van een reeks interviews, waarmee zowel het personeel als de gedetineerden een gelijkwaardige stem kregen, kwam het zwaartepunt te liggen op hun gemeenschappelijke beleving. Alle interviews behandelden telkens dezelfde onderwerpen, steeds werd er gesproken over universele vraagstukken als 'onschuld' en 'verlangen'. Daarmee werd niet zozeer het onderscheid, maar juist de bindende factor onderstreept. Of zoals een geïnterviewde het zelf aangaf:

"vandaag de dag kan het dat iemand komt met een verhaal dat mij niet interesseert
maar dan doe ik hen een plezier en luister een stukje, begrijp je?
hier heb je te maken met gekwetste mensen
en doordat je met veel mensen op een kleine ruimte zit
daardoor ben je op mekaar aangewezen"

Dialoog met de tijd

Courage wordt een muziektheaterproductie van Victoria Deluxe, het Festival van Vlaanderen & het Collectief. De interviews werden bewerkt tot onderdeel van een muziekpartituur, een 'score' die aan de basis zal liggen van de voorstelling. Acteur Tony De Maeyer neemt de teksten voor zijn rekening. Kamermuziekensemble Het Collectief tekent voor de muziek, maar zal zich ver houden van opvulling of sfeermakerij.

Eerder gaat het hier om een 'dialoog'. De muziek biedt de teksten een omlijnde structuur; de teksten bieden hun eigen kadans en een sterk inhoudelijke focus. De keuze van het muziekrepertoire richt zich in eerste instantie op componisten als John Cage, Steve Reich en Frederic Rzewski, en breder op twee muzikale stijlperiodes: de 'minimalistische' en de 'aleatorische'. Ook al verschillen beide stromingen op wezenlijke punten van elkaar, toch maken beiden - elk op eigen wijze - het besef van 'tijd' tastbaar.

Het begrip 'tijd' vormt, in al zijn facetten, een wezenlijk gegeven in het dagelijkse gevangenisbestaan. De beperking van tijd en vrijheid en de afbakening van het dagelijkse ritme behoren er tot de belangrijkste vormen van ordehandhaving en controle. Courage maakt, door zijn muzikalisering van tekst en (con)textualisering van muziek, deze specifieke ervaring van tijd voelbaar.

Dialoog met de locatie

Dit project genereert sociale werking door een artistiek werkproces. Een voorstelling of productie werpt zijn eigen licht op de werkelijkheid en creëert daarmee ruimte voor reflectie, voor gedachten. Verbeelding en theatralisering zijn belangrijke middelen om tendensen en observaties te verteren of bespreekbaar te maken. Toch wil Victoria Deluxe zich niet afzonderen in exclusieve en afgesloten theaterzalen, maar juist dicht bij zijn onderwerpen blijven. Zelfs als een voorstelling of productie 'af' is, kan deze zich blijven toetsen aan zijn onderwerp.

De voorstelling zelf wordt daarmee het begin van een nieuwe dialoog. Courage zal juist om die reden uitgevoerd worden in de gevangenissen van Gent, Dendermonde en Oudenaarde voor een publiek dat bestaat uit de gedetineerden, de penitentiaire beambten en mogelijks familieleden van de gedetineerden. Daarnaast wordt Courage ook opgevoerd buiten de gevangenissen. In elk van de drie steden worden twee voorstellingen gepland.

Courage

Muziek: Het Collectief

• Thomas Dieltjens, Piano
• Wibert Aerts, Viool
• Martijn Vink, Cello
• Toon Fret, Fluit
• Benjamin Dieltjens, Klarinet

Acteur: Tony De Maeyer
Film: Lenny Van Wesemael
Concept & regie: Luk Nys
Dramaturgie: Tobias Kokkelmans
Techniek: Bram Depaepe

Met dank aan: Frederik Janssens / de Rode Antraciet, Stefaan Segaert / Nieuwe Wandeling Gent, Heidi Arijs / Gevangenis Dendermonde, Hans Claus / Gevangenis Oudenaerde

Voorstellingen: Er vinden drie binnenvoorstellingen (in de gevangenissen) en drie buitenvoorstellingen plaats in 3 historische Oost-Vlaamse steden: Dendermonde, Gent, Oudenaarde.

• 29 september 2006: Vlaamse Opera , 13u30
• 30 september 2006: Stadhuis Oudenaarde, 20u
• 2 oktober 2006: Conservatorium Miry-zaal, Gent, 20u
• 6 oktober 2006: CC Belgica, Dendermonde, 20u
• 11 oktober 2006: Gevangenis Gent, 19u
• 13 oktober 2006: Gevangenis Oudenaarde, 19u
• 28 oktober 2006: Gevangenis Dendermonde, 18.30u

De voorstellingen in de gevangenissen kunnen enkel worden bijgewoond door de gedetineerden, hun familieleden en de penitentiaire beambten.

Voor info en reservatie: Zie website Festival van Vlaanderen of 09 243 94 94

Herneming tijdens Festival Deluxe op: Zaterdag 4 november 2006 om 20u.
Inkom: 5€ / 3€ (reductie)
Reservatie: 09/265 98 21 of decentrale@gent.be
Plaats: De Centrale (turbinezaal) - Kraankinderenstraat 2 - 9000 Gent

Festival Deluxe in de 19de eeuwse gordelwijk Ham

Van 1 november t.e.m. 11 november 2006 organiseert Victoria Deluxe - na het geslaagde TV Deluxe-project - voor de tweede maal een wijkfestival in de 19de eeuwse gordelwijk Ham. Vooraleer we het programma voorstellen, schetsen we een beeld van de buurt waarin we ons genesteld hebben.

Victoria Deluxe heeft er bewust voor gekozen om zich te verankeren in één van de Gentse 19de eeuwse gordelwijken. De werkplek wordt op tal van momenten door buurt- en stadsbewoners aangewend om te participeren aan allerlei laagdrempelige activiteiten. Door het feit dat Victoria Deluxe geen cultuurtempel is in de klassieke zin van het woord, vergroot de kans dat diverse individuen en groepen burgers over de vloer komen. Dag na dag wordt de werkplek gebruikt om te repeteren, te vergaderen, te werken en te feesten. Steeds vaker overkomt het ons dat we 'nee' moeten antwoorden op alweer een nieuwe vraag om de werkplek te kunnen gebruiken.

De Ham, verbonden met Sluizeken-Tolhuis, is een dicht bevolkte arbeiderswijk. Er wonen zo'n 2.200 mensen waaronder veel migranten. 16,9% van de inwoners zijn allochtonen. De Turkse gemeenschap is sterk aanwezig. Daarnaast is er een groeiende Afrikaanse gemeenschap, die het meest zichtbaar aanwezig is in de Dampoortstraat. De Afrikaanse shop en het café trekken heel wat volk en telkens merk je er de vrolijke, luidruchtige sfeer waar afwisselend beteuterd of met bewondering naar wordt gekeken.

Verspreid over de wijk wonen enkele gezinnen en families in de illegaliteit, meestal van Bulgaarse origine. Deze Oost-Europese families worden vaak door mensenhandelaars naar ons land gelokt.

In de wijk is er sprake van een sterke werkloosheidsgraad. 18,7% van de actieve bevolking is werkloos (het dubbele van het Gents gemiddelde). Meer dan één op de vijf mensen uit de allochtone gemeenschap is werkloos.

De wijk heeft weinig groen- en speelruimte. Het Zonder Naampark, naast de elektriciteitscentrale, wordt als speelruimte gebruikt door heel wat kinderen, want de kleine arbeidershuizen bieden weinig speelplek. Het leven van de kinderen speelt zich vaak af op straat of in het parkje.

De Dampoortstraat is de verbindingsweg naar het centrum van de stad en tot op heden zijn er veel handelszaken gevestigd. Centraal in de wijk liggen electriciteitscentrale SPE en de fabriek Milliken. Dit bedrijf is er al lang aanwezig en heeft een aanzienlijk aantal huizen in de buurt opgekocht om door te verhuren aan haar arbeiders.

Veel huizen zijn klein en in slechte tot heel slechte staat. Toch blijven de huurprijzen hoog en het aanbod aan leefbare woningen klein. Samen met de heraanleg van de Dampoortstraat, de aanleg van passantenhaven Portus Ganda en het nieuw te ontwikkelen project rond de 'Oude Dokken' lijkt de Ham op weg naar een flinke metamorfose. Nu reeds voel je de nervositeit op de immobiliënmarkt en staan de huizen in de buurt nog hoger geprijsd dan weleer. Enkele buurtbewoners zijn dan ook bang voor het fenomeen van sociale verdringing t.a.v. de armere en oudere bewoners.

Wanneer je de huidige bewonerspopulatie probeert in te schatten, merk je aan de ene kant een boeiende mix van mensen en leefstijlen. Tijdens TV Deluxe - waarbij door de bewoners van de wijk filmpjes werden gemaakt die tijdens een festivalweekend in de wijk werden gepresenteerd - viel op hoeveel mensen op een gedreven manier in hun wijk actief zijn. De bonte mix aan leefstijlen en interesses maakt de wijk tot een bruisend geheel.

De aanwezigheid van actoren als De Centrale, de ACEC-site, de Kopergietery, Instant A, het onthaalbureau voor nieuwkomers Kom-Pas, de Stedelijke Freinetschool Het Trappenhuis, de sportschuur en het Stedelijk buurtcentrum Nieuwland zwengelt de dynamiek in het buurtleven aan.

Anderzijds merk je in de buurt ook afgesloten bewonersgroepen op. Heel wat alleenstaande ouderen en Turkse families zijn moeilijk tot niet aanspreekbaar. Wantrouwen, taalbarrières, andere culturele gewoontes, ... zijn tal van factoren die het opzetten van interacties tussen verschillende bewoners flink bemoeilijkt. Er is vandaag geen enkel maatschappelijk antwoord om deze eerder afgesloten (of is het uitgesloten?) groepen mee te betrekken bij het maatschappelijk gebeuren.

Deze vaststelling verhindert ons niet om blijvend te zoeken naar hoe we een zo breed en divers mogelijke groep buurtbewoners bij onze werking kunnen betrekken. Kleinschalige en duurzame projecten en werksporen zijn hiertoe vaak de aanzet. Deze zijn niet direct zichtbaar en maatschappelijk voelbaar. Toch zijn deze kleine doch waardevolle bouwstenen een noodzakelijke bouwlaag in ons sociaal-artistieke huis.

Infowarroom - kritisch platform voor beeldanalyse

Mediakritiek - beeldanalyse

Infowarroom vertrekt vanuit de vraag welke rol de media spelen in onze beeldvorming. We worden dagelijks geconfronteerd met een overvloed aan beelden. Voor veel mensen is televisie de belangrijkste informatiebron. Daarbij wordt zelden getwijfeld aan de juistheid van de beelden. Toch zijn deze beelden geproduceerd in een maatschappelijke context. Door te kijken naar verschillende televisiezenders ontstaan er bovendien verschillende percepties op de realiteit. Tot slot staat de journalistiek onder druk van kijkcijfers wat dikwijls resulteert in een dramatisering van de feiten. Dit gaat ten koste van een gelaagde en duidende berichtgeving.

Infowarroom wil als sociaal-artistiek project de kans bieden aan maatschappelijk kwetsbare groepen om inzake mediakritiek tot verhaal te komen. Dit is van groot belang aangezien minderheidsgroepen vaak op een stereotiepe wijze in beeld worden gebracht door de klassieke media. Infowarroom wil kansen bieden aan participanten verbonden met Victoria Deluxe om zelf beelden te selecteren en ze van commentaar te voorzien. Hierbij worden ze ondersteund door professionele cineasten.

Infowarroom brengt live publieksprogramma's op een multimediale wijze. De achtergrond van een uitzending wordt beheerst door projecties van televisiefragmenten, compilaties, korte filmclips, ... die als illustratie, vergelijking en tegenspraak dienen voor wat op de voorgrond wordt gezegd. Op deze voorgrond treedt een diversiteit aan gasten voor een divers publiek. Deze gastsprekers analyseren beelden, brengen een column, geven een interview, ... Deze sprekers zijn zowel burgers uit de stad als professionals (journalisten, Tv-makers, onderzoekers, uitgevers, publicisten, kunstenaars...).

Infowarroom is ook internet-tv. Alle uitzendingen in Gent zijn live te zien zijn via het internet op www.tvdeluxe.be. Meteen vervult Victoria Deluxe haar rol als sociaal-artistieke pionier in het landschap van de nieuwe media.

Infowarroom is als concept ontwikkeld door het Centrum voor Politiek en Cultuur De Balie (Amsterdam). Victoria Deluxe is samen met andere internationale organisaties uitgenodigd om dit project verder te ontwikkelen. In het seizoen 2006-2007 realiseert Victoria Deluxe in totaal drie uitzendingen in samenwerking met Kunstencentrum Vooruit.

Een eerste aflevering ging door op 24 oktober 2006 over Reclame in beeld. In de theaterzaal van Vooruit volgden zo'n driehonderd mensen een boeiende avond. Uitgangspunt was het gegeven dat reclame niet meer gaat over de kwaliteit van een product, maar eerder het principe van de verleiding hanteert door het presenteren van aanlokkelijke levensstijlen. Sprekers op deze avond waren o.m. reclamemaker Jens Mortier en kunstenaar Wim Waelput.

De tweede aflevering over De Ander ging door op 5 december 2006. Rode draad hier was het gegeven dat de 'ander' permanent aanwezig is in de media onder de vorm van stereotiepe vooroordelen. Sprekers ontmaskerden deze clichés en gingen na hoe de andere op een serene manier in beeld gebracht kan worden. Onder meer museumcurator Patrick Allegaert, rapper Pita en columnist Lieven Deflandere verzorgden een bijdrage.

Dit voorjaar staan nog drie afleveringen op het programma:

Infowarroom 3 - Games

De derde Infowarroom focust op computergames, die stilaan een belangrijk onderdeel uitmaken van onze (jongeren)cultuur. Wat is de invloed van games op onze samenleving? Hoe zit dat nu met het effect van geweldgames? Beïnvloeden games ons beeld van de stad?

Samen met de Kortrijkse organisaties Katho en Kunstencentrum Buda wordt een ambitieus programma voorbereid. Komen o.m. aan het woord: een gepassioneerde gamer, onderzoeker Angelo Vermeulen, columnist Patrick Dewitte en filosoof Wouter Colpaert.

• 18 april 2007, Kunstencentrum Buda - Broelkaai 1, Kortrijk
• 23 mei 2007, Kunstencentrum Vooruit - St-Pietersnieuwstraat 23, Gent

Infowarroom 4 - Wat verkiezingen niet in beeld brengen

In een voortdurende analyse van de beeldcultuur kan Infowarroom niet omheen de federale verkiezingen van 10 juni e.k. Vanuit onze verbondenheid met sans-papiers bekijken we in deze vierde Infowarroom de lawine aan verkiezingsdebatten en -shows vanuit het perspectief van wat er waarschijnlijk niet of onvoldoende aan bod zal komen: de asielproblematiek en de noodzaak voor een nieuwe regularisatie voor mensen die al jaren in België wachten op een antwoord op hun asielaanvraag. Deze Infowarroom gaat op locatie door in de Gentse St-Antoniuskerk, waar vorig jaar de kerkbeschermingsactie doorging.

• 7 juni 2007, St- Antoniuskerk -Forelstraat 62, Gent

Infowarroom 5 - Autonome Beeldvorming aan zet

Last but not least tonen we werk van eigen huis op de vijfde Infowarroom van het seizoen. In de verschillende ateliers autonome beeldvorming worden heel wat stadsbewoners in staat gesteld hun leefwereld en de stad vanuit hun eigen blik in beeld te brengen. Onbekende leefwerelden en -plekken komen te voorschijn. De compilatie van de resultaten van de ateliers tonen een unieke en alternatieve blik op onze stad in al haar facetten.

• 29 juni 2007, Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham - Nieuwland 62-62, Gent

 

Gratis inkom! of stem af op www.tvdeluxe.be.

Meer info bij Dirk Holemans [dirk@victoriadeluxe.be]

Intercultureel uitwisselingsproject TRONO2007

In het voorjaar van 2006 werd Victoria Deluxe door de COMPAnen gecontacteerd met de vraag of Victoria Deluxe hun geesteskind TRONO2007 mee wou realiseren vanuit haar expertise met de sociaal-artistieke praktijk. Geprikkeld door de verhalen van de COMPAnen over de Boliviaanse organisatie COMPA (El Alto) besloot Victoria Deluxe haar schouders mee onder dit project te zetten!

COMPA en de COMPAnen

COMPA - Comunidad de Productores en Artes - is een sociaal-artistieke organisatie die in 1991 is ontstaan uit het eerste project van socioloog Ivan Nogales (nl.) Teatro Trono (1989). Teatro Trono was een theatertherapeutisch project met delinquente straatkinderen en adolescenten in La Paz, waarbij theater als werkvorm werd ingezet om de socialisatie en rehabilitatie van de jongeren te bevorderen.

Anno 2007 richt COMPA zich met haar werking tot de meest kwetsbaren in de Boliviaanse samenleving, meer bepaald kinderen en jongeren uit de achtergestelde wijken. Kunst en cultuur worden daarbij als essentiële elementen van de ontwikkeling van het individu en de maatschappij beschouwd.

Sinds 2001 deden een aantal medewerkers van Methodeschool De Buurt uit Gent bij COMPA vrijwilligerswerk. Ze verenigden zich onder de naam COMPAnen.

TRONO2007 - de concepten straat en optocht

TRONO2007 is een uitwisselingsproject tussen tien Boliviaanse jongeren en tien Gentse jongeren verbonden aan Methodeschool De Buurt. Gedurende drie weken zullen de jongeren samen met een groep kunstenaars werken rond de thema's straat en optocht. In deze interculturele ontmoeting wordt dialoog sterk gestimuleerd en conflict erkend. Uitgangspunt is de potentiële meerwaarde die uitgaat van een interculturele ontmoeting met daarbij aandacht voor gelijkwaardigheid, samenwerking, ervaringsgericht leren, participatie en emancipatie.

Binnen de werking van COMPA speelt de straat een belangrijke rol. Kinderen en jongeren worden in El Alto vaak 'de straat opgestuurd' om in deze context te overleven. Werken rond het begrip straat biedt bovendien een brede waaier aan representatiemogelijkheden.

Gedurende drie weken zullen de jongeren samen met de medewerkers zoeken en ervaren wat de straat in Gent actueel betekent. Er zal vanuit een vergelijkend perspectief worden gewerkt: hoe zien de straten in El Alto en in Gent er uit en welk soort interacties doen er zich voor in de straten van Bolivia en België? In de voorbereiding van het project gaan jongeren uit beide steden op zoek naar beelden en associaties die het begrip straat bij hen oproepen.

Concreet zal er gewerkt worden rond drie soorten optochten: de processie, de feestelijke optocht en de manifestatie. Via verschillende artistieke insteken (fotografie, film, dans, theater, poppenspel, muziek, ...) zal samen met de jongeren gezocht worden hoe vorm en inhoud kan worden gegeven aan deze drie soorten optochten. Het gegeven optocht leent zich er eveneens toe om andere sociaal-culturele instellingen en de wijk mee te laten participeren aan TRONO2007 en tot representatie te komen in de publieke ruimte.

De visie, expertise en methodologie eigen aan dit project zal een duurzaam karakter krijgen. Aan de hand van een synthese van dagboekfragmenten van alle mede-makers en van beeldmateriaal streven we naar een 'algemeen logboek' als spiegel van het hele werkproces.

De organiserende partners

Victoria Deluxe biedt vanuit haar ervaring met het opzetten van sociaal-artistieke projecten inhoudelijke (artistieke) en productioneel-technische ondersteuning voor TRONO2007. Daarnaast is dit ook een unieke kans om haar internationale werking en netwerk verder uit te bouwen. Ivan Nogales was reeds als gastspreker aanwezig op haar internationaal colloquium om de werking van COMPA met ons te delen.

Naast de verrijking die ontstaat door de dialoog en samenwerking met internationale partners is ook de samenwerking met Methodeschool De Buurt voor Victoria Deluxe een aangename en vernieuwende ervaring.

Samen met de COMPAnen, de Boliviaanse en Gentse jongeren wil Victoria Deluxe van TRONO2007 een heus intercultureel project maken dat zich voelbaar en zichtbaar zal voltrekken in de Gentse binnenstad tijdens de gewenste zomerhitte van augustus 2007!

TRONO2007

Data: van 6 augustus tot en met 24 augustus 2007

Met spannende en onverwachte interventies in de publieke ruimte en een afsluitend toonmoment op vrijdag 24 augustus 2007.

Concept: Dominique Willaert en de COMPAnen (Maren Merckx, Ludo Merckx, Tim Vandromme, Liesbet Depuydt en Pascal Buyse)

Artistieke omkadering: Margriet D'haene, Bob Vandeputte, Dieter Vanfleteren, Serena Wuytack, Maya Wuytack, Brecht Vanmeirhaeghe, Ivan Nogales, Ana Angeliza Salazar, Noortje Dekker, Frederik Van Buyten, Joachim Benyakoub, Luk Nys, Dominique Willaert en de COMPAnen
Productie en techniek: Liesbet Depuydt, Ewoud Dutellie, Liesbeth Maene, Tim Vandromme, Tries Brys

Met dank aan: Methodeschool De Buurt, VIA vzw en Vladimir Tegeltija

website » www.trono2007.be
Online » Trono foto's
Online » Trono video's

 

Neerstrijken

In april 2006 startte choreografe Nathalie Elghoul een dansproject op met allochtone meisjes en vrouwen. Centraal stond de zoektocht naar hoe via lichaamsbeweging en dans identiteitsversterkend kan worden gewerkt ten aanzien van deze meisjes en vrouwen. Vanuit hun thuismilieu worden zij immers vaak afgeschermd en/of krijgen zij minder kansen om in creatieve werkprocessen te stappen.

De vraag 'wat is en betekent identiteit voor nieuwkomers en eerste-generatie migranten' vormde het vertrekpunt voor dit sociaal-artistiek project.

Is identiteit iets waarmee wij worden geboren en iets dat soms zwaar is om dragen? Of kunnen wij onze identiteit dag na dag kiezen en is het dus iets dat constant in beweging is?

Het is noodzakelijk om bruggen te bouwen tussen de werelden waarin deze meisjes en vrouwen nu leven en de tradities die hen werden aangeleerd. Welke plaats heeft religie in hun leven? Wat zijn hun dromen? Hoe confronteren zij zichzelf met het verleden, met hun herinneringen? Welk beeld ontvangen zij van de samenleving? En waardoor wordt hun persoonlijkheid gevormd?

Tijdens dit dansproject wordt het hele proces als een reis ervaren...en wordt creatie gezien als een lege ruimte die kan en zou moeten worden gevuld met dansende lichamen en persoonlijke inbreng. De notie van ruimte nodigt uit tot ontdekking en wekt nieuwsgierigheid op, maar tegelijkertijd komen de meisjes hierdoor dichter bij of juist verder van zichzelf en hun startpunt. Dit gegeven kan angst en afwijzing creëren of net de mogelijkheid om nieuwe vormen te ontwikkelen. De nood om nieuwe interpretaties of visies vanuit zichzelf te formuleren, zou nooit hebben plaats gevonden of tot ontwikkeling zijn gekomen voor of zonder dit proces.

Fase één: uitdaging van het gevoel

We startten met een groep van 15 meisjes en vrouwen. Zij werden gerekruteerd via contacten met diverse buurtorganisaties of door hen rechtstreeks aan te spreken. Na een aantal repetities vormde er zich een vaste kern van een achttal meisjes, die twee keer per week samenkwamen om te dansen. Omwille van de intensiteit en lange duur van het project beslisten sommige meisjes na een aantal weken om niet langer te participeren. De huidige groep bestaat uit meisjes en vrouwen afkomstig uit India, Iran, Filippijnen, Sierra Leone, Mexico en Turkije.

Tijdens de eerste periode lag de focus op het lichaam zelf. Door middel van opwarmings- en doelgerichte oefeningen leerden de meisjes de mogelijkheden van hun lichaam en beweging kennen. Langzaamaan werd oriëntaalse dans geïntroduceerd en geïntegreerd in de improvisaties, eerder als een medium dan als een doel op zich. Deze dansvorm sprak de meisjes sterk aan. Ze experimenteerden er volop mee en begonnen het al snel te gebruiken in de improvisaties.

We introduceerden foto's, tekst- en videofragmenten, die het mogelijk maakten om een context te creëren om onderwerpen zoals religie, huwelijk, vrouwelijkheid en maagdelijkheid te bespreken en te bediscussiëren. Er werd eveneens uitgebreid ingegaan op het gevoel om als vreemdeling te worden bekeken, hoewel ze zich sterk geïntegreerd voelen in onze samenleving. Alain Platel werd in deze periode ook uitgenodigd om zijn ervaring te delen.

Tijdens het proces ontdekten we de grote kracht waarover de meisjes en vrouwen beschikken. Sommige van hen hebben reeds veel meegemaakt, waarbij ze ofwel de diverse invloeden hebben geïnterioriseerd ofwel verworpen. Anderen hebben een grote nood om te dansen en houden nog steeds hard vast aan hun 'roots'. Een sterk punt van de vrouwen is dat ze in staat zijn om deze verschillen te zien en elkaar hierin te respecteren.

De grootste uitdaging was om de idee van wat dans moet zijn (harmonieus, ritmisch, mooi), te doorbreken. Dit idee loopt zo goed als parallel met de idee van wat een vrouw moet zijn en betekent in de maatschappij.

Maar lichaamstaal liegt nooit en beetje bij beetje zagen wij lichamen die twijfel, angst, tegenstellingen en pijn verborgen. Sommigen wezen die ontdekking af, anderen probeerden nieuwe bewegingen uit en gingen de uitdaging aan.

We ontdekten bij de meisjes een stijgende behoefte aan naaktheid en expressie, aan de bevestiging van een eigen ruimte van vrijheid waar ze ideeën kunnen toevoegen of afwijzen, en aan een ruimte waar ze geheime gevoelens kunnen bewaren, een ruimte waar ze zichzelf kunnen zijn. Vanuit die leegheid of het ongekende ontstaan er - zonder dat ze het zelf beseffen - momenten van enorme schoonheid. Het lichaam neemt als het ware bezit van hun eigen stem en eigenheid.

 

"I am taking part in this project because I find this very different from the rest of the projects that I've done with Victoria Deluxe. Although the basics are the same like a plot or theme, work processes, fusions of materials like theatrical improvisations and dance (oriental dance, among others) and your inner self (this mainly because of the theme 'identity').

I find it quite interesting because I feel like playing tug of war. Here you are given the chance to really express yourself and show your truest colours and voice out whatever message you want to say, and yet feeling so very distant from within, like arguing the self that it's not really you, or so you do it just to fill some void 'cause otherwise they'll know it, they'll see you in such void and you get scared they'll mistake you for someone with such an empty identity you tend to get paralyzed, motionless, or seemingly emotionless. So unattached to the rest of the women, or girls, or the music but really trying to reach out. Talk about paranoia, huh!

I mean it's interesting how most of us in the project tend to struggle to translate our minds and speech into liquid flowing body movements when we are even constantly reminded that it doesn't have to be so, that it's a free choice. You can move wild and strong and pure and fast and slow and can fall in and out of rhythm, and be ridiculous or meaningful depending upon the run of your thoughts or emotions just as long as it's you, your experiences, your childhood, your beliefs, your stories, your identity.

And then fuse it with an existing dance pattern or music, or do your own vocals with it, or just rather stamp your feet, or move according to your heartbeat. Then with a few helpful props you finally bring it out together with each other's piece. Notice how the stories intertwine to a knee fall, or the spreading of palms and fingers, or the curving of the spines and the tossing of heads. Feel the rhythm of breath when the chests rise and fall to every heartbeat, the interaction as a celebration of femininity. Such extreme differences from each other and yet you'll find a seamless familiarity, an international and intercultural sameness. I guess that we'll all be in for a pleasant surprise..."

Joe Lampasa - participant

"According to me dance is joy, ammusement and freedom to express happiness by movement. Through out my life as a student in school and college, I have taken part in dance programmes and when Nathalie mentioned about this project Neerstrijken I was overjoyed and told myself that I had to be a part of this.

When we started, it was rather a big group but, now we are a much smaller group and that has given us an opportunity to get to know each and everyone in the group better.

The fact that I am one of the oldest member of the group doesn't stop me from participating. Some of the girls in the group are only half my age and I get inspired watching them perform. It gives me a lot of energy. This whole project takes me back to the wonderful childhood I have had at school. It is so much fun!!!!"

Thankam Kuttikat - participant

Fase twee - - - - -

Omwille van bijzondere omstandigheden werd er een pauze ingelast en werd de tweede fase van het project nog niet opgestart.

Neerstrijken

Concept: Nathalie Elghoul
Choreografie en dramaturgie: Nathalie Elghoul en Liza Mann
Participanten: Aminata Sesay, Baharak Bashar, Ayse Alci, Esmeralda Posada, Joevelyn Lampasa, Hava Copa, Hava Kademir, Najoua Elauahabi en Thankam Kuttikat
Omkaderende ondersteuning: Liesbeth Maene en Koenraad Deblauwe
Met dank aan: De Ingang, Joke Laureys, Giannina Urmenetta, Nathalie Chambart, Dominique Willaert en Luk Nys

 

Nu nog niet!

In januari 2006 startte Victoria Deluxe een film- en theaterproject in het rust- en verzorgingstehuis St-Jozef te Wondelgem. Het OCMW Gent gaf aan Victoria Deluxe de opdracht om na het bijzondere Soigneren in het Centrum voor Senioren De Vijvers te Ledeberg een nieuw project te realiseren in het RVT St-Jozef te Wondelgem. Cineast Ellen Vermeulen en theatermaker Luk Nys werken er rond het thema afscheid nemen én het wachten en waken in de nabijheid van de dood.

Iedereen heeft een verhaal

De ene vertelt het met een melancholische blik, de ander moet er nog steeds hartelijk om lachen of huilen. Sommigen weigeren pertinent om zelfs maar over hun verhaal na te denken. Spreken is quasi uitgesloten. Verhalen zijn belangrijk als expressie van je eigen bestaan én als voedingsbodem van een telkens vernieuwende gemeenschap.

Diegenen die met grootouders of ouders praten over het verleden, krijgen vaak bijzondere en soms verbazingwekkende gebeurtenissen te horen. Onze bezoeken aan het rust- en verzorgingstehuis gaven ons een schat aan verhalen over vaak ontroerende en stoere momenten, maar ook pijnpunten uit het leven van de mensen in Sint-Jozef.

Oude wonden helen niet maar erover praten verzacht vaak de pijn. Het is een deugddoende zalf als je weet dat er wordt geluisterd, wanneer je weet dat je even niet wordt vergeten.

Victoria Deluxe werkt samen met RVT Sint-Jozef rond het thema herinnering, dood, verlies en afscheid nemen bij ouderen. Hoofddoel is om te onderzoeken of we verbeelding kunnen ontwikkelen die zowel ouderen, familieleden als personeel kunnen helpen bij het verwerken van verlies door overlijden.

Sint-Jozef

Vanaf begin januari zijn theatermaker Luk Nys en cineast Ellen Vermeulen wekelijks op bezoek gegaan in Sint-Jozef. De hartelijkheid waarmee ze altijd ontvangen worden, zorgt voor een openheid die noodzakelijk is om een thema als 'sterven' bespreekbaar te maken. De dood heeft tijd nodig.

Laag per laag, week per week werd en wordt er gewerkt aan een vertrouwensband met de bewoners, personeel, vrijwilligers en bezoekers van Sint-Jozef. Het proces houdt in dat je aanwezig bent, dat je luistert. Het gaat over geven en nemen. Het gaat over luisteren en uitwisselen van verhalen. Deze uitwisseling zal resulteren in een visuele interpretatie enerzijds en een theatrale bewerking anderzijds. Daarnaast zullen ook twee specifieke themadagen georganiseerd worden voor en met de bewoners van Sint-Jozef.

Terug in de tijd met woord, film en lied

Op 12 oktober 2006 organiseren we een herinneringsdag. Er zal gezongen, gegeten, gedanst en vooral veel gepraat worden. Uitgangspunt is 'de herinnering an sich'. We gaan op zoek naar treffende verhalen uit het verleden van de bewoners die ze als waardevol en levensbepalend ervaren en welke ze graag willen doorgeven.

Sommige ouderen praten graag over de oorlog, anderen over de liefde of over hun bijzondere zorgeloze jeugdjaren. Deze verhalen, met eventueel film- of fotomateriaal uit hun verleden, vormt de kern van deze dag. Er zal konijn met pruimen geserveerd worden. Ook grappige, ontroerende of beroemde filmfragmentjes uit de oude doos worden vertoond. We sluiten de dag met een Kafee Dansant met liedjes uit 'den goeie ouwe tijd'.

Cinéma Léopold Deluxe

De herinneringsdag is het startschot voor de wekelijkse cinéma Léopold Deluxe. Onze werkplek in St-Jozef (de oude eetzaal) zal gedurende 2 maanden ingericht worden als een cinémazaal waar wekelijks favoriete films uit de oude doos zullen worden vertoond. Samen met de bewoners zal er worden gewerkt aan de inkleding van deze zaal.

In aanloop van de filmvertoning zal ook telkens een voorsmaakje van de documentaire gedraaid worden, dit in de vorm van the making of Nu Nog Niet. Op deze manier trachten we voor én met de bewoners en het personeel van St-Jozef een dynamiek te ontwikkelen waar men wekelijks naar kan uitkijken.

Herdenkingsdag

Sint-Jozef heeft de mooie traditie om de overleden bewoners te herdenken. Tweemaal per jaar worden de overledenen van de laatste zes maanden herdacht. Samen met familieleden en bewoners wordt er nagedacht en stilgestaan bij dat afscheid. Victoria Deluxe zal op 8 november 2006 deze herdenkingsdag mee organiseren aan de hand van audio- interviews en een fotoboek.

Nu Nog Niet! - de documentaire

J'attendrais le jour et la nuit
J'attendrais toujours
Ton retour

De documentaire Nu Nog Niet heeft het lied J'attendrais als vertrekpunt.

Vele bewoners, tussen 44 en 106 jaar, in het tehuis zijn dementerend. In de realiteit zitten deze mensen wezenloos voor zich uit te staren. De meesten van hen zitten geestelijk gevangen in het verleden.

Tijd vloeit voorbij, zonder dat deze mensen grip kunnen krijgen op hun bestaan. Voor hen, hun familie, vrienden en verpleging is het tedere waken, het geduldig wachten een dagdagelijks ritueel.

Vertrekkende vanuit Sint-Jozef zal een web van verhalen zich verspreiden doorheen de tijd. Sint-Jozef is dus slechts een vertrekpunt, dat tegelijk ook als een personage kan worden beschouwd. De bewoners zullen Sint-Jozef, hun thuis, moeten ruilen voor een nieuw tehuis, de Liberteyt.

Momenteel is men naast Sint-Jozef volop het nieuwe rusthuis aan het bouwen. In het voorjaar 2007 volgt dan de grote verhuis en wordt Sint-Jozef gesloopt. Waar Sint-Jozef nu nog staat, zal dan een park worden aangelegd vol nieuwe bomen.

Jong en oud naast elkaar... verleden, heden en toekomst op hetzelfde terrein. De documentaire zal zowel het verhaal van de bewoners als dat van de families en het personeel vertellen. De wachtenden en degenen op wie wordt gewacht. Een rollenspel dat in elkaar overvloeit tot enkel tijdloosheid overblijft.

De spilfiguur van de documentaire is Mevrouw Piano. Een bewoonster die vorig jaar is overleden en die samen met haar herinneringen ook haar piano heeft achtergelaten. Aan de hand van herinneringen wordt ze letterlijk en figuurlijk geschetst. Mevrouw Piano is een leidraad die ons langs bewoners, familie en verhalen brengt.

Nu Nog Niet trailer

Nu Nog Niet! - een theatrale vertelling

Jacques, wat betekent het om je vrouw dag in dag uit, jarenlang, te komen bezoeken? Wat betekent het, Jacques, om haar met zoveel zorg en liefde te voeden en te koesteren? Deze vraag heb ik me het voorbije half jaar dikwijls gesteld wanneer ik Jacques wekelijks zag in het kamertje bij zijn Marie. Opnieuw en opnieuw die zorgzaamheid voor haar en het liefdevolle praten. En hij, Jacques, zegt niets.

Zij, Marie, is in een sprakeloze diepe dementie verzonken en hangt als een slappe pop in haar stoel te wachten. Te wachten op wat? Te wachten op wie? Waar is Marie? En wat moet Jacques met zijn liefde? Wat moet Jacques met zijn hoop en wanhoop? Met zijn verdriet en eenzaamheid? Wat had hij nog tegen haar willen zeggen, toen ze nog wist wat er gaande was?

Wat betekent het om te wachten en te waken bij je geliefde die onherroepelijk in het ijle tast? Wat betekent het om te durven kijken naar haar tijdelijkheid? Wat betekent het om te durven kijken naar je eigen tijdelijkheid?

Wat betekent het om te spreken, om te durven spreken over de dood van je geliefde? Over je eigen dood? Wat betekent het om te sterven? Wat betekent het om je leven bewust te eindigen met een spuitje omdat het leed te ondraaglijk is? Wat betekent humor op zo'n moment? Is het een troost? Of is het bestaan sowieso troosteloos? Afscheid nemen, kan je dat leren?

En waarom toch? Waarom dat eindeloze wachten en waken bij geliefden die met hun geest al maanden, zoniet jaren zijn vertrokken? Wat beweegt mensen; vrienden, familie, verpleging en vrijwilligers om hier in Sint-Jozef, bij deze mensen, zo nabij te willen zijn? Wat kunnen zij nog geven? Wat willen ze nog geven? Wat brengt mensen ertoe deze immens kwetsbaren zo nabij te zijn?

Is dit liefde?
Is dit radeloosheid?
Is dit durf? Is het een schuldgevoel? Is dit erbarmen?

De theatralisering - Nu Nog Niet! - vertrekt vanuit deze vraagstellingen en zal een evocatie worden van een diverse groep mensen in en om Sint-Jozef. Bewoners en familieleden, personeel en vrijwilligers wagen zich aan dit gevoelige thema. We zullen eenvoudige rituelen creëren waarin we sprekend, zingend en handelend onze gevoelens en gedachten over dit thema zullen uitdrukken. De angst én de hoop omtrent sterven. Met ernst én met humor. De voorstelling wil een poëtische bespiegeling zijn die de dood en het afscheid nemen wil omarmen als een bijzondere vriend.

Spelers in de film en/of het theater o.a. Laurent Vanderbeke, Léonie Denys, Georg Bertin, Sabine de praetere, Jacqueline De Clerq, Gustaf Nelis, André Menschaert, Ins & Roland Jacobs, Eugenie Ingels, Huguette Bogeart, Elza Semeze, Rosita Dumortier, Annie Tollenaere en Sonja.

Filmregie, geluid en montage: Ellen Vermeulen
Theaterregie: Luk Nys
Technische ondersteuning: Ewoud Dutellie, Saïd Henareh
Achter de schermen: Bie Gythiel, Hendrik Verellen
Productieleiding: Ewoud Dutellie

Met de steun van: RVT St-Jozef, Vlaams Audiovisueel Fonds, OCMW Gent, Federale overheid

download flyer (pdf)

 

Rapidité Rapidité

Sociaal-artistiek theaterproject over het leven van de vrachtwagenchauffeur

Wegtransport is de snelste en goedkoopste manier om goederen van punt A naar punt B te brengen. We zien meer en meer vrachtwagens op de weg. De magazijnen staan op wielen. De concurrentie wordt verscherpt door de uitbreiding van Europa. En de chauffeur, de chauffeur die rijdt.

 

Rapidité Rapidité is een modern wagenspel over het leven van de vrachtwagenchauffeur. Theatermaker Tom Dupont toont ons de paradoxen van de weg, tussen stilstaan en bewegen, tussen thuis en onderweg, tussen het overal en het nergens, op haast bevreemdende maar zeer innemende wijze. Het stuk zoomt subtiel in op de levens van twee vrachtwagenchauffeurs die na een botsing even het noorden kwijt zijn. Waarbij een generatieverschil tevoorschijn komt en later ook het perspectief opduikt van de partner, de kinderen, de baas ... en de eskimo.

Dit project loopt in samenwerking met de Gentse nijverheidsschool KTA1, de leerlingen van het zesdejaar vrachtwagenopleiding werkten het mee uit. En zoals bij de vorige producties van Victoria Deluxe spelen er opnieuw niet-professionele acteurs: chauffeurs, familieleden van chauffeurs, leerlingen chauffeur en andere enthousiaste spelers.

Concept/Regie: Tom Dupont
Spelers: Lut Geeraert, Chris Reyns, Sonya Todorova, Toni Van Den Broecke, Patrick Vanhoutteghem, Marnix Vuylsteke, Saidja Peyskens (muziek)
Techniek: Ewoud Dutellie en Said Henareh
Productie: Dirk Holemans en Lynn Van Houtte

Met dank aan: de leerlingen van het zesde jaar vrachtwagen van het KTA Lindelei, Mania Van der Cam, Martine Dewinter, Sociaal Fonds voor het Goederenvervoer, Hans De Neef, Marc Van Hyfte en De Groote N.V.

Voorstellingen op:

• donderdag 24 mei om 20.15u
• vrijdag 25 mei om 20.15u
• zaterdag 26 mei om 20.15u
• woensdag 30 mei om 20.15u
• donderdag 31 mei om 20.15u
• vrijdag 1 juni om 20.15u
• zaterdag 2 juni om 20.15u

Inkom: 7€ / 5€ (reductie voor -26 / werklozen)
Reservatie: via de website of 09/324 80 26 of reservatie@victoriadeluxe.be
Plaats: Arca, Sint-Widostraat 4, 9000 Gent, *routebeschrijving*

Vooronderzoek

Tom Dupont reed vorig seizoen met verschillende vrachtwagenchauffeurs mee doorheen Europa. Hij liet hen vertellen, nam foto's en ging hij ook op zoek naar achtergrondinformatie. Wat is de rol van de vakbonden? Hoe zit het met de concurrentie vanuit Oost-Europa? Wat zijn de oorzaken van de verkeersongevallen? ...

Tijdens zijn onderzoek botste Dupont op veel tegenstellingen. Veel chauffeurs spraken zichzelf tegen. Wat heeft de werksituatie voor invloed op de privé-situatie en omgekeerd? Is er wel een onderscheid tussen de twee? Met deze en andere paradoxen ging Dupont aan de slag.

Stereotiepe beeldvorming in de media

De transportsector verschijnt meestal op een negatieve en stereotiepe manier in de media. Deze beeldvorming maakt van heel wat vrachtwagenchauffeurs paria's. Dit terwijl heel wat chauffeurs op een gedreven en professionele manier hun beroep willen uitoefenen en zonder hen de West-Europese economie in elkaar zou stuiken.

Door een gedegen vooronderzoek en de samenwerking met de nijverheidsschool realiseert Victoria Deluxe een theatervoorstelling die een meer genuanceerd licht werpt op het beroep van vrachtwagenchauffeur.

We hebben niet de bedoeling om de vaak harde werkelijkheid van dit soort arbeid te verbloemen, maar brengen een gelaagd verhaal dat de werkelijkheid van dit beroep vanuit het perspectief van de vrachtwagenchauffeurs en hun gezinsleden belicht. Vrachtwagenchauffeurs hebben het vaak niet makkelijk: negatieve berichtgeving, steeds moeilijker wordende werkomstandigheden (fileleed), druk op het gezinsleven, ...

Samenwerking met de onderwijssector

Victoria Deluxe is tevreden dat dit project in samenwerking loopt met het KTA1. Een dergelijke samenwerking tussen onderwijs en cultuur heeft een duidelijke maatschappelijke meerwaarde. Heel vaak worden jongeren uit het beroeps- en technisch onderwijs onderschat en miskend wat culturele participatie en interesses betreft. Voor Victoria Deluxe een reden te meer om samen te werken met deze leerlingen, in samenspraak met de leerkrachten en de directie.

Bekijk hier de reportage gemaakt met en door de leerlingen van het KTA.

Paradoxen van de weg

Einzelganger - Sociaal Dier

Vele chauffeurs beweren graag alleen te zijn. Vele kunnen gemakkelijk alleen zijn. "Dat ze mijne kop gerust laten." Maar ze overspoelden me met verhalen, bedenkingen en vragen. Niemand weigerde me om mee te rijden. Men doet veel inspanningen om op de één of andere manier met iemand in contact te komen. De cabine is te klein voor twee en te groot voor alleen.

T. Dupont

In Beweging - Constant Neerzitten

Men is constant onderweg, van de ene plaats naar de andere. Men verplaatst zich voordurend maar moet en kan daar geen fysieke inspanning voor doen. Er moeten geen krachten gegenereerd worden maar krachten gestuurd. Om die krachten te sturen moet men geconcentreerd en in alle rust toezicht houden. Stilzitten is moeilijk. De chauffeur zoekt zaken om toch minimaal te kunnen bewegen tijdens het stilzitten. Roken, eten, koken, telefoneren, tanden poetsen, gewichtheffen, drinken, kuisen.

Thuis - Weg

Als men thuis is wil men weg. Als men weg is wil men naar huis. Chauffeurs lijden een nomadisch bestaan. Dit beroep draagt een rusteloosheid in zich. Kan men thuiskomen en als men weet dat men straks weer moet vertrekken?

Familie - Vreemde

Men is echtgenoot van, kind van, broer van en vader van. Dit zijn statuten die moeilijk te onderhouden zijn. Scheidingen komen bij chauffeurs heel vaak voor. Kinderen vervreemden van hun vader en omgekeerd. Ze zijn familie en vreemden voor elkaar.

Baas - Slaaf

Men is zijn eigen baas. Men volgt de weg die men wil en stopt waar en wanneer men wil. Er zit niemand op je vingers te kijken. Zolang de goederen er op tijd zijn doet men wat men wil. Deze vrijheidsgedachte krijgt echter meer en meer deuken. Vrijheid is een illusie (geworden). Veel werkgevers hebben tegenwoordig een satellietverbinding met de chauffeur waardoor ze op ieder moment van de dag op 50 meter na kunnen weten waar hun werknemer is. Er wordt ook vaker en vaker op uur geladen en gelost. Bedrijven hebben minder en minder in stock en willen hun goederen zo snel mogelijk. Just in Time. Door het invoeren van rij- en rustreglementeringen kunnen de chauffeurs minder zelf hun planning maken.

Communicatiemiddelen - isolement

Er is CB-, GSM-, satelliet- en internetverbinding mogelijk voor chauffeurs. Ze kunnen op verschillende manieren contact hebben. Maar er is geen sprake van 'ontmoeting'. Fysiek is men alleen. Het isolement wordt door de communicatiemiddelen eerder bevestigd dan doorbroken.

Avontuur - structuur

Andere reizen, andere plaatsen en andere mensen zien. Dat is waar veel chauffeurs naar verlangen. Zoveel mogelijk afwisseling. Toch heeft men het op structuur begrepen. Een rijplanning maken voor de volledige week en daar moeilijk vanaf wijken. Alle handelingen zoals de avond- en ochtendrituelen verlopen strikt volgens gewoonte. Men wil chaos waarna men er structuur in brengt.

Laag Uurloon – Hoog Maandloon

Men kan als laaggeschoolde arbeider mooi geld verdienen als internationaal chauffeur. Dit kan echter alleen maar als men veel uren rijdt. Chauffeurs verdienen immers het minimumloon per uur. De beperking op het aantal rijuren maakt het financieel minder interessant.

Geen tijd - Veel Tijd

Van hier naar daar, van hot naar her. Weinig tijd om eens uit te blazen, ook niet in het weekend. Zondagavond beginnen en vrijdagavond gedaan. Tijd om te denken is er in overvloed. Over thuis, het werk, het leven, ... De gedachten draaien in cirkeltjes en gaan een eigen leven leiden.

Overal - Nergens

Asfalt, industrieparken, parkings en tankstations. Over heel Europa zie je hetzelfde. Ze verblijven constant in niet-plaatsen, les non-lieus. Alles is hetzelfde, behalve de taal. Zo klinken de plaatsen exotisch maar dat zijn ze niet. Tijd en ruimte vervagen.

 

Lees meer: Rapidité Rapidité: in de achteruitkijkspiegel

 

Download hier de persnota van 5 april 2007.

Bekijk hier de reportage gemaakt met en door de leerlingen van het KTA.

Pers:
Herbekijk item in 'Lux' (Canvas, woe 25 april 2007)
Het Nieuwsblad - 19/05/07
De Morgen - 23/05/07
De Standaard - 23/05/07
Gazet Van Antwerpen - 24/05/07
Radio Klara, 'Ramblas' - 24/05/07

Rapidité Rapidité: in de achteruitkijkspiegel

De theatervoorstelling Rapidité Rapidité ging op 24 mei 2007 in première voor een volle zaal in theater Arca. Het talrijke publiek kreeg een gelaagde inkijk in de complexe leef- en werkomstandigheden van de (internationale) vrachtwagenchauffeurs aan de hand van deze voorstelling.

Naast de voorstelling kon men in de zolderkamer van Arca een filmmontage bekijken waarvan de beelden werden gemaakt tijdens een daguitstap met de zesdejaarsleerlingen vrachtwagen van het KTA Lindelei. Tot in de toiletten toe werd Arca ondergedompeld door CB-gesprekken, die geënsceneerd waren door de leerlingen vrachtwagen.

Een grote groep van deze leerlingen kwam nieuwsgierig - en onder goedkeurend oog van hun leerkrachten en directrice - afgezakt naar Arca voor de première van Rapidité Rapidité. De reacties van de leerlingen en het publiek verraadden dat er heel wat herkenbaarheid schuilde in de dialogen die werden opgevoerd.

Marnix Vuylsteke - zelf chauffeur en één van de spelers van Rapidité Rapidité - vond de tijd om terug te blikken op zijn eerste ervaring als acteur. Regisseur Tom Dupont zocht hem op en keek samen met hem nog eens 'in de achteruitkijkspiegel'.

Tom: Heb je al teruggedacht aan de repetitie en de speelperiode?

Marnix: Ja. Het komt regelmatig wel eens terug in mijn gedachten. Het was van meet af aan een heel hectische periode maar het was vooral een mooie periode. Ik heb er eigenlijk weinig bij stilgestaan het moment dat het zich allemaal voordeed en ik heb mij daar ook weinig vragen bij gesteld. Omdat ik van in het begin zoiets had van: natuurlijk doe ik daar aan mee. Ik moest daar precies niet over nadenken. Ook al paste het niet in mijn planning op dat moment. Ik zat al met heel veel activiteiten en toch heb ik het er bijgenomen. Want halverwege is het bijna afgesprongen. Dat ik het echt niet goed meer wist. Ik kon het toen ook bijna niet meer aan.

Maar de ervaring van in Arca te kunnen spelen, heeft bij mij wel iets wakker gemaakt. Ik had nog nooit toneel gespeeld. Als ik ooit de kans krijg om terug in een stuk mee te doen en ik vind daar de tijd en ruimte voor, dan ga ik dat zeker doen. Omdat ik nu weet wat dat inhoudt. Maar met Rapidité Rapidité wist ik dat niet. Dat was voor mij een sprong: wat gaat dat hier worden?

Ik weet nog goed toen je belde of ik naar de lezing kon komen. Ik dacht toen dat je uit verschillende mensen een aantal spelers zou kiezen. Ik dacht aan een auditie met veel volk maar dat was helemaal niet zo.  Dat was de eerste verrassing. Het feit dat het vooral over vrachtwagens en transport ging, is voor mij natuurlijk de grootste motivatie geweest. Omdat ik er lang genoeg inzit.

 

Tom: Je zegt dat je regelmatig aan de voorstelling terugdenkt, kun je zeggen wanneer?

Marnix: Als ik met de camion rijd. Je zit achter het stuur en je gedachten gaan zijn vrije gang. Dan ga je terug.  

Tom: Kijk je nu anders naar de inhoud van het stuk?

Marnix: Neen, ik kijk er inhoudelijk niet anders naar. Ik vond het een juiste weergave. De belangrijkste punten van de transportsector werden aangeraakt. Het feit dat de vrouw thuis vijf dagen wacht tot de man klaar is met werken. Het feit dat je toch wel met een serieus 'gedrocht' op baan bent. De rijtijden en rusttijden. Ik vind dat het allemaal aan bod gekomen is: zowel het familiale aspect als het werk zelf.

Tom: Heb je na de voorstelling contact gehad met het publiek en met chauffeurs?

Marnix: Ja. De chauffeurs die ik aangesproken heb - de weinige die er geraakt zijn - waren toch serieus onder de indruk. Ik herinner mij toch een paar reacties: Ik ga dat doorzeggen en ze moeten komen kijken. Je moet dat alleszins zien, dat is goed! Maar ja. Wie heeft daar tijd voor als camionchauffeur? Als ze al thuis zijn op zaterdagavond hebben ze daarom niet altijd tijd of goesting om buiten te komen.

De mensen die geen kennis hadden van het chauffeursleven waren ook enthousiast. Ik vroeg onder andere aan een vrouw wat bij haar was veranderd na de voorstelling. Wat ik nu weet en waar ik vroeger niet bij stilstond, zei ze, is dat dat allemaal mensen zijn die in dienen camion zitten. Ik vond dat heel mooi. We hadden jammer genoeg na de voorstelling te weinig tijd om met iedereen te babbelen maar het heeft zeker wel wat wakker gemaakt.

Tom: Hoe was het om op de planken te staan?

Marnix: Ik ga dat nog doen. Ik weet dat het nog zal terugkomen. Ik ga dat nog doen. Ik vertrouw erop dat het op het juist moment nog eens terugkomt.

Tom: Had je het gevoel dat je iemand anders was tijdens het spelen?

Marnix: Neen, want ik ben camionchauffeur. Het enige wat ik moest kennen was mijn tekst.

Tom: Kon je je vinden in wat je moest spelen?

Marnix: Ja. Er waren een paar stukken waarin ik me aanvankelijk niet kon herkennen, maar die zijn er dan ook uitgevallen.

Tom: Was er een link met uw personage en uzelf?

Marnix: Ik blijf altijd rustig, zeker met mijn camion op de baan. Ik ga mij ergeren in mijn auto. Ik ga mij dul maken in het verkeer. Maar met mijn camion heb ik dat niet. Ze mogen nog zo zot doen voor mij. Niemand kan mij opjagen. Op dat moment werk ik. Als je in de file staat, kan je er niet over rijden he. In die zin zijn er wel gelijkenissen tussen mij en het personage dat ik speelde. Er zat ook een tikkeltje naïviteit in hem. Dat heb ik ook en spijtig genoeg ben ik het die af en toe verlies. Maar vooral het feit dat hij heel veel vertrouwen had. Vertrouwen in de situatie zoals ze zich voor deed. Dat heb ik ook wel. In absurde situaties kan ik soms heel veel rust vinden. Dat vond ik mooi in die rol. Vertrouwen in de situatie.

Tom: Had je kunnen voorspellen hoe de voorstelling er ging uitzien?

Marnix: Absoluut niet. Ik had mij iets totaal anders voorgesteld. Er was aanvankelijk sprake van te werken met echte camions en toen kreeg ik al een beter beeld. En toen was er ook nog de idee van een vrachtwagen die kwam aangereden met een tribune erin. Het uiteindelijk resultaat was iets anders maar vond ik ook heel goed meegevallen (de gebotste kartonnen vrachtwagens met speelvlak in de geveinsde aanhangwagen in een theaterzaal met vaste zitplaatsen). 

Tom: Had je last van stress of plankenkoorts?

Marnix: Ik weet het niet. Ik heb niet het gevoel dat ik daar last van had. De tekst was een stressfactor maar dan nog. Het was geen stresserende ervaring, integendeel. Het was een uitlaatklep.

Tom: Was er voor u een verschil tussen de eerste en de laatste voorstelling?

Marnix: Ja. De eerste voorstelling was een hele mooie en de laatste voorstelling was nog mooier. Zo is het. En er tussenin ook. Ook al was er tussenin minder volk in de zaal. Ik vond ze eigenlijk allemaal even mooi. Allemaal op zich. Iedere voorstelling had wel iets. Je evolueert. Je voelt na 2, 3 voorstellingen van dat kan, dat kan niet.

Een moment dat ik nooit zal vergeten is toen Sonja haar liedje zong en het publiek begon te applaudisseren. Er waren een tweetal mensen die plots applaudisseerden en na mijn teken begon iedereen mee te applaudisseren. Een heel mooi moment. Dat is nooit meer teruggekomen na die ene keer. Die ene chauffeur in het publiek die spontaan al zijn uitingen brulde vond ik ook heel goed, Saidja de muzikant die te laat kwam voor de voorstelling... Er waren te gekke momenten.

Tom: Het lijkt precies al lang geleden?

Marnix: Het lijkt inderdaad lang geleden. Door mijn werk en de kinderen zit ik in een stroomversnelling van activiteiten. Sommige herinneringen vervagen wel maar ze verdwijnen niet. Ik probeerde onlangs met Patrick (tegenspeler in het stuk) nog wat tekst op te zeggen maar dat ging toch moeilijk. Het was een mooie periode. Hoe moeilijk en hoe druk het ook was. Ook de mindere momenten hoorden er allemaal bij. Ik denk dat het in ieder ander theaterstuk ook niet altijd rozegeur en maneschijn is. Dat zal ook met vallen en opstaan zijn. Als je met zoveel mensen in een periode zo kort op elkaar zit, is het logisch dat je de menselijke neveneffecten daarvan ziet. Dat hoort er gewoon bij.  Dat is een indicatie van iemand beter leren kennen. Als je zo ver kan gaan met mensen is dat een logisch gevolg.

Ik vond het sociaal-artistieke gegeven mooi. Dat de inhoud van de voorstelling zaken aanhaalt die zich voordoen in de maatschappij waar niet iedereen stil bij staat. Diegenen die het stuk zagen, zullen er stil bij gestaan hebben en stil bij staan. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die dat stuk gezien heeft nu met een ander gevoel op de E40 of de E17 rijdt. Daar ben ik van overtuigd.

 

Rapidité Rapidité foto-album [in Flickr]

 

Sociaal-artistiek over de grenzen

De sociaal-artistieke praktijk is in Vlaanderen een relatief jong werkveld. Dat betekent dat de voorbije jaren vooral geïnvesteerd werd in de uitbouw van nieuwe initiatieven in tal van steden en gemeenten. In deze opstartfase was er weinig ruimte om de grenzen van ons landje te overstijgen, na te gaan wat er te leren valt uit initiatieven in het buitenland.

Anno 2006 was het dan ook de hoogste tijd om op verkenning te gaan. Wat Victoria Deluxe ook deed de voorbije maanden. Lynn Van Houtte trok op uitnodiging van The British Council naar het Festival Contacting the World in Manchester. En Dirk Holemans ging samen met Gerbrand Oudenaarden (Engage, NL) na wat er te leren valt uit de Zuid-Afrikaanse praktijk in Kaapstad.

Beide verkenningen leverden dezelfde observaties op. Ten eerste dat het sociaal-artistieke werkveld in vele landen sterk aanwezig is. We kunnen in Vlaanderen veel leren uit de buitenlandse praktijken. Ten tweede de noodzaak als drijvende kracht bij vele projecten. Bij vele initiatieven in het buitenland wordt er steevast gekozen om te werken met de meest uitgeslotenen (o.m. asielzoekers), is er een duidelijke nood én goesting bij participanten en professionals om voor elkaar zin en betekenis te creëren.

Redenen genoeg voor Victoria Deluxe om op 8 november 2006 een internationaal colloquium te organiseren, waarbij we enkele belangrijke buitenlandse actoren uit het sociaal-artistieke werkveld naar Gent uitnodigen.

Soirée Deluxe

De tweewekelijkse Soirées Deluxe op vrijdagavond zullen dit seizoen een stuk anders worden ingevuld. Op vraag van de vrijwilligers wordt het accent meer gelegd op informele ontmoeting en rock&roll, twee elementen die op het einde van het vorige seizoen minder aan bod kwamen. Het verlangen naar een warme ontmoetingsplek heeft sterk te maken met de behoefte van heel wat vrijwilligers om ervaringen te delen en uit te wisselen. Betekenisvolle ontmoetingen creëren hiervoor de nodige ruimte.

De Soirées zullen afwisselend worden aangewend om al wie wil op een cabareteske manier de scène te laten bespelen, enkele keren een straffe film te tonen en ten geregelde tijde zullen we dolenthousiast de dansvloer opgaan.

Medewerkers van Victoria Deluxe zullen samen met de ploeg vrijwilligers telkens een gevarieerd programma in elkaar steken. Vrijwilligers worden gestimuleerd om de eigen creativiteit meer te exploreren en hun kwaliteiten te delen met een breed publiek.

 

Soirée Deluxe biedt zo een artistiek platform aan eenieder die op een intieme of dicht-bij-de-mensen manier zijn ding wil tonen.

De maaltijd die steevast elke Soirée Deluxe inleidde, wordt afgeschaft. Dit omdat het telkens bereiden van een lekkere maaltijd voor een grote groep mensen veel werk met zich meebrengt voor de vrijwilligers en het gebouw hiervoor onvoldoende is uitgerust. In de plaats daarvan zal de ruimte op vrijdagavond worden omgetoverd tot een gezellige bar. Deze nieuwe invulling zal meer kansen tot betekenisvolle en nieuwe ontmoetingen genereren.

Het gericht blijven uitnodigen van diverse groepen burgers uit de stad blijft een centraal gegeven. Dit maakt integraal deel uit van onze zoektocht naar hoe we van onze werkplek een gastvrije en warme plek kunnen maken. De rol van cultureel bemiddelaar die eenieder verbonden met de werking hierin kan opnemen, is essentieel. Zo kunnen we een brug slaan tussen een gevarieerd cultureel aanbod en een divers publiek.

De groep vrijwilligers die wekelijks samenkomt om de Soirées in elkaar te steken, wordt voornamelijk gevormd door deelnemers van vroegere projecten van Victoria Deluxe.

Wie zijn engagement van vorig seizoen alvast verder zet, zijn Annemarie Thienpont, Carin Grooten, Dolores Piscador, Fefkija Sehic, Martin Mamoorany, Hendrik Verellen, Noa Romuald Athanase, Patrick Vanhoutteghem, Piet Vanhaele, Thankam Kuttikat, Nele Sercu, Ellen Douterloigne, Tries Brijs en An d’Hondt.

Nieuwe vrijwilligers zijn onder meer Tourad Kane, Salim Louati, Abdel Jalil Harim en Naima Rezrazi. Vanuit het team van Victoria Deluxe wordt de vrijwilligersploeg ondersteund door Joe Lampasa, Said Henareh, Ewoud Dutellie en Liesbeth Maene.

Soirée deluxe

• Vrijdag: 7 september, 21 september, 5 oktober, 19 oktober, 2 november (meer data volgen)
• Telkens van 19u30 tot 23u in de ACEC-site. 13 (tenzij anders vermeld)
• Vrije toegang! (tenzij anders vermeld)
• Dranken worden aan democratische prijzen verkocht.

Programma voorjaar 2007

• 12 januari - Soirée Deluxe georganiseerd door de Theatermakers Mout en Stefan (in Victoria Deluxe)
• 27 januari [zaterdag] - Nieuwjaarsreceptie op Kerkplein (Eind van de Sint- Salfwaterstraat)
• 9 februari - Optreden van Ghalia Benali samen met Mofadel Adhoum op Ud en Azzedine Jazouli op Percussie :: traditionele en klassieke muziek uit de hele Arabische wereld (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 23 februari - Vrij Podium met o.a. Act Deluxe (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 9 maart - vanaf 19u30 Soirée Deluxe FUIF met DJ 's: Nas' & Rach' (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 23 maart - Optreden van The Victims (Ghanese Reggeaband) (in Victoria Deluxe)
• 6 april - Toonmoment Act Deluxe en eerste toonmoment Autonome Beeldvorming (in Victoria Deluxe)
• 20 april - Vrij podium met o.a. toonmomenten Akt Deluxe (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 4 mei - Karaoké! (in Victoria Deluxe)
• 18 mei - Verrassing
• 2 juni - Vrij Podium op het Kerkplein Heilige Kerst  in samenwerking met Buurtwerk Tolhuis-Sluizeken-Ham
• 15 juni - Soirée Deluxe ism vzw t  Uilekot (in t'Uilekot)
• 29 juni - Infowarroom AAB met daarna Fuif Deluxe (in buurtcentrum Tolhuis-Sluizeken-Ham)

 

Stem 72 - een actie voor de regularisatie van sans-papiers

Begin 2007 nam Victoria Deluxe het initiatief voor een opvallende sensibiliseringscampagne met het oog op een regularisatie van de 'mensen zonder papieren'. Samen met zoveel mogelijk partners wil Victoria Deluxe deze bevolkingsgroep ondersteunen en hun hoop op regularisatie mee onderschrijven. Net zoals in Nederland waar een affichecampagne voor een 'generaal pardon' zijn vruchten lijkt af te werpen, hopen we dat er in België na de federale verkiezingen een nieuwe regularisatiewet van kracht kan worden.

In de aanloop naar de federale verkiezingen worden - naar analogie van de Stem 72-affichecampagne in 2004 - opnieuw affiches ontworpen die kunnen fungeren als een oproep om de 'mensen zonder papieren' te regulariseren.

Op zaterdag 28 april 2007 worden deze affiches massaal verspreid in zowel Vlaanderen, Brussel als Wallonië. Naast de verspreiding van de affiches wordt ook een website opgezet waar de actie wordt toegelicht, de mensen zonder papieren zelf hun oproep kunnen verduidelijken en burgers hun sympathie voor de oproep kunnen betuigen.

Iedereen die wil meewerken aan deze actie kan mailen naar info@victoriadeluxe.be.

Meer info: www.stem72.be

 

Zand-eken [2006-]

Met de uitbreiding van de Gentse Haven wordt de Evergemse wijk Zandeken onherroepelijk van de kaart geveegd. Victoria Deluxe en Cultuurcentrum Evergem maken een herinneringsdocument dat het verhaal van deze wijk vertelt vanuit de invalshoek van de (ex-)inwoners. Centraal staat de vraag naar hun beleving van Zandeken en wat zij bewaard willen zien voor het nageslacht, maar ook hun toekomstperspectief en de herhuisvesting.

Dit project werd najaar 2005 opgestart en loopt nog tot eind 2007. Tegen dan zal de wijk normaal gezien volledig verlaten en afgebroken zijn. Het is niet bepaald een luchtig thema, inwoners die noodgedwongen hun woon- en leefplek moeten verlaten...

Toch hebben we Zandeken, naast de pijnlijke onteigeningsverhalen, in het voorbije jaar vooral ook leren kennen als een unieke plek in Vlaanderen. Door de aparte ligging en geschiedenis is er een sterke band ontwikkeld tussen veel (ex-)inwoners. Met dit project willen we focussen op dit - positief - verhaal, de aanwezige krachten en de eigenheid van de plek reconstrueren.

Het is de bedoeling om tegen eind 2007 een aantal 'herinneringen' te maken over Zandeken. Concreet denken we aan een DVD, waarvan een documentaire het hoofdonderdeel zal vormen, een geschreven publicatie, een tentoonstelling en een monument.

Bij het maken van deze herinneringen trachten we zoveel mogelijk te vertrekken vanuit de leefwereld van de (ex-)inwoners en hen te betrekken in het creatieproces. We doen dit door middel van interviews, de digitalisering van oude foto's en filmpjes, het maken van nieuwe beeldopnames en tussentijdse toonmomenten.

Zand-eken Team

Artistieke coördinatie en film: Koenraad Deblauwe
Fotografie: Evy Menschaert
Interview: Dominique Willaert, Liesbeth Maene, Lynn Vanhoutte, Sofie Vandaele
Luisterspel: Lize Meert, Margo Gavel en Nele De Wulf
Algemene coördinatie en ondersteuning: Victoria Deluxe en Cultuurcentrum Evergem

Voor meer info:

Victoria Deluxe - Koenraad Deblauwe
Warandestraat 13, 9000 GENT
Tel: 0477 44 79 77
E-mail: koenraad@victoriadeluxe.be

Cultuurcentrum Evergem - Sofie Vandaele
Weststraat 31, 9940 Sleidinge-Evergem
Tel: 09 358 51 00
Fax: 09 357 55 15
E-mail: sofie.vandaele@evergem.be

Nog meer nieuws 2006-2007