Eye on Palestine

Een filmweek met films en activiteiten rond Palestina. Documentaires die ons dieper dan de dagelijkse berichtgeving doen graven in de geschiedenis en actualiteit van de Palestijnse kwestie. In deze reeks staan zionisme, bezetting en mensenrechten centraal. Alle films worden ingeleid door een expert of de filmmaker zelf. Bovendien is er een boekvoorstelling met aansluitend debat (dinsdag 16 maart), een seminarie over burgerjournalistiek (vrijdag 26 maart) en een slotdag (zaterdag 27 maart) met getuigenissen, debat, film en eten.

Eye on Palestine in GENT wordt gerealiseerd door Vrede vzw, Masereelfonds Gent, Victoria Deluxe en GAPP (Gents Actieplatform Palestina) in samenwerking met MENARG (Middle East and North Africa Research Group), Vredeshuis Gent en Film-Plateau.
In ANTWERPEN vindt er ook een luik plaats van de filmweek, in samenwerking met Wereldculturencentrum Zuiderpershuis en het Moussemfestival.

PROGRAMMA GENT :

• dinsdag 16 maart 2010 - 20u

DEBAT & BOEKVOORSTELLING
Israël-Palestina. Tweespraak over oorzaken en oplossingen 

Ludo Abicht en André Gantman debatteren op basis van het boek Israël-Palestina. Tweespraak over oorzaken en oplossingen . Ze overlopen chronologisch de geschiedenis van het conflict. Van de bijbelse tijden tot de opbouw van de staat Israël. Tot 1967 vinden beide polemisten elkaar in de geschiedenis van Israël, de Joodse diaspora en de Holocaust. Maar vanaf de Zesdaagse Oorlog in 1967 wijken hun standpunten steeds verder uiteen. Toch doen ze samen een voorstel om een oplossing uit te tekenen, haalbaar voor zowel Israël als Palestina.

Locatie : Vredeshuis, Sint-Margrietstraat 9, 9000 Gent
Toegang : gratis
Reservatie : gent(at)masereelfonds.be

• vrijdag 19 maart 2010 - 18u

FILM
La terre parle Arabe/The land speaks Arabic 
Maryse Gargour - 60 minuten - 2009
(Engels, Arabisch en Frans met Engelstalige ondertiteling) Palestina/Frankrijk
Deze documentaire vertelt het verhaal van het zionisme op basis van originele documenten, citaten van zionistische leiders, getuigenissen en interviews met historici. Het geheel illustreert dat de uitdrijving van de inheemse Arabische bevolking uit Palestina verre van een accidenteel gevolg was van de oorlog van 1948. Deze meermaals bekroonde film van Maryse Gargour, geboren in Jaffa, maakt een overtuigende reconstructie van de etnische zuivering van Palestina door de zionistische beweging.

Deze activiteit kadert in de Gentse Week tegen Racisme

• vrijdag 19 maart 2010 - 20u

FILM
Izkor. Slaves of memory 
Eyal Sivan - 97 minuten - 1990
(Hebreeuws met Engelstalige ondertiteling)
Frankrijk

In april wordt de ene na de andere feestdag gevierd in Israël. Schoolgaande kinderen van leeftijden herdenken de geschiedenis van hun land. We zien in Izkor' hoe het collectieve geheugen van Israëli's wordt gevormd, vanaf de kleuterschool tot het begin van hun diensttijd. Met Izkor: Slaves of Memory' wil regisseur Eyal Sivan vooral de discussie aangaan. De discussie over de zionistische ideologie waarbij hij de zeer kritische filosoof Leibowitz aan het woord laat. Volgens Sivan bestaat zionisme niet alleen uit het streven van de joden naar een eigen onafhankelijk staat in Palestina, maar ontkent het de rechten van de Palestijnen. Sterker, het zionisme ontkent die ontkenning.

Deze activiteit kadert in de Gentse Week tegen Racisme

• maandag 22 maart 2010 - 20u

FILM
The Iron Wall 
Mohammed Alatar - 52 minuten - 2006
(Engels, Arabisch en Hebreeuws met Engelstalige ondertiteling)
Palestina

Documentaire over het Israëlische nederzettingenbeleid in historisch Palestina. Sinds de Israëlische bezetting in 1967 zijn er al meer dan 200 nederzettingen en zogenaamde 'buitenposten' gebouwd in de Palestijnse gebieden, hoewel dat in strijd is met het internationaal recht. De 'Iron Wall' toont aan hoe de nederzettingen een hoeksteen vormen van het Israëlische bezettingsbeleid en hoe de Israëlische muur in Palestijns gebied de nederzettingen permanent en omonkeerbaar moet maken. De documentaire waarschuwt ons dat de oprichting van een leefbare Palestijnse staat onmogelijk dreigt te worden. In de 'Iron Wall' komen tal van prominente Israëlische en Palestijnse vredesactivisten aan het woord zoals Jeff Halper, Akiva Eldar, Hind Khoury naast interviews met Israëlische kolonisten en militairen en Palestijnse boeren.

Nabespreking door Ahmed Sourani van PARC Gaza.

Ahmed Sourani is programmabeheerder en verantwoordelijke voor de externe relaties bij de Palestinian Agricultural Relief Committees (PARC - zie meer info op http://www.pal-arc.org/) in de Gazastrook. PARC is een partnerorganisatie van Oxfam. Hij heeft ook zonet een MA behaald in Participation, Power and Social change in het Institute of Development Studies aan de University of Sussex (UK). Ahmed Sourani zal de Israëlische bezettingspolitiek verder in context plaatsen. Hij getuigt verder over de situatie in Gaza, de oorlog van goed een jaar geleden en de sociaal-economische gevolgen vandaag. Hij zal ook uitleggen hoe mensen in de context van bezetting en 3 jaar blokkade overlevingsstrategieën ontwikkelen.

• woensdag 24 maart 2010 - 20u

FILM
Rachel 
Simone Bitton - 101 minuten - 2008 (Engels en Arabisch met Nederlandstalige en Franstalige ondertiteling) België/Frankrijk
Een verhelderende verkenningstocht van politiek activisme en solidariteit. 'Rachel' vertelt het verhaal van Rachel Corrie, een 22-jarig lid van de International Solidarity Movement (ISM). Zij stierf in 2003 toen ze probeerde te verhinderen dat een Israëlische legerbulldozer Palestijnse huizen in de Gazastrook probeerde te vernietigen. Bittons film is niet alleen een geslaagd onderzoek naar de ware toedracht achter de dood van Rachel Corrie met eerlijk uitgebalanceerde interviews van zowel militairen, Palestijnen als ISM-activisten, maar maakt ook veel duidelijk over de Israëlische bezettingspraktijken en de problematiek van de huizenvernietigingen.

• vrijdag 26 maart 2010 - 20u

FILM
Z32 
Avi Mograbi - 81 minuten - 2008
(Hebreeuws met Nederlandstalige en Franstalige ondertiteling)
Frankrijk/Israël

Een jonge Israëlische militair neemt deel aan een wraakactie omwille van een hinderlaag waarbij zes Israëlische soldaten zijn omgekomen. Zijn elite-eenheid wordt op pad gestuurd en doodt twee onschuldige Palestijnse politie-agenten. De documentaire is als een biechtstoel voor de jonge man die voor de camera over zijn deelname aan de misdaad praat met zijn vriendin. Het masker dat hij draagt maakt hem deels anoniem in de contradicties tussen de adrenaline-gedreven misdaad van een soldaat en de nood van een burger naar vergiffenis. Voor de vriendin is het een confrontatie met de idee dat haar geliefde een moordenaar is. De titel Z32 is afkomstig van het dossiernummer van Breaking the Silence, een organisatie van Israëlische veteranen die getuigenissen verzamelt van soldaten die in het Israëlische leger hebben gediend.

Locatie : Film-Plateau, Paddenhoek 3, 9000 Gent (140 zitplaatsen)
Toegang :
- 4 aan de kassa
- 2,5 voor studenten, werkzoekenden en 65+
- 15 weekabonnement inclusief maaltijd op slotdag 27/3 (voorafbetaling aangeraden)

Reservatie : reservatie(at)victoriadeluxe.be of 09/324 80 26

• vrijdag 26 maart 2010 - 13u>17u

INTER-DIALOGUE SEMINAR

workshop on images, the imaginary and the political
The workshop focuses on the good practices of audiovisual culture in relation to the political. It wants to promote the dialogue between academia and professionals within the field of representational politics.
What are the possibilities and pitfalls of stimulating citizen journalism by means of audiovisual material?
Presentation by Yoav Gross and Haytham Al Khateeb. Yoav is documentary director, editor and photographer for B'Tselem, an Israeli organization using video in advocating for change in the human rights policy in the Palestinian Territories. Haytham is a Palestinian cameraman, working on a film on resistance and activist with the Bil in Popular Committee.

Organized by: Victoria Deluxe, Vrede vzw, CIMS (UGent) and LMI-University Barcelona (UB)
Participants : academics, professionals and interested people
Location : Ghent University, Korte Meer 11, 9000 Gent, meeting room 1st floor
Entrance : free
Reservation :reservatie(at)victoriadeluxe.be of 09/324 80 26

• zaterdag 27 maart 2010 - 15u>23u

SLOTDAG met GETUIGENISSEN, DEBAT, FILM, MUZIEK & ETEN
Het thema verzet uitgewerkt aan de hand van uniek videomateriaal

15u00
Yoav Gross is documentairemaker en medewerker van B Tselem, een Israëlische organisatie die de mensenrechtenschendingen in de Bezette Gebieden registreert en publiek maakt adhv een cameraproject.

16u30
Haytham Al Khateeb is actief bij het volkscomité van het Palestijnse dorp Bil in en werkt aan een film over het jarenlange vreedzame verzet tegen de Israëlische bezettingspolitiek.

18u00 Panelgesprek met Yoav Gross, Haytham Al Khateeb,Brigitte Herremans (Broederlijk Delen) en Alain Platel (Les Ballets C de la B) en de Palestijns-Ierse toneelmaakster Hannah Khalil over het thema verzet  en hoe een einde te maken aan de bezetting.

20u30
FILM
Gaza on air 
Samir Abdallah - 90 min - 2009
(Arabisch, Engels met Engelstalige en Arabischtalige ondertiteling)
Egypte/Frankrijk/Palestina

Tijdens de 22 dagen durende Israëlische oorlogsoperatie Gesmolten lood  tegen de Gazastrook (2009) waren Palestijnse journalisten en cameramensen aanwezig in Gaza. Welk effect had de aanblik van deze gruwelijke oorlogshandelingen op hen? Tijdens de operatie werden buitenlandse mediaverslaggevers uit de Gazastrook geweerd. Deze Palestijnse journalisten zetten hun leven op het spel om beelden te filmen van de verwoesting, met de bedoeling om de wereld te tonen hoe de Palestijnen deze gruwelijke oorlog moesten ondergaan. De regisseur Samir Abdallah wisselt de pijnlijke, meestal nooit eerder vertoonde beelden af met interviews met de journalisten. In de interviews praten ze over hun traumatische ervaringen en hoe ze hopen om te gaan met de gruwelijke beelden die hen achtervolgen.
'Gaza on air' is een gedurfd, compromisloos eerbetoon aan deze Palestijnse mediamensen. Het is een uitzonderlijk ooggetuigenverslag met zeer confronterende beelden. Deze documentaire wordt voor het eerst in België vertoond.

Locatie : Film-Plateau, Paddenhoek 3, 9000 Gent
Toegang : gratis
Reservatie (!aanbevolen!) : reservatie(at)victoriadeluxe.be of 09/324 80 26

PROGRAMMA ANTWERPEN :

• zaterdag 27 maart 2010

16u00
FILM
 To shoot an Elephant 
Alberto Arce en Mohammad Rujailah 113 min - 2009
(Engels en Arabisch, Engelstalige ondertiteling)
Spanje
Deze documentaire gaat over de Israëlische oorlogsoperatie Gesmolten lood tegen de Gazastrook (2009). Hier wordt een filmcrew gevolgd die International Solidarity Movement volgde, één van de weinige hulpverleningsorganisaties in Gaza op dat moment. De documentaire toont de omstandigheden waarin de hulpdiensten moesten werken en de gevolgen van de inval op de Palestijnse bevolking

20u00
FILM
Le Sel de la mer 
Annemarie Jacir - 109 min - 2008
(Engels en Arabisch, Nederlands en Franstalige ondertiteling)
Frankrijk / Palestina

De jonge Palestijnse cinéaste Annemarie Jacir toont het lijden van de Palestijnse diaspora, 60 jaar na de Nakba (letterlijk catastrofe, de Arabische nederlaag en het ontstaan van Israël in 1948).
Soraya, dochter van Palestijnse vluchtelingen en geboren en opgegroeid in Brooklyn, New York in een arbeidersgemeenschap, ontdekt dat haar grootvaders spaargeld geblokkeerd werd op een bankrekening in Jaffa toen hij verbannen werd in 1948. Openhartig, koppig en vastbesloten om terug te winnen wat van haar is, vervult ze haar levenslange droom om terug te keren naar Palestina.
Langzaamaan wordt ze verscheurd door de realiteit rondom haar en wordt ze gedwongen haar woede onder ogen te zien. Ze ontmoet Emad, een jonge Palestijn die voor altijd uit Palestina wil vertrekken. Ze zijn de beperkingen die hun leven dicteren beu. Ze weten dat ze, om vrij te zijn, de dingen in eigen handen zullen moeten nemen, ook al is het illegaal.

Locatie : Zuiderpershuis, Waalse Kaai 14, 2000 Antwerpen.
Toegang :
Voor de twee films:
- 12 aan de kassa
- 7 vvk en voor studenten, werkzoekenden en 65+
Per film:
- 7 aan de kassa
- 4 vvk en voor studenten, werkzoekenden en 65+

Reservatie : reservatie(at)zuiderpershuis.be of 03/248 01 00

Meer info: www.moussem.be

PERS

Studio Brussel - De Afrekening - 10 maart 2010

Metro - 12/03/10

Reportage voor XL Air

"Filmweek belicht Palestijnse kwestie" - DeWereldMorgen.be - 15/03/10

"Burgerjournalistiek in de bres voor Palestijnse mensenrechten" - DeWereldMorgen.be - 26/03/10

"Palestijnen vechten terug met burgerjournalistiek" - Apache News Lab - 29/03/10

Herneming VIDI VICI

Op vraag van het OCMW Gent hernemen we graag de muziektheatervoorstelling VIDI VICI. Deze herneming kadert in een actieweek opgebouwd rond 17 oktober: op die dag komen wereldwijd mensen samen om eraan te herinneren dat armoede een schending van de mensenrechten is.

In de muziektheaterproductie VIDI VICI wordt onderzocht hoe het maatschappelijk klimaat zich op vandaag verhoudt tot de beslommeringen en noden van de kleine man.

• Door wie en hoe wordt de kleine man op vandaag vertegenwoordigd?
• En hoe verhouden de gewone mensen zich onderling tot elkaar?
• Is er nog sprake van solidariteit of zijn we allen concurrenten van elkaar geworden?
• In VIDI VICI zingen en dansen de spelers op de laatste brokstukken van onze democratie.
• Wat maakt dat mensen worden uitgesloten en in de marge worden geduwd?
• Is het altijd de schuld van de maatschappij?
• In welke mate zijn we zelf verantwoordelijk voor wat er in ons leven gebeurt?
• En wat als er files in ons hoofd ontstaan?
• Moeten we dan op zoek naar een dokter die een nieuwe autostrade kan bouwen?

We zijn tot de glasheldere vaststelling gekomen dat wie psychisch lijdt enorm veel kans maakt om uit de boot te worden geduwd.

 

In Vidi Vici is het simpel: als we iets te zeggen hebben, en dat hebben we, komen we het gewoon aan de micro vertellen. Een jonge vrouw komt afgeven op alle sociale diensten die haar dop niet kunnen uitkeren sinds ze verhuisd is. Een volkse dame karakteriseert hoe allerlei begeleidingsdiensten haar deur platlopen. Een introverte jongen vertelt over de vele claxons in zijn hoofd, een vuriger exemplaar wil nu eindelijk eens een repetitiekot voor zijn AC/DC-neigingen. Het zijn klachten, persoonlijke oprispingen, soms simpele anekdotes over 'de crème van 't IJsboerke'.

Niet zelden spreekt er een grote ironie uit en af en toe botsen ze bewust tegen elkaar op, tot gekrakeel door elkaar. Ook dat is nieuw, of toch voor Victoria Deluxe: sociaal-artistiek werk dat humor, zelfrelativering en zelfs autokritiek ontdekt heeft als de meest geëmancipeerde vorm van betoog. Voortdurend zit de zaal op de rand van de lach, boven de gapende diepte die zich opent wanneer er plots wel iets ontluisterends wordt verteld.

Wouter Hillaert
Stemmenkoren - Sociaal-artistiek: een balans
(tekst geschreven in het kader van Corpus Kunstkritiek VTI)

VIDI VICI

Voorstellingen: donderdag 15 en vrijdag 16 oktober 2009 om 20u en zaterdag 17 oktober om 21u!
Locatie: Buurtcentrum Dampoort, Doornakkerstraat 54, 9040 Sint-Amandsberg
Inkom: 7 euro / 5 euro (-26, werkzoekenden, senioren)
Reservatie: via reservatie@victoriadeluxe.be of website of 09.324.80.26

Een productie van CIRCA Gent, OCMW Gent, Victoria Deluxe en de Beweging voor Mensen met een Laag Inkomen en Kinderen.

 

VERvanHUIS

In juni 2007 startte OCMW Berlare met de bouw van een nieuw woonzorgcentrum in Overmere dat onderdak zal bieden aan de bewoners van de twee huidige rusthuizen: Ter Meere in Overmere en Herfstvreugde in Berlare. In oktober 2009 is de nieuwbouw af en verhuizen de bewoners en het personeel. Naar aanleiding van deze samensmelting kreeg Victoria Deluxe de opdracht om een sociaal-artistiek project op te zetten rond het thema 'verhuis'.

De bewoners van Ter Meere zagen letterlijk het nieuwe wooncomplex uit de grond oprijzen op de plaats waar voorheen de tuin was. Twee jaar lang hebben ze de bouwwerken kunnen gadeslaan vanuit hun woonkamer of vanuit 'de paddestoel' (de gemeenschappelijke leefruimte). Voor de bewoners van Herfstvreugde betekent de verhuis niet alleen het verlaten van hun vertrouwde woonplek maar ook afscheid nemen van het dorp Berlare.

Medewerkers van Victoria Deluxe kwamen wekelijks bij de bewoners langs voor een gesprek. Bij een kop koffie vertelden ze ons over vroeger, over de plekken waar ze gewoond hebben, over hun laatste verhuis naar het huidige rusthuis of wat ze althans dachten dat hun laatste verhuis zou zijn. In het werken rond herinneringen en verhalen gingen we op zoek naar de waarde, de betekenis en de zingevingsperspectieven die er binnen het huidige rusthuis zijn ontwikkeld. Een aantal onder hen vroeg zich af of ze de verhuis nog wel zouden meemaken maar voor de meeste blijft het tot op vandaag een ver-van-hun-bed-show.

 

"Wanneer je verhuist naar een rusthuis, dan besef je wel dat het voor altijd is en dat is hard. Maar ja, we hebben er ons nu in gesteld en gelukkig hebben we elkaar en praten we nog veel over vroeger. Dan halen we de oude foto's boven en dan babbelen we over hoe we onze jeugd doorgebracht hebben, over de kinderen en onze man. 't Is allemaal vele jaren geleden, hé kindje."

 

Om de kennismaking tussen de bewoners van beide rusthuizen te stimuleren, werd er maandelijks een werfbezoek georganiseerd. Zo konden ook de bewoners uit Berlare de bouw zien evolueren. Nadien werd er tijdens de bingo en bij een glas bijgepraat. De individuele gesprekken werden na het eerste werkjaar afgerond en opgevolgd door kleine groepsgesprekken. Fotografe Evy Menschaert legde het hele werkproces vast.

Een selectie van deze foto's, verhalen, herinneringen en toekomstverwachtingen werden gebundeld in de publicatie 'VERvanHUIS' die in oktober 2009 verschijnt. Daarnaast werkten we aan een kunstwerk dat op een duurzame wijze wordt geïntegreerd in het nieuwe woonzorgcentrum. Via 20 fotografische beelden wordt de sfeer van de huidige rusthuizen meegenomen naar de nieuwbouw, net zoals de bewoners foto's meebrachten van hun vroegere woning. Door gebruik van een oude cameratechniek – de camera obscura of pinhole camera – creëren we beweging in de beelden die de oneindigheid van deze eindige leefgemeenschap suggureert. De beelden krijgen een plek in de 5 leefruimtes omdat ze in de eerste plaats voor de bewoners en het personeel betekenisvol zijn.

Kunstwerk: Evy Menschaert
Publicatie: Liesbeth Maene, Evy Menschaert en Lisha Raes

Een productie van Victoria Deluxe en OCMW Berlare.

 

Hotel California (Theater & debat)

"Alles wat u zult horen is waar, behalve wat gelogen is."

Het project Hotel California is geïnspireerd op The Beggar's Opera van John Gay, een van de populairste toneelstukken van de 18de eeuw en origineel omwille van het feit dat er geen notabelen maar gewone mensen in mee speelden. Bijzonder aan het project is de gerichte keuze om te werken met een specifieke doelgroep, namelijk beklaagden, veroordeelden en geïnterneerden in de gevangenis Gent.

Het werkproces werd opgestart in januari 2009. Samen met 44 gedetineerden, mannen en vrouwen van verschillende leeftijd, achtergrond en origine, brengen Tom Dupont en Walid Ben Chikha muziektheater binnen de gevangenismuren.

Als uitgangspunt nemen zij de verhalen en ervaringen van de deelnemers en vertaalden dit naar het thema 'dromen en verlangens in de gevangenis'. De gesprekken gingen zowel over dromen en verlangens van vroeger, toen ze kind waren, als dromen en verlangens van nu. Muziek is een belangrijk element tijdens de voorstelling: samen zingen zorgt voor ontlading en troost in tijden van detentie.

 

"Dromen maakt mij zot
hoe meer ik droom en verlang hoe zotter ik word
je droomt altijd van iets dat je niet hebt
dan droom je toch voor niets
ik ben gestopt met dromen."

"Men heeft mij voorwaarden opgelegd
als ik in verlof wil gaan tijdens detentie.
Op tijd terugkomen,
niet drinken en met geen verkeerde vrienden omgaan.
Dat zei mijn moeder ook al 30 jaar geleden.
Dat werkt niet."

"Als je zo de krant leest
dan ben ik blij dat ik hier zit
ik zou mij buiten niet veilig voelen."

 

Pers:

> De Morgen (07 sept 09) -pdf-
> De Standaard (28 sept 09) -pdf-
> De Standaard (28 sept 09) -pdf-



Klara - Babel - (24 sept 2009) -audio-


Online:
> www.cobra.be (video)
> www.deredactie.be (video)
> www.standaard.be (video)
> www.vtm.be (video)

DEBAT

Het project wil niet alleen talenten en vaardigheden van gedetineerden stimuleren of opfrissen en het zelfvertrouwen van deelnemers versterken, maar wil ook de stem van gedetineerden laten weerklinken buiten de gevangenismuren. In september werden er enkele publieksvoorstellingen georganiseerd in de Nieuwe Wandeling. Als vervolgtraject maken we een radiodocumentaire en organiseren we een gespreksavond over de zeer precaire situatie van gedetineerden en geïnterneerden in onze Belgische Gevangenissen.

We openen de avond met getuigenissen van (ex-)gedetineerden en familieleden over de impact van een gevangenisstraf op hun leven. In een tweede deel zal Meester Walter Van Steenbrugge een probleemanalyse maken van het Belgische detentiesysteem. Na de pauze formuleren onderzoekers Bart Claes en Rudy Machiels van de Vakgroep Criminologie (VUB) mogelijke voorstellen voor een ander en meer humaan detentiebeleid.

> Hotel California Folder-Debat

Gespreksavond: woensdag 4 november om 20u
Locatie: De Centrale - Turbinezaal
Inkom: 3 euro
Reservatie: graag vooraf reserveren via reservatie@victoriadeluxe.be of 09.324.80.26

BELUISTER:

Inleiding - (Debat 4 november 2009 - deel 1) -audio-


Meester Walter Van Steenbrugge - (Debat 4 november 2009 - deel 2) -audio-


Bart Claes - (Debat 4 november 2009 - deel 3) -audio-


Rudy Machiels - (Debat 4 november 2009 - deel 4) -audio-


publiek - (Debat 4 november 2009 - deel 5) -audio-

DOWNLOAD: ( rechtermuisklik op bestand > bestand opslaan als )

Inleiding (41' -15,6MB ) -mp3-

Meester Walter Van Steenbrugge (31' - 12,2MB) -mp3-

Bart Claes - (13' - 5MB) -mp3-

Rudy Machiels - (40' - 15,6MB) -mp3-

publiek (30' - 11,3MB) -mp3-

Climaxi

"On est peut-être riche..."

Klimaatverandering is het dure prijskaartje voor het enorme verbruik van fossiele brandstoffen de afgelopen decennia. Niet alleen landen met grote natuurgebieden zoals Brazilië en eilandengroepen in de Stille Oceaan voelen de impact van de klimaatchaos. Ook België blijft niet gespaard. Er is de stijging van de zeespiegel, een veranderde vispopulatie in de Noordzee en een explosie van energieprijzen.

Daar konden wij een film rond maken. Maar wat diende er nog gezegd? Al Gore maakte de wereld wakker. Nic Balthazar maakte met The Big Ask een film die de wereld rondging. Maar... werken de concepten van de activisten wel? Kan iedereen mee? Is klimaatwijziging niet iets dat enkel de middenklasse beroert? Misschien zijn er mensen zonder voetafdruk? Wij filmden in Frankrijk, België en Brazilië... op zoek naar vragen.

Samen met Friends of the Earth, Masereelfonds, vzw Vrede, Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid e.a. organiseren we tijdens de laatste week van oktober een filmkaravaan met internationale en nationale sprekers.

We geven o.m. het woord aan Luciano Brunet, directeur van de INCRA in Santarém én één van de hoofdrolspelers van de film. De INCRA is een Braziliaanse staatsorganisatie die we qua doelstellingen kunnen vergelijken met de Administratie Ruimtelijke Ordening in België. Luciano vertelt ons vanuit zijn eigen ervaring meer over de complexe situatie in het Amazone-woud. Uit België trokken we sprekers aan die het hebben over energie-armoede en het maandelijks gebeuren: heel wat mensen hebben op het einde van hun geld nog een stuk maand over!

De karavaan passeert in Gent, Herzele, Leuven, Antwerpen en Brussel.
Première in Gent op dinsdag 27 oktober om 20u in De Centrale - Kelderzaal

 

Je kan nu al een DVD bestellen door 10 euro [+ 2 euro zendkost]
over te schrijven op reknr. 001-0597918-86.

Na de release kost de DVD 12 euro [+ 2 euro zendkost].

Een productie van Victoria Deluxe en vzw 't Uilekot.

Regie en Scenario: Filip De Bodt
Regie-assistentie: Paula Sarapisto, Jan Van Keymeulen
Montage: Tourad Kane
Camera: Aziz Boukhzar en Sarah Hutse
Supervisor: Koenraad Deblauwe
Vertaling : Agnes Beazar, Jonas Vanreusel, Jean-François Pontégnie
Gids: Monyk Maika

 

Documentaire Festival Deluxe

Voor wie soelaas en warmte zoekt in de koude novemberdagen slaan Victoria Deluxe en het Huis van Alijn de handen in elkaar om het hart te verwarmen met een documentairefestival. Als sociaalartistieke organisatie pionierde Victoria Deluxe met de audiovisuele werksoort. Dit resulteerde tot op heden in een aantal kwalitatieve documentaires, die allen iets vertellen over onze samenleving vanuit de levenservaringen en leefwerelden van individuen en groepen mensen.

Om de documentaires bekend te maken bij een breder publiek en vanuit de overtuiging dat de inhoud voor veel mensen van betekenis kan zijn, nodigde het Huis van Alijn ons uit om de documentaires te vertonen in het Museum van de Dingen die (N)ooit voorbijgaan.

Het Huis van Alijn is als museum over de cultuur van het dagelijks leven gebeten door het erfgoed van alledag. Het museum is geboeid door de relatie tussen mensen, de dingen en hun omgeving. Het is ook deze relatie die de basis vormt voor de documentaires. De verhalen zijn universeel, maar tegelijk zo uniek en persoonlijk.

Het festival start en sluit af met de vertoning van Funny Song (2008), een muzikale documentaire die het verhaal van Steve Shorrock vertelt.

De in 1953 in Darwen geboren muzikant kwam na meer dan dertig jaar muzikale omzwervingen doorheen Europa aan in de Arteveldestad, waar hij maandenlang haast volledig geïsoleerd in een kleine studio op het Van Beverenplein woonde. Ver weg van Parijs, waar hij bevriend was geraakt met Serge Gainsbourg en waar hij zijn grote liefde moest achterlaten. Ver weg van het zuiden van Frankrijk, München en Breda waar hij als muzikant zijn brood probeerde te verdienen.

In het voorjaar 2007 trokken drie medewerkers van Victoria Deluxe samen met Steve Shorrock naar zijn geboorteland en -stad. Het werd een zoektocht naar hoe de muziekscene uit de jaren zestig, zijn ouders, broer, familieleden en vrienden, de plekken waar hij heeft gewoond invloed hebben gehad op zijn leven.

Zand erover!? (2007) gaat in op de problematiek van onteigening. Dit jaar is de Evergemse wijk Zandeken volledig van de kaart geveegd door onteigening in functie van de uitbreiding van de Gentse havendokken.

Vanaf het najaar 2005 volgden cineast Koenraad Deblauwe en fotografe Evy Menschaert de ontwikkelingen op de voet vanuit het perspectief van de bewoners. Zand erover!? brengt verhalen van vroeger, over de rijke geschiedenis van de wijk het Zandeken, het verdwijnen van lokaal erfgoed, het afscheid nemen met de blik gericht op een nieuwe toekomst.

In Een nieuw hoofdstuk (2008) vertellen de bewoners van WZC Het Heiveld hoe het voelt om opgenomen te worden in een woon- en zorgcentrum en er te wonen. De documentaire gaat op een integere manier in op de emoties die zorgbehoevendheid, eenzaamheid en ouder worden met zich meebrengen. Aan de opnames werkten mensen mee die er verblijven en op de wachtlijst staan.

Cineaste Ellen Vermeulen bouwde het verhaal van de documentaire op rond een eeuwenoude boom die te midden van het bouwcomplex van Het Heiveld staat. Iedere bewoner heeft een waaier aan verhalen, onverwerkt verdriet, onvolbrachte dromen. De documentaire vertelt het verhaal van mensen die vervuld van levenservaring zich scharen in de schaduw en de luwte van de eeuwenoude boom, op een bankje langs hun lange levensweg.

De documentaire Nu nog niet (2006) werd ontwikkeld met het woon- en zorgcentrum Sint-Jozef (het huidige Liberteyt). Cineaste Ellen Vermeulen maakte een uniek document over leven, liefde, afscheid nemen en de dood. Het is een getuigenis over het geduldige wachten bij geliefden, de kwetsbare hoop en het waardig afscheid nemen.

De documentaire vertelt zowel het verhaal van de bewoners als dat van de families en het personeel. De wachtenden en degenen op wie wordt gewacht. Een rollenspel dat in elkaar overvloeit tot enkel tijdloosheid overblijft.

Documentaire Festival Deluxe:

• Funny Song - woensdag 5/11 om 20u (+ concert Steve Shorrock)
• Een nieuw hoofdstuk - donderdag 6/11 om 14u en 20u
• Zand erover!? - vrijdag 7/11 om 14u en 20u
• Nu nog niet - zaterdag 8/11 om 20u
• Funny Song - zondag 9/11 om 15u

Locatie: Huis van Alijn - Kraanlei 65 - 9000 Gent
Inkom: 4 / 2 euro (-26, werkzoekenden, vrienden van Huis van Alijn)
Reservatie: 09.269.23.50 (tussen 11u en 17u) of info@huisvanalijn.be
Beperkt aantal plaatsen per voorstelling!

Een productie van Victoria Deluxe en Huis van Alijn

Na de voorstelling kan u met uw ticket in de museumherberg napraten met een koffie of jenever u aangeboden door Huis van Alijn en Victoria Deluxe.

 

Revue 10 jaar De Vijvers

Victoria Deluxe werkt voor de derde maal samen met het woon- en zorgcentrum De Vijvers in Ledeberg. Na de theatervoorstelling Het land van belofte en de publicatie Soigneren rond de thema’s zorg en solidariteit presenteren we weldra een revue rond het 10-jarig bestaan van De Vijvers.

De Vijvers is als een soort dorp op zich. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat is er een voortdurende bedrijvigheid. Volgens vaste rituelen nemen de bewoners deel aan activiteiten, gaan ze eten, worden ze verzorgd en krijgen ze al dan niet bezoek. De voorbije maanden sprokkelden we met onze camera in de aanslag op de gang, in de kamers en de cafetaria naar verhalen en getuigenissen over het reilen en zeilen in De Vijvers. We spraken met bewoners, personeelsleden en bezoekers.

Uit de vele gesprekken blijkt een grote waardering en appreciatie voor hoe het leven en werk binnen De Vijvers wordt georganiseerd. De cowboyverhalen die er soms over rusthuizen worden verspreid, zijn hier niet aan de orde.

Juliana, die reeds tien jaar in De Vijvers woont, eerst samen met haar man en nu als weduwe, voelt zich als een vis in een vijver. Juliana woont alleen op haar kamer, krijgt frequent bezoek van haar kinderen en kleinkinderen, kent heel wat andere bewoners, gaat zingen in het koor en verzorgt de kippen die sinds vorig jaar deel uitmaken van De Vijvers. Niet iedereen is zo levenslustig, sterk en blij als haar, maar de bewoners die het lastiger hebben en zwaar zorgbehoevend zijn, worden op een professionele en betrokken manier verzorgd.

Met onze revue in de stijl van Man bijt hond willen we meevieren met De Vijvers en onderstrepen hiermee onze grote interesse in het werken met ouderen en in het bijzonder de samenwerking met OCMW Gent.

 

Revue 10 jaar De Vijvers

Voorstelling donderdag 20/11 om 15u voor bewoners, personeel en familie.

Publieksvoorstellingen: vrijdag 21/11 om 20u en zaterdag 22/11 om 20u
Locatie: WZC De Vijvers - Walstraat 1 - 9050 Ledeberg
Inkom: 5 / 3 euro (-26, werkzoekenden, senioren)
Reservatie: 09.324.80.26 of reservatie@victoriadeluxe.be

Een productie van Victoria Deluxe en OCMW Gent

Download affiche/flyer

 

TES MR VR TE LACHEN ;-)

Na verschillende geslaagde producties in de Gentse OCMW woon- en zorgcentra heeft Victoria Deluxe in 2008 een nieuw sociaalartistiek project opgezet in het WZC Zonnebloem te Zwijnaarde. Samen met de senioren en de jongeren van de vakantiewerking De Pagadder van de Dienst Jeugd - OCMW Gent ontwikkelde Victoria Deluxe een intergenerationeel project waarmee we de sociale samenhang tussen verschillende generaties willen bevorderen. Het doel was het wederzijdse respect ten aanzien van generaties te stimuleren en de vormen van communiceren vroeger en nu te leren kennen.

Theatermaker Pascal Buyse, cineast Koenraad Deblauwe en sociaal werkster Sarah Pector werkten samen met de senioren en de jongeren rond het thema ‘communicatie’. Als rode draad werd de lach gebruikt, de lach als ultiem communicatiemiddel tussen verschillende generaties. Op lachen staat geen leeftijd, lachen als pure vorm van communicatie. Dit gaf de kans een boeiende confrontatie en ontmoeting te creëren tussen jong en oud. Het werd een soort leefwereldonderzoek dat zich toespitste op hoe ‘gewone’ mensen doorheen de voorbije decennia anders zijn beginnen communiceren, met aandacht voor de rol van nieuwe communicatiemiddelen zoals radio, televisie, telefoon, gsm, webcam, mp3, internet,…

Tijdens dit werkproces gingen we op zoek hoe de vertel- en verhalencultuur stilaan is verschoven naar een cultuur van diverse vormen van nieuwe geletterdheid. Samen met de senioren en de jongeren onderzochten we hoe die verschuivingen kunnen worden geïnventariseerd en geïllustreerd.

De bewoners van het woon- en zorgcentrum die deelnamen aan het project zijn in hoofdzaak geïnteresseerden die op eigen initiatief zich engageerden. Anderen werden uitgenodigd en gemotiveerd door de medewerkers van WZC Zonnebloem. Bij aanvang van het project organiseerden we verkennende gesprekken. Vrij snel evolueerden deze gesprekken naar groepsgesprekken rond thema’s die de senioren zelf aanbrachten, over hun leefwereld vroeger en nu, over communicatie en de lach. Daarnaast gingen we met regelmaat op kamerbezoek bij de bewoners die niet aan de groepsgesprekken konden deelnemen.

De jongeren van De Pagadder zijn tussen 10 en 15 jaar oud en nemen op regelmatige basis deel aan de activiteiten van de vakantiewerking. Dit zijn overwegend maatschappelijk kwetsbare jongeren waarvan de ouders beroep doen of deden op de hulpverlening van het OCMW Gent. Met een tiental jongeren werkten we rond vriendschap, internetgebruik, wat het betekent om ouder te worden en hoe ze hun toekomst zien. Tijdens de zomervakantie participeerde een ruimere groep jongeren aan de activiteiten. Zo kregen ook oudere jongeren van de vakantiewerking de kans om zich binnen het project te engageren.

In een tweede fase werd de ontmoeting en interactie tussen de senioren en de jongeren concreet. Door het bekijken van films en series uit de oude doos en hedendaagse werken werd al snel duidelijk dat senioren een ander gevoel voor humor hebben dan jongeren nu. Senioren gebruiken humor om hun eigen onmacht, pijn en angst voor het leven draaglijk te maken. Ze trachten de werkelijkheid om zich heen te relativeren door er grapjes over te maken.

Lachen stimuleert om hierover te praten en naar elkaar te luisteren. Daartegenover staan de jongeren die zoekende zijn en aftasten waar je al dan niet mee kan lachen. Met humor trekken ze een grens tussen zichzelf, de groep en het afwijkende.

We luisterden samen naar auditieve fragmenten: de burleske revues uit de jaren ’50 (bv. het volkstoneel van Romain Deconick), de cabaretiers uit de jaren ’70 (bv. Urbanus die voor ophef zorgde binnen de katholieke kerk met de hitsingle Een bakske vol met stro) en de hedendaagse pittige Britse humor (bv. Borat als fictieve Kazachse journalist). In vroegere werken trachtte een acteur via het spel de complexiteit van de samenleving op een luchtige manier te vertalen. Taboes werden spelenderwijs op scène gebracht. De nar (de komiek) mocht de waarheid vertellen, maar bleef de nar. Nu daarentegen wordt de grens tussen lachen om en lachen met steeds dunner.

Bij de jongeren kwam het jachtige karakter van verschillende communicatievormen sterk naar voren. Pennenvrienden bestaan wel nog maar alles gebeurt tegenwoordiger veel sneller. Het schrijven van een brief heeft plaats gemaakt voor de sms-cultuur (W817 staat voor wacht eens even) en de vele chatmogelijkheden (MSN, Skype,...). De anonimiteit die inherent is aan die communicatiemiddelen zorgt ervoor dat vriendschap op een andere manier wordt beleefd.

Het resultaat van deze bijzondere ontmoetingen tussen jong en oud leidde tot verrassende effecten. Dit wordt aan het brede publiek gepresenteerd tijdens het weekend van 24, 25 en 26 oktober 2008.

De bezoekers krijgen de kans om een parcours doorheen het WZC Zonnebloem te volgen en een tiental tussenstops te maken die zich situeren in zowel de kamers van enkele bewoners als de gemeenschappelijke ruimtes die deel uitmaken van het dagelijkse leven van de bewoners. De jongeren van de vakantiewerking gidsen de bezoekers in kleine groepjes doorheen het woon- en zorgcentrum en langs audio- en videofragmenten, foto's, installaties en kleine theatrale interventies met als rode draad communicatie en lachen.

Aan de hand van kleine en grote verhalen word je als bezoeker telkens opnieuw verrast. De cafetaria wordt omgetoverd tot centraal ontmoetingspunt waarnaar je tussen en na het doorlopen van het parcours kunt afzakken. De avond sluiten we af met een revue van foto’s, filmpjes, sketches en muziek… een waar Gents volksfeest.

 

Promofilmpje door de jongeren gemaakt, dat vertooond zal worden op het intern televisiekanaal van WZC Zonnebloem

 

Volg het project via de 'PostPost'-blog

Praktisch

Voorstelling op:

• vrijdag 24 oktober 2008 van 18u tot 21u30
• zaterdag 25 oktober 2008 van 14u tot 17u30
• zondag 26 oktober 2008 van 14u tot 17u30

Reservaties: via Victoria Deluxe online reservaties of tel. 09 324 80 26

Locatie: WZC Zonnebloem
Hutsepotstraat 29, 9052 Zwijnaarde
Inkom: 5 euro / reductie: 3 euro

Een productie van: Victoria Deluxe en OCMW Gent

 

VER(van)HUIS

In juni 2007 startte het OCMW Berlare de bouwwerken voor een nieuw woon- en zorgcentrum in Overmere. De bewoners van het rusthuis Ter Meere kunnen vanuit hun woonkamer, vanachter hun ruitje de werken dagelijks gadeslaan. Ze volgen de werkmannen op de werf, de langzame bewegingen van die immens hoge kraan, het continu aan- en afvoeren van materialen, ... Ze vragen zich af of ze de verhuis nog zullen meemaken, of ze er nog zullen bij zijn.

Het nieuwe woon- en zorgcentrum zal onderdak bieden aan de bewoners van het huidige RVT Ter Meere in Overmere en de bewoners van het RVT Herfstvreugde uit Berlare. Victoria Deluxe kreeg de opdracht om naar aanleiding van deze samensmelting een sociaal-artistiek project op te zetten met als centraal thema verhuis.

In het najaar 2007 starten we gesprekken met de bewoners van beide rusthuizen. Welke herinneringen willen de bewoners graag meenemen naar hun nieuwe thuis? Wat roept deze verhuis bij hen op aan verhalen en anekdotes verbonden aan hun leven vroeger en nu? We gaan op zoek naar wat de waarde en de betekenis van deze herinneringen voor hen is. Dit zullen we concreet uitwerken op basis van het voeren van individuele en groepsgesprekken, het bekijken van oude foto's, het op zoek gaan naar de huizen waar de bewoners hebben gewoond, ...

Fotografe Evy Menschaert en Liesbeth Maene zullen dit volledige werkproces in woord en beeld brengen. In een tweede fase willen we het thema verhuis verbreden en op een gelaagde manier uitwerken binnen de lokale gemeenschap van Berlare-Overmere.

De samenwerking tussen een sociaal-artistieke werking en een rust- en verzorgingstehuis is heel sterk gericht op het doorbreken van de stereotiepe beeldvorming die er overwegend t.a.v. ouderen bestaat. Oudere mensen zijn ons levend cultureel erfgoed. Uit projecten die Victoria Deluxe in het verleden in verscheidene RVT's heeft opgezet, weten we dat er een sterke dynamiek ontstaat wanneer oudere mensen geappelleerd worden op hun kennis en ervaringen. Deze schat aan kennis, informatie en levenservaring willen we naar boven halen en delen met een breed publiek. Want daar waar een rusthuis vooral een verzorgende functie heeft, kan een sociaal-artistiek project een 'laagje' toevoegen: met name het zoeken naar hoe we de wijsheid en rijke levenservaring van oudere mensen deelbaar en bruikbaar kunnen maken t.a.v. de jongere generaties.

Dit werkproces zal uitmonden in een geïntegreerd kunstwerk in het nieuwe woon- en zorgcentrum en in een neerslag van de verhalen en herinneringen van de bewoners. Welke vorm dit concreet zal aannemen, ligt momenteel nog volledig open.

Artistieke leiding: Evy Menschaert
Inhoudelijke omkadering: Liesbeth Maene
Productie: Victoria Deluxe i.s.m. OCMW Berlare

 

 

Vidi Vici 1

VIDI VICI
een blijspel over geloven, beloven en beroven

Een adres wijzigen?
Niets is toch simpeler dan dat.
Uw buurman aangeven omdat die in het zwart werkt.
Niets is toch simpeler dan dat.
Uw lidgeld voor de vakbond betalen?
Niets is toch simpeler dan dat.
Nee, sommigen kopen liever een duur abonnement op Anderlecht.
En Lindsay mag haar Plechtige Communie niet doen.
Omdat ze niet meer in Jezus gelooft.

Binnenkort zijn ’t verkiezingen.
Er is een tijd van beroven en nu is het weer tijd om van alles te beloven.
Maakt belofte schuld?
De melk en de boter slaan terug op.
Zegt dat niet genoeg?
In wie en wat moeten we nog geloven?

In de muziektheaterproductie VIDI VICI wordt onderzocht hoe het maatschappelijk klimaat zich op vandaag verhoudt tot de beslommeringen en noden van de kleine man.
Door wie en hoe wordt de kleine man op vandaag vertegenwoordigd?
En hoe verhouden de gewone mensen zich onderling tot elkaar?
Is er nog sprake van solidariteit of zijn we allen concurrenten van elkaar geworden?

In VIDI VICI zingen en dansen de spelers op de laatste brokstukken van onze democratie.
Wat brengen de verkiezingen ons straks?
We weten het niet, maar één iets is duidelijk: we hebben elk ons gedacht!

Tijdens wekelijkse en beklijvende groepsgesprekken op dinsdagochtend zijn we ingegaan op de oorzaken en de gevolgen van maatschappelijke uitsluiting.

Wat maakt dat mensen worden uitgesloten en in de marge worden geduwd?
Is het altijd de schuld van de maatschappij?
In welke mate zijn we zelf verantwoordelijk voor wat er in ons leven gebeurt?
En wat als er files in ons hoofd ontstaan?
Moeten we dan op zoek naar een dokter die een nieuwe autostrade kan bouwen?
We zijn tot de glasheldere vaststelling gekomen dat wie psychisch lijdt enorm veel kans maakt om uit de boot te worden geduwd.
‘Uit de boot worden geduwd en niet uit de boot vallen’!

 
'Vidi Vici' foto-album

Sophia:
Dat dik wijf kijkt mij vanachter haren bril aan.
Ze stinkt naar de look.
'We vinden dat hier niet were', zegt ze.
'Hoe, ge vindt dat niet were', zegge 'k ik.
'Ik heb het u doorgestuurd via Facebook'.
'Facebook, daar doen wij niet aan mee ', zegt dat dik wijf.

Tom:
Ik heb al vier keer de raad gekregen
om mijn hoofd te laten onderzoeken.
Ze denken dat er hier iets fouts gebeurd (wijst naar het hoofd).
Ik hoor hier 's nachts voortdurend claxons.
't Is hier één grote file (wijst naar het hoofd).
Ik kan hierdoor niet meer goed slapen.
Ik hoop dat er nen dokter bestaat die hier een nieuwe autostrade kan bouwen.

Mario:
Als er iemand met mij meerijdt,
dan vraag ik altijd een kleine bijdrage.
Een soort milieutaks.
Dat is een kleine aanmoediging om den bus te nemen.
Maar veel mensen worden liever gevoerd.
Geen probleem, maar dan vraag ik een kleine bijdrage.
Drie euro voor nen kilometer.

Michèlle:
Ik wordt voortdurend opgebeld door een wijf van de Citybank.
Wel vier keer op een week.
Ze vraagt mij dan altijd of ik geen snelle lening wil.
Ik antwoord dan altijd dat ik liever een goedkope lening wil.
Maar dan krijg ik 't antwoord dat ik van hen een snelle en goedkope lening kan krijgen.

De oppositie:
Vrienden, kameraden,
Het is hoogdringend tijd om het tij te keren.
We lijden met ons allen onder deze genadeloze crisis.
Ik wil er nog aan toevoegen: eigenlijk de zoveelste crisis.
Elk van jullie,
van de kleine middenstander,
de alleenstaande moeders,
de gepensioneerden met een klein pensioen,
tot de nieuwe burgers van dit land.
Jullie betalen het gelag!
Wij willen borg staan voor een alternatief.
Vertrekkend vanuit een oprechte verontwaardiging & een diepe verontwaardiging.

Spelers: Rita Adoma, Stephan Batselier, Sophia Ben Larbi, Danny Blancquaert, Bahri Bouabdenni, Marina Bouré, Lia De Cuyper, Gina De Langhe, Tom De Letter, Mario Geldof, Tourad Kane, Alexei Kostikov, Ane Mjintjuz, Werner Mostrey, Dave Pepels, Karla Persyn, Manuella Ploegh, Patrick Uytterhaeghen, Raymond Van Impe, Eddy Van Laecke, Inge Van Lancker, Michèlle Vandeputte, Marc Verhelst

Muziek: Jan Demulder, Steve Shorrock, Rony De Zutter

Tekst en regie: Noortje Dekker, Mout Uyttersprot, Walid Ben Chika en Dominique Willaert

Kostuums: Valery Rathé, Tatiana Mokanu

Techniek: Ewoud Dutellie, Maarten Dreezen, Gert Decraene en Koen Cannaert

Productieleiding: Nathalie Decoene (Circa), Ewoud Dutellie Met dank aan: Kaat Merchie, Lisha Raes, Jana Debruyne, Jos Van Herreweghe, Evy Menschaert, Sofie Vanherpe, Harald Désiron, Charlotte Coppejans, Buurtwerk Sint Amandsberg

Voorstellingen op:

• Vrijdag 15 mei om 20u00 - Buurtcentrum Dampoort
• Zaterdag 16 mei om 20u00 - Buurtcentrum Dampoort
• Zondag 17 mei om 16u00 - Buurtcentrum Dampoort

• Donderdag 21 mei om 20u00 - CC De Meibloem
• Vrijdag 22 mei om 20u00 - CC De Meibloem
• Zaterdag 23 mei om 20u00 - CC De Meibloem

• Donderdag 4 juni om 20u00 - Zaal Minnemeers!UITVERKOCHT!
• Vrijdag 5 juni om 20u00 - Zaal Minnemeers !UITVERKOCHT!
• Zaterdag 6 juni om 20u00 - Zaal Minnemeers!UITVERKOCHT!

Locaties :

Buurtcentrum Dampoort : Doornakkerstraat 54, 9040 Sint-Amandsberg
CC De Meibloem : Meibloemstraat 86, 9000 Gent (Brugse Poort)
Zaal Minnemeers : Minnemeers 8, 9000 Gent (centrum)

Inkom: 7€ / 5€ (-26, werkzoekenden, senioren)

Vidi Vici is een muziektheaterproductie van Victoria Deluxe i.s.m. OCMW Gent (Emancipatorische Projectwerking) , Circa (Cultuurcentrum Gent) en de Beweging van Mensen met een Laag Inkomen en Kinderen vzw. . Met steun van de Vlaamse overheid, Departement Welzijn, Volksgezondheid en Gezin. Met dank aan buurtwerk Dampoort/Sint-Amandsberg.

Zie ook:
» Vidi Vici-fotoset
» Vidi Vici-diashow

PERS

Klara - Ramblas - wo 13 mei 2009

Het Laatste Nieuws - wo 13 mei (pdf)
De Gentenaar - vr 15 mei (pdf)
Zone 09 (pdf) of online

Klara.be : videoreportage 18 mei 2009

AVS - Kiosk Centrum 18 mei 2009

Wijkproject sluizeken-Tolhuis-Ham

In september 2008 werd het startschot gegeven van een wijkproject dat Victoria Deluxe samen met diverse actoren en bewoners uit de wijk over een drietal jaar wil uitwerken. Met dit brede wijkproject willen verschillende buurtorganisaties met de wijkbewoners in dialoog treden over hoe zij het leven en wonen in de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham ervaren.

Dit nieuwe wijkproject is een vervolgproject op het Tv Deluxe-project dat in de lente van 2005 in de wijk werd gepresenteerd. Toen werd onder leiding van Peter Monsaert wijktelevisie gemaakt met bewoners uit de wijk. Door middel van heel divers beeldmateriaal ontwikkelden wijkbewoners een eigen kijk op hun wijk. Het project kende niet alleen veel weerklank en vroeg eigenlijk naar een vervolgproject. Heel wat wijkbewoners kwamen toen niet aan bod en voor de vele buurtorganisaties biedt het nieuwe project een uitgelezen kans om op zoek te gaan naar hoe de wijkbewoners hun woon- en leefplek beleven en percipiëren.

Verkenningsfase:
Bij de start van het project werd een stuurgroep opgericht met vertegenwoordigers van de verschillende actoren uit de wijk. Deze stuurgroep komt om de zes weken samen om de bestaande kennis en info over de wijk met elkaar te delen. Tezelfdertijd proberen we via deze stuurgroep een breed gedragen project te ontwikkelen. Victoria Deluxe initieert, faciliteert en omkadert het project, maar de uiteindelijke bedoeling is om de verschillende actoren met elkaar te verbinden. De gemeenschappelijke uitdaging is gericht op het in dialoog treden met de wijkbewoners over hoe zij de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham ervaren. Zowel vanuit het beleid als de bestaande organisaties worden vaak verhalen over mensen en hun wijk ontwikkeld. Meestal zijn dit verhalen die moeten passen in een breder (beleids)verhaal.
We draaien het graag eens om en kiezen ervoor om resoluut van onderuit te werken. Vanuit een eerder niet-wetende en onbekende blik zijn studenten van de Universiteit Gent en de K.U.Leuven de wijk ingetrokken om buurtbewoners te interviewen. Ze worden hierin deskundig begeleid door Paul Blondeel, die vanuit Studio Stadsonderzoek heel wat ervaring heeft opgebouwd op dit terrein. Daarnaast omkaderen Joke Vandenabeele (K.U.Leuven) en Griet Roets (UGent) de studenten met raad en daad. De studenten worden niet zomaar de wijk ingestuurd, maar krijgen tips en advies hoe ze op een integere manier de wijkbewoners kunnen uitnodigen om op verhaal te komen. De voorbije weken werden de eerste interviews afgenomen en uitgeschreven. Uit deze interviews komen unieke en veelzijdige verhalen over de wijk en de mensen naar boven. In een latere fase zullen we zoeken hoe we met deze verhalen aan de slag kunnen. Dit kan in de vorm van een publicatie, een theatervoorstelling, een verhalenparcours,…

Werksporen:
De interviews zijn een manier om de wijkbewoners aan het vertellen te krijgen: over hoe en wanneer zij in deze buurt zijn terecht gekomen, over hoe ze de buurt beleven, over hun buren die ze al dan niet kennen, over het vrijetijdsaanbod, over de handel en industrie.
Naast de verhalen via interviews, worden verschillende kleinere werksporen opgezet:
- Sylvie Ongenae trekt met Preben Verledens en Koenraad Deblauwe naar de jongerenwerking van Kandanz om samen met een groep jongeren op zoek te gaan naar hoe zij hun kijk op hun leefwereld en de wijk in beeld kunnen brengen.
- Eduardo Tardaguila wil graag i.s.m. het Buurtwerk een fotografieproject opzetten geïnspireerd op een aantal vroegere projecten (o.a. Te doy mis ojos), op fotografieproject in De wijk ontpopt en op Fixatief (een fotografieproject in de Brugse Poort vanuit Bij’ De Vieze Gasten). Ze willen graag met buurtbewoners via foto’s vertellen over hoe mensen (visueel) hun buurt ervaren.
- Steve Simoens, Preben Verledens en Tim Rootsaert (Urgent.fm) verzamelen impressies en indrukken via straatinterviews. Heel wat mensen hebben geen tijd of zin in een langer interview, maar zijn wel bereid om vanuit de straat een impressie te geven over de buurt. Tim Rootsaert verwerkt de vele straatinterviews in een radioreportage.
- Ellen Vermeulen, cineaste en buurtbewoonster, trekt als projectmedewerker van Victoria Deluxe door de buurt vanuit een eigenzinnige blik: op zoek naar bijzondere of eigenaardige plekken, plaatsen en mensen in de buurt.

Openbaar onderzoek:
In de lente van 2009 willen we onder de noemer “openbaar onderzoek” oude documenten, foto’s en bewegende beelden over de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham verzamelen. De term “openbaar onderzoek” slaat op een methodiek die vanuit het Nieuwpoorttheater werd ontwikkeld en refereert naar o.a. openbaar onderzoek rond de Kuiperskaai. Via een brede publieksoproep willen we materiaal bijeenbrengen dat ons iets vertelt over het verleden van deze wijk. Op die manier hopen we het geheugen van de wijk te koesteren. Het verleden kan ons het belang van het schippersverleden, de komst van de eerste generatie Turkse migranten, de aanwezige industrie,… (beter) doen begrijpen.

Tussentijdse toonmomenten:
Het nieuwe wijkproject heeft de bedoeling om in februari 2009 een eerste publiek toonmoment te organiseren. Viermaal per jaar willen we de wijkbewoners uitnodigen om samen te komen en te kijken en te luisteren naar elkaars verhalen en materiaal. Op die manier hopen we dat wijkbewoners tijdens de toonmomenten de verschillende perspectieven op de wijk kunnen verbinden tot meerdere gemeenschappelijke verhalen. In een eerder project – over de onteigening van de wijk Zandeken in Evergem – ontdekten veel buurtbewoners tijdens de toonmomenten vaak nieuwe foto’s, filmpjes en verhalen wat tot boeiende contacten en vaak tot nieuwe (vergeten) verhalen leidde. Deze toonmomenten zullen op diverse plekken in de wijk worden georganiseerd. Via de bestaande infokanalen zullen we alle buurtbewoners telkens trachten uit te nodigen.

Terugkoppeling ten aanzien van de wijk:
In de lente van 2011 willen we het wijkproject “afronden” door zo veel mogelijk verhalen en materiaal (foto’s, documenten, filmpjes) terug te koppelen ten aanzien van de wijk en haar bewoners. Hoe we dit willen of zullen doen, is helemaal nog niet duidelijk. We willen samen met wijkbewoners zelf zoeken naar verschillende presentatiemogelijkheden. We spreken nu voorlopig over een “multimediaal wijkfestival” dat we graag willen organiseren. We hopen dat dit een moment en periode zal zijn waarop de wijkbewoners fier kunnen zijn op het geleverde werk.

De buurt- en andere actoren die meewerken zijn: Studio Stadsonderzoek (Paul Blondeel), Buurtwerk Sluizeken-Tolhuis-Ham, Jong vzw, Straathoekwerk, De Wijkfanfare, Amsab-ISG, De Centrale, Tiens Tiens (Pascal Debruyne), de Brede School “Jouw kind groeit op in de wijk”, Universiteit Gent (sociale agogiek), K.U.Leuven (Sociaal-Culturele en Arbeidspedagogiek), de gebiedsgerichte werking.

Soirée Deluxe!

Ook dit jaar engageert een enthousiaste groep vrijwilligers zich om tweewekelijks een Soirée Deluxe te organiseren. Een ontmoetingsavond die een alternatief wil bieden voor het commerciële uitgangsaanbod waar eenieder uit de stad welkom is en waar kwalitatieve ontmoeting en verbondenheid centraal staan.

Samen met de vrijwilligers trokken we eind augustus op werkweekend naar Logbiermé in de Ardennen. In de eerste plaats om een goed programma voor het komende seizoen in elkaar te steken maar uiteraard werd er ook tijd genomen voor de nodige ontspanning.

Dit jaar gaan we op zoek naar een goed evenwicht tussen grote en kleinschalige Soirées. Op vraag van de vrijwilligers zorgen we ervoor dat Soirée Deluxe een laagdrempelige ontmoetingsplek blijft waar mensen zich thuis kunnen voelen en waar ontmoeting centraal staat. Daarnaast blijft het de uitdaging om nieuwe groepen mensen uit de stad te prikkelen om de Soirées te bezoeken. Dit doen we door een aantrekkelijk en gevarieerd programma in elkaar te steken: een aantal thema-avonden, fuiven, stand-upcomedy, vrij podia,…

Het afgelopen seizoen werkten de vrijwilligers aan een publicatie en kortfilm over Soirée Deluxe. Hierin vertellen zij zelf hoe Soirée Deluxe is ontstaan en vanuit welke visie ze dit organiseren, de maatschappelijke kracht die uitgaat van dit project, de betekenis van het vrijwilligersschap, de kracht van cultuur als hefboom om tot participatie en maatschappelijke actie te komen. Deze publicatie en kortfim zullen we hanteren als instrument om de visie en manier van werken voor te stellen en bruikbaar te maken naar andere werkingen, vrijwilligers en studenten.

Vermits we nog geen eigen plek hebben waar we tweewekelijks kunnen samenkomen, organiseren we Soirée Deluxe ook dit jaar in nauwe samenwerking met De Centrale, Kom-Pas en JOC Minus One. Ook de samenwerking met Buurtwerk Sluizeken-Tolhuis-Ham, Poco Loco en De Moester zetten we verder.

 

 

De vrijwilligers zijn Guy Van Temsche, Jan Van Den Wijngaert, Martin Mamoorany, Nele Sercu, Saidja Peyskens, Salim Louati, Steve Shorrock, Tourad Kane, Eddy Van Laecke, Erwin Alix, Roos Dewaele, Odile Lowie, Harald Desiron, Aziz Boukhzar, Pieter Boeckaert, Servaas Lateur, An Van Weymeersch.

Heb jij interesse om vrijwilliger te worden of om je artistiek talent te delen met een veelzijdig publiek? Laat ons dan iets weten via: soireeteam(at)victoriadeluxe.be of 09.324.80.26

Soirée Deluxe gaat door tweewekelijks op vrijdagavond, telkens vanaf 19u30, tenzij anders vermeld op affiche/website. Vrije toegang. Dranken worden aan democratische prijzen verkocht.

 

't Vuil Huishouden

In augustus 2007 zette Victoria Deluxe een samenwerking op met de Emancipatorische Projectwerking van OCMW Gent met de bedoeling om in de lente van 2008 een theaterproductie te presenteren.
Sinds september vorig jaar loopt er een intens werkproces waar een dertigtal mensen aan deelnemen. We zoeken zorgvuldig naar de passende woorden om de fijne en warme groep mensen waar we mee werken te omschrijven.
We proberen het als volgt: het zijn allen mensen die op de één of andere manier in een moeilijke levenssituatie zijn terechtgekomen. Velen van hen worstelen dagelijks met kleinere en grotere miseries, maar slagen er bovenwel in om het hoofd boven water te houden én te blijven geloven in dit leven dat iedereen gelijke kansen belooft, maar die belofte niet inlost.

In dit werkproces gingen we op zoek naar de diepere oorzaken van armoede en miserie en koppelden dit aan het thema kermis. We organiseerden groepsgesprekken, namen individuele interviews af, deden een groepsuitstap naar de foor in Oostende en gingen op de werkvloer van start met improvisaties. We werden op slag verrast door het aanwezige speeltalent en de grote inzet van deze straffe groep mensen.
Na enkele weken zijn we beginnen schrijven aan een theatertekst waarin de levensvisie en de verhalen van de spelers heel sterk werden bewerkt. We hebben geschaafd, gebeiteld en geboetseerd aan een verhaal waarin iedereen zich kan herkennen en dat ook onze verbeelding of fantasie kan prikkelen.
De eerste weken repeteerden we iedere vrijdag. Na enkele maanden werkten we ook op dinsdag en zaterdagnamiddag. We trokken begin februari met de hele groep naar De Fiertel in Ronse. Dit alles met de bedoeling om een sterke theatervoorstelling te maken, maar bovenal om op zoek te gaan naar hoe we elkaars talenten kunnen aanwenden en stimuleren.

Tussen de repetities door luisterden we naar elkaars verhalen en zochten we samen hoe we konden en kunnen ingaan op de kleine en grote zorgen.

Theater is het cement dat ons samenbrengt, maar het geloof in elkaar en in een meer rechtvaardige wereld is de ultieme reden om met elkaar samen te werken. ’t Vuil Huishouden kan gezien de mooie en sterke werksfeer niet anders dan een sterke voorstelling worden. We zullen de komende weken keihard verder werken om er tegen de première te staan en dan hopelijk de vruchten te plukken.
Met een deel van de inkomsten van de voorstelling willen we voor alle spelers in juli 2008 een vakantieweek in de Ardennen organiseren. Voor volgend seizoen dromen we al van een nieuwe theatervoorstelling met al wie zin heeft om verder te werken.

 ’t Vuil Huishouden is een tragikomische voorstelling in het Gents over:
Devilder die reclame staat te maken terwijl er geen volk voor zijn kraam staat,
François die niet op tijd is om de botsauto’s open te doen,
Michèlle die verdomme goed weet waarom dat François te laat is maar haar bek niet laat openbreken,
Bracke die zich met Jan en alleman moeit omdat hij den boel bijeen wilt houden,
Gina die om de zes maand van haar verandert omdat ze zich niet goed in haar vel voelt,
Linda die haren Gino kwijt is aan een wijf met een schuun gat en dikke tetten,
Marina die koste wat kost nen ijscrème met vier bollen wil
en zo veel meer!

Kijk, ik ga de voorstelling in mijn eigen woorden beschrijven:
’t Vuil Huishouden begint met het verhaal over de eigenaar van de botsauto’s die op nen bepaalden dag zijn kot niet op tijd opendoet. De andere kermiskramers maken zich zorgen, want ze zijn niet gewoon dat François te laat is. De kermis staat op ’t Van Beverenplein en zoals jullie weten of niet weten: dat is een plein waar dat ge u aan van alles kunt verwachten. Het is de laatste dag dat de kermis daar staat en er zijn serieuze kortingen.
Devilder van ’t Vuil Huishouden – een Gents woord voor een bollo-smittokraam – roept gelijk nen zot om de klanten naar zijn kraam te lokken. Linda, dat bennek ik, treurt omdat haar vent is weggelopen en Bracke tracht den boel bijeen te houden. Al die mensen die op de kermis staan en komen, hebben allemaal ne groten mond maar een vree klein hart. We trachten elk op ons manier er het beste van te maken maar we botsen elk op de muren van het leven. En terwijl dat we knokken tegen ons miserie, ontstaat er plots iets vree schoons. Maar de rest ga ik niet verklappen, want anders zoudt ge misschien niet meer komen kijken.

Ilse Galle - speelster

 “Tien kogels voor veertig euro!
Kijk eens naar al die mooie prijzen: pluchen beren, horloges en gps’kes, de nieuwste plasmaschermen, elektrische toestellen en nen echten motto, nen supermotto!
Met een beetje geluk is het straks van u.
3 lotjes voor 5 euro!”

Toen ik de eerste pagina’s van het script las, herkende ik heel erg mijn eigen levensverhaal en dat van mijn medespelers in de tekst. Ik was verrast over hoe er op basis van interviews en gesprekken met ons een theatertekst is ontstaan die iets vertelt over onze levens. We zijn weliswaar elk een personage geworden en onze verhalen zijn bewerkt, maar de voorstelling gaat voor een groot deel over ons: hoe wij worstelen, vallen en opstaan en er toch in blijven geloven.
Ik heb me in het begin vaak afgevraagd in hoeverre het publiek zal reageren op wat wij proberen te maken. De laatste weken begin ik er hard in te geloven dat we een mooie voorstelling kunnen maken. Veel situaties die we op scène brengen, zijn zo uit het leven gegrepen dat dit het publiek wellicht zal aanspreken. We spelen in het Gents en we gebruiken woorden die de onze zijn. We zijn blij dat we geen tekst in onze handen kregen in een taal die de onze niet is.
We zijn een sterke groep geworden en ik ben blij verrast hoe sterk de vriendschapsbanden zijn. Ik zie er nu al tegenop dat het project zal afgerond worden, want ik ben niet goed in afscheid nemen. Maar naar ik verneem willen de mensen van Victoria Deluxe met ons verderwerken. Maar eerst onze voorstelling ’t Vuil Huishouden nog spelen.

Frans Faict - speler - vaste verslaggever in het project

't Vuil Huishouden kunnen we als een Meta-Foor ervaren. Zowel de kermiskramers als de bezoekers halen de ene na de andere truuk boven om respectievelijk meer winst te maken of goedkoper van de rit of het spel te kunnen genieten. Op de kermis leren we de mens kennen in zijn meest vreselijke en kwetsbare hoedanigheid. Op zoek naar de winst en het plezier wordt geen enkele truuk of list uit de weg gegaan.

 

Fragment uit de theatertekst

Geduld & meneer?
Ik heb al gans mijn leven geduld.
En weet je wat dat mij heeft opgeleverd?
Niets.
Ik zit ganse dagen tussen vier muren
te wachten tot dat ik nieuws krijg.
Maar ik krijg geen nieuws.
Het enigste dat ik in mijn brievenbus krijg, zijn betalingen:
een factuur van t water
één van den elektriek,
een belasting van de Provincie,
één voor de vuilniszakken,
een maandelijkse betaling voor mijn begrafeniskosten,
en de grootste factuur komt van de Staat.
Als ik daar nog maandelijks mijn huishuur bij optel,
dan schiet er ver niks meer over.
Aan mijn leeftijd, meneer, dan krijg je geen goed nieuws meer.
Alleen maar slecht nieuws.
Daarom wil ik mij hier op die kermis eens goed laten gaan.

PERS:

't Vuil Huishouden op Radio Klara : Ramblas 20 maart 2008

't Vuil Huishouden op Radio 2 (Oost-Vlaanderen) : Middagpost 9 maart 2008

Praktisch

Voorstelling op:

• vrijdag 4 april 2008 om 20u
• zaterdag 5 april 2008 om 20u
• zondag 6 april 2008 om 15u
• woensdag 9 april 2008 om 20u
• donderdag 10 april 2008 om 20u
• vrijdag 11 april 2008 om 20u

Reservaties: via Victoria Deluxe reservaties
Tel. 09 324 80 26 of e-mail: reservatie@victoriadeluxe.be

Locatie: De Centrale - Turbinezaal

Inkom: 7 euro / 5 euro (reductie voor -26 en werkzoekenden)

Spel: Melina Lotigiers, Mario Geldof, Patricia Ryngaert, Raymond Van Impe, Aziz Boukhzar, Bernard Goovaerts, Ilse Galle, Harald Desiron, Danny Blancquart, Inge Van Lancker, Ann Van Weymeersch, Werner Mostrey, Marina Bouré, Anita Ryngaert, Ronny Van de Casteele, Frans Faict, Michel Picha, Michelle Van de Putte, Liesje Denutte, Gina De Langhe, Veerle Teirbrood, Marleen Wieme, Tourad Kane, Patrick Uytterhaeghen, Johan Gailliaert.

Tekst en regie: Noortje Dekker, Mout Uyttersprot en dominique Willaert
Scenografie: Berten Jeakers en Evelien Stichelmeyer
Techniek: Ewoud Dutelie

Veel dank aan: Jos Van Herreweghe, Stephane Batselier, Stef Leyn, Sylvie Ongena, Lotte Verbeke, Dominique Martens, Claudine Sergeant, de teams van Victoria Deluxe en de Emancipatorische Projectwerking, het Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham, het OTC (Opleidings- en tewerkstellingscentrum) van het OCMW Gent dat het decor bouwde en Bobbejaanland dat ons kermisattributen uitleende

Een productie van: Victoria Deluxe i.s.m. de Emancipatorische Projectwerking, het OTC van OCMW Gent en De Centrale.

Back & Forth - documentaire

In Back and Forward, I will be presenting fragments of myself in the film, my story of searching for the right place for me, of deciding to change my life that I had to relocate myself to another place, to another set of standards, to another culture while struggling to remain myself, maintain the good aspects of my initial self, to finally settle for good and to finally be able to find what it is that I’m truly looking for. Hence these thoughts:

I was raised and bred by very special people in their own very special way, their ultimate love for me. And what I mean by this is that nothing in the world could stop them from nurturing me with the basics of life, which would eventually lead me to the right path, to where I am right now. Yes, nothing. Not even the scarcity of food for me and my brothers and sisters, not even the negative amount on my father’s paycheque, not even when we had to walk miles and miles as children to be able to attend school because we were told that it was the only thing that would buy us our freedom, our getaway ticket from the harsh, harsh world we were subjected to live in.

Yes, this is an ode to my parents, to my sisters and to my brothers, to their children and to their children’s children. And yes, this is my journey and they are with me. They have always been with me.

The blinding love of a man for a woman is priceless. There are no words for it. And I am the luckiest woman in the whole world. Nothing could ever fail us now.

Joe Lampasa - participant

Na de succesvolle theatervoorstelling Onderhuids die door het Steunpunt Allochtone Meisjes en Vrouwen (SAMV) vorig seizoen werd gepresenteerd, leefde er bij veel meisjes en vrouwen het verlangen naar een vervolgtraject. De theatervoorstelling, die in verschillende Vlaamse steden werd gespeeld, bleek een ideaal en boeiend medium voor de meisjes en vrouwen om met een breed publiek te communiceren rond zelfgekozen en belangrijke thema's uit hun leven.

Het SAMV en AGORA klopten aan bij Victoria Deluxe en na enkele verkennende gesprekken werd er beslist om samen een documentaire te maken over de invloed van de migratiegeschiedenis op het leven van jonge meisjes en vrouwen van niet Belgische origine.

Back&Forth is een sociaal-artistiek project gecentreerd rond diepte-interviews met meisjes en vrouwen van niet-Belgische origine en zelf gemaakte video-opnames. In het atelier autonome beeldvorming van Victoria Deluxe maakten de deelnemers zelf gemaakte video-opnames rond hoe zij hun eigen leven in ons land ervaren. De centrale vraag van waaruit het project vertrok, is de zoektocht naar wat de impact is van het migratieverhaal op het leven van de meisjes en vrouwen..

In dit kader zijn vorige zomer zeven meisjes/vrouwen terug gereisd naar hun land van herkomst: Turkije, Bosnië, de Filippijnen en Mexico. In het land van herkomst werden beeldopnames gemaakt die verband houden met het migratieverhaal van de participanten. De vele uren beeldopnames verwerkten de meisjes en vrouwen tot een zelfgekozen montage die in groep wordt bekeken en besproken. Na de bespreking wordt de beeldmontage verder verfijnd onder leiding van Ellen Vermeulen, cineaste binnen Victoria Deluxe.

Er werden tevens diepte-interviews afgenomen rond het thema migratie. Dit leverde sterk en ontroerend tekstmateriaal op. De bewerkte interviews en video-opnames worden verwerkt in de richting van een multimediale voorstelling die op 12 februari 2008 in de theaterzaal van Vooruit zal worden gepresenteerd. Het beeldmateriaal wordt aangewend voor de beeldmontage die in handen is van Ellen Vermeulen en Winnie Bauwens.

Het aangebrachte materiaal zal een hertaling vinden in nieuwe beelden die bruikbaar zijn op een theaterscène (cf. het ander ritme, de andere beeldaflezing, de andere verwachtingen). Het concept van de makers is dat de beelden de verhalen over migratie op gang moeten brengen. Binnen deze voorstelling wordt er dus gezocht naar een interactie tussen het beeld- en het tekstmateriaal.

 

Voorstelling op:

• donderdag 21 februari 2008 om 20u
• vrijdag 22 februari 2008 om 20u

Locatie: Domzaal - Kunstencentrum Vooruit
Inkom: gratis

Omkadering: Dominique Willaert, Ellen Vermeulen, Saïd Henarah en Winnie Bauwens
Participanten: Esmeralda Posada, Aziz Boukhzar, Joevelyn Lampasa, Fefkija Sehic, Nathalie Chambart, Nadia El Alaoui, Sema Vanden Meersschaut, Telli Görgöz, Fatima Ahali, Aylin Caliskan

Toen ik aan dit project begon, wist ik niet dat er zo veel emoties zouden ontstaan. Ik heb mijn leven geanalyseerd, een soort balans opgemaakt en ook voorzichtig een blik op mijn toekomst geworpen: “Wie was ik voor de oorlog in Bosnië? Ben ik ooit iemand geweest, voor wie de mensen veel respect hadden? Wie ben ik nu? Ben ik nu minderwaardig? Waarom kan ik geen job vinden? Waarom voel ik me zo eenzaam hier? Ik hou van Gent, Vlaanderen en België, maar wie zou me missen, als ik een dag hier niet meer zou zijn?”

Ik denk dat dit project me kan helpen om de antwoorden te vinden. Het is meer dan de moeite waard. Ik ben heel dankbaar dat ik de kans kreeg om te leren filmen en monteren.

Fefkija Sehic - participant

Onderweg, op de trein naar Gent, zonder enig vermoeden wat mij te wachten stond bij Victoria Deluxe, bedacht ik enkele scenario's over hoe een documentaire over vrouwen en migratie eruit zou zien. Hoe waren ze nu weeral bij dat thema migratie terechtgekomen en hoe wilden ze het eigenlijk aanpakken? Stiekem durfde ik te hopen dat het weer niet om clichés zou gaan. Al gauw bleken mijn bevooroordeelde gedachten voorbarig en mis te zijn.

Wat bleek? De term migratie werd in de meest ruime betekenis van het woord gebruikt. De documentaire of beter gezegd de beelden voor de documentaire moesten van eigen makelij zijn. Iedereen werd verondersteld haar eigen beelden te maken. Een weergave van hoe je je zelf percipieert en hoe jouw leven eruit ziet.

Al gauw bleek dat het project bestond uit verschillende delen. Aan de ene kant zouden we om de twee weken samenkomen om elkaar beter te leren kennen als groep; aan de andere kant om na te denken over de beelden die we zouden maken met de opzet van het project in het achterhoofd.

Zo is het allemaal begonnen. Niet enkel kregen we tijdens de eerste bijeenkomsten verschillende migratiegeschiedenissen van verschillende meisjes te horen, ook leerden we hoe we met de camera moesten omgaan. Ik behoorde tot de eerste groep van meisjes die een camera heeft meegekregen.

De vraag die ik me heb gesteld, voordat ik ben beginnen filmen was: Wat zou ik willen dat de mensen over mij te weten komen? Hoe geef ik weer wie ik ben en wat ik doe in mijn leven?

Vertrekkend vanuit deze vragen heb ik beelden gemaakt van mezelf, voor en onderweg naar een examen dat ik moest afleggen, beelden van een dag dat ik had doorgebracht met een vriendin en zo meer. De reflectie vanuit de groep op de beelden, waarbij iedereen zijn ideeën en mening kwijt kon, speelde een belangrijke rol. Dit was het begin.

Maar de beelden waren geen weergave van een migratiegeschiedenis. Ze toonden enkel wat er zich momenteel in mijn leven afspeelt, hoe ik mijn leven probeer vorm te geven, maar niet wat er aan voorafging. De rol en invloed van mijn migratiegeschiedenis kwam aan bod tijdens een lang interview dat door Dominique en Ellen werd afgenomen.

Ik had het genoegen om als eerste te worden geïnterviewd. Niet enkel vertelde ik over mijn familie, hoe ik in België was terechtgekomen, maar ook over personen die van groot belang zijn geweest in mijn leven. Zo kwam aan het licht dat niet enkel mijn moeder maar ook mijn tantes een zeer grote rol hebben gespeeld in mijn leven en hoe mijn kijk op de wereld hierdoor is gevormd. De vragen die me werden gesteld brachten me op een diepgravende manier terug in mijn verleden.

Vol enthousiasme en met veel toewijding willen we allemaal één voor één ons verhaal kwijt. Een verhaal dat je misschien anders nooit te horen of te zien zou krijgen. Daarom onze dank aan Victoria Deluxe en het Steunpunt Allochtone Meisjes & Vrouwen en iedereen betrokken bij de organisatie van deze documentaire.

Zerin Oral - participant

 

Een nieuw hoofdstuk

Victoria Deluxe heeft de voorbije drie jaar diverse projecten opgezet in Gentse Rust- en Verzorgingstehuizen. Na Het Land van Belofte en Soigneren in RVT De Vijvers en Nu Nog Niet in RVT St-Jozef, werkt Victoria Deluxe sinds februari 2007 in het RVT Het Heiveld te Sint-Amandsberg.

Op aangeven van de directie en het personeel van RVT Het Heiveld willen we met dit nieuw project op zoek gaan naar een optimalisering van het onthaalbeleid. Mensen die uit vrije keuze of noodgedwongen worden opgenomen in een rust- en verzorgingstehuis, staan voor een grote, finale ommekeer in hun leven. Deze beslissingen gaan gepaard met vele vragen en intense emoties want de vertrouwde omgeving wordt nu definitief achtergelaten. Daarom is het van groot belang dat deze overgang zowel op psychologisch als praktisch vlak zo goed mogelijk wordt opgevolgd.

Via een documentaire willen we in nauwe samenwerking met de ouderen, hun familieleden en het personeel van Het Heiveld dit opnameproces op een eerlijke, positieve en meergelaagde wijze presenteren.

Sinds juni 2007 komt een grote groep bewoners, onder leiding van medewerkers van Victoria Deluxe en Het Heiveld, wekelijks samen om te praten over thema's als verhuizen, achterlaten, jeugdjaren, hoop en zorg. Vaak wordt er voorgelezen uit het boek Soigneren. De thema's die daarin voorkomen (de oorlog, zorg en solidariteit vroeger en nu, migratie, enz) wekken bij de bewoners levendige herinneringen op. Dan wordt de micro doorgegeven zodat iedereen die wil, zijn of haar verhaal of anekdote kan vertellen. Op deze momenten voel je hoe belangrijk het is om een gemeenschappelijk lot bespreekbaar en deelbaar te maken.

Enkele van deze getuigenissen zullen we op het einde van het werkproces in een toonmoment presenteren. Ook zorgen deze groepsmomenten ervoor dat bewoners van verschillende afdelingen in Het Heiveld met elkaar in contact komen. Deze kruisbestuiving biedt nieuwe ontmoetingen die door de bewoners erg worden gewaardeerd.

In de gesprekken gaan we op zoek naar het mentale en emotionele proces dat aan de opname vooraf gaat. We gaan onder meer in op de diverse vormen van weerstand die ouderen hierin hebben ervaren. Daarnaast gaan we op zoek naar welke motivaties de stap naar het RVT hebben vergemakkelijkt. Op basis van deze gesprekken willen we samen met het personeel onderzoeken of een groep bewoners gemotiveerd kan worden om als 'onthaalgroep' te fungeren en een actieve en ondersteunende rol kan spelen t.a.v. nieuwe en toekomstige bewoners.

Een korte impressie:
Op de kamer van een van de bewoners van Het Heiveld hangt een grote zwart-wit foto, met daarop de boerderij waar de bewoner altijd heeft gewoond. Op de voorgrond staat een immense molen, die al een lange tijd is afgebroken. Deze plek is blijven evolueren, terwijl in de herinnering van de bewoner de molen er nog steeds staat. Dorpen veranderen van aanblik, mensen verhuizen, oude gewoontes vervliegen, ...

Centraal op de campus van Het Heiveld staat een grote, eeuwenoude beukenboom, die de bewoners vanuit hun kamers aanschouwen. De boom staat er onbewogen en fier. De mensen daarentegen hebben een lange levensweg afgelegd om uiteindelijk in Het Heiveld hun laatste levensfase door te brengen. Na vele levensjaren verzamelen zij samen rond deze boom. Iedereen heeft zijn eigen verhaal meegebracht. Vanaf het moment van opname komen deze verhalen samen en proberen de ouderen hun herinneringen te verpakken, te koesteren en mee te dragen, hun nieuwe huis binnen.

De documentaire zal het verhaal vertellen van de alleswetende, oude boom en de bewoners van Het Heiveld, die vervuld van levenservaring, zich samen scharen in de schaduw en de luwte van de boom.

 

Toonmomenten op:

• Vrijdag 7 maart 2008 om 19u
• Zaterdag 8 maart 2008 om 19u
• Zondag 9 maart 2008 om 15u

Locatie: Inkom: 3 euro
Reservaties: via Victoria Deluxe reservaties
Tel. 09 324 80 26 of e-mail: reservatie@victoriadeluxe.be

Artistieke leiding: Ellen Vermeulen
Inhoudelijke omkadering: Luk Nys en Lynn Van Houtte
Productie: Victoria Deluxe i.s.m. OCMW Gent

Met de steun van: Vlaamse Gemeenschap :: Provincie Oost-Vlaanderen :: Stad Gent :: OCMW Gent

 

Funny Song

Funny Song is een muzikale documentaire over de bepalende plaatsen en mensen in het leven van singer-songwriter Steve Shorrock. De in 1953 in Darwen geboren muzikant kwam, na meer dan dertig jaar muzikale omzwervingen doorheen Europa, aan in de Arteveldestad. Vooraleer we met Steve Shorrock in contact kwamen leefde hij maandenlang haast volledig geïsoleerd in een kleine studio op het Van Beverenplein.
Ver weg van het Parijs waar hij bevriend was geraakt met Serge Gainsbourg en waar hij zijn grote liefde moest achterlaten. Ver weg van het zuiden van Frankrijk, München en Breda waar hij als muzikant zijn brood probeerde te verdienen.

In september 2006 vond Steve Shorrock, na een welbewuste tip, de weg naar Victoria Deluxe.
Hij werd er huismuzikant en luisterde sindsdien menig publieksmoment op met zijn straf muzikaal talent. Heel vaak stelden mensen ons de vraag: “Wie is die sterke muzikant en aangenaam typische Engelsman?”

Omdat we het zelf niet echt goed wisten, deden we aan Steve het voorstel om in de krokusvakantie van 2007 met hem naar Engeland te reizen. Op zoek naar zijn roots: vertrekkend in zijn geboortedorp Darwen in het noordwesten van Engeland, verder reizend naar de omgeving van Manchester Airport om uiteindelijk te stranden aan de zuidkust in Bournemouth.

Steve Shorrock bereidde samen met de stagiaire Sanne Van der Werf deze reis voor, met het oog op het filmen van die plekken en het interviewen van die mensen die een belangrijke en bepalende rol in zijn leven hebben gespeeld.Met een klein budget reisden Steve Shorrock, Sanne Van der Werf, Dominique Willaert en cineast Koenraad Deblauwe in de eerste week van maart 2007 naar Engeland.

Uit deze werkreis werd Funny Song geboren: een beklijvende documentaire van een geweldige muzikant op zoek naar de invloeden die hem hebben gemaakt tot wie hij nu is.
In dit werkproces zagen we hoe Steve vocht en nog steeds vecht tegen het ouder worden en het niet voluit aan de bak kunnen komen als muzikant. We leerden Steve kennen als een man die leeft voor zijn kunst, maar er niet kan van leven. De reis naar Engeland veroorzaakte bij Steve een intens zoeken naar hoe de muziekscène uit de jaren zestig, zijn ouders, broer, familieleden en vrienden, de plekken waar hij heeft gewoond zijn leven hebben bepaald.

Deze muzikale documentaire zet niet alleen het muzikale talent van Steve Shorrock in de verf, maar vertelt ook het verhaal van de geweldige impact die de muziekscène uit de jaren zestig van de vorige eeuw op die jonge generatie heeft gehad. Deze documentaire zoekt naar de bepalende invloed van vrienden, familie en geliefdes.
Kortom: Funny Song is een document humain over het leven en muzikale werk van Steve Shorrock.

 

"Steve heeft een hard leven gehad, net omdat hij aan zijn principes vasthield. Hij kon het makkelijker hebben gehad, maar dat is net wat ik bedoel: dat Steve een kunstenaar is, hij bleef trouw aan zijn artistiek talent. Er zijn geen daarin compromissen mogelijk. Hij weet wat hij doet en is daar zeer vastberaden in. Dus ja, Steve heeft het vrij lastig gehad."

Cliff Hayson - goede vriend van Steve

Trailer



Audio : 'Funny Song' by Steve Shorrock :
Video :Steve Shorrock's Youtube-pagina

Toonmomenten op:

• Vrijdag 4 juli 2008 om 20u30
• Zaterdag 5 juli 2008 om 20u30

Locatie: Bij' De Vieze Gasten, Haspelstraat 31, 9000 Gent (Postadres: Reinaertstraat 125)
Inkom: 7 euro / 5 euro (reductie voor -26 en werkzoekenden)
Reservatie: Online , via e-mail dvg-at-deviezegasten.org of bellen naar 09 237 04 07.

Artistieke leiding : Koenraad Deblauwe en Dominique Willaert
Beeld : Steve Shorrock en Koenraad Deblauwe
Soundtrack : Steve Shorrock
Omkadering : Sanne Van Der Werf en Geert Verstraete

Met dank aan: Vrienden en kennissen in Engeland
Productie: Victoria Deluxe

Download affiche
Download flyer

 

Langspeelfilm "Split"

De voorbije vijf jaar heeft Victoria Deluxe tal van projecten opgezet, waaraan heel wat mensen van diverse achtergrond deelnamen. Om deze verschillende mensen de kans te bieden om met elkaar samen te werken, ontwikkelden we de idee om in 2008 één totaalproject op te zetten: het maken van een langspeelfilm.

Dit initiatief past binnen de visie van Victoria Deluxe om een 'creatieve en lerende omgeving' uit te bouwen. Met het realiseren van een langspeelfilm willen we versterkende interacties tussen stadsbewoners en professionals ontwikkelen. Hierbij maken we geen onderscheid tussen vooropleiding, afkomst, manier van denken of zijn.

Het voorbije seizoen is reeds gehard gewerkt aan de voorbereiding van het filmproject. Zo werd het scenario op een participatieve wijze ontwikkeld waarbij verschillende mensen hun inbreng konden doen. Ondertussen werd ook een subsidiedossier voor ontwikkelingssteun geschreven en ingediend bij het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF).

Met de creatie van de langspeelfilm Voorlopig Niks wil Victoria Deluxe een verhaal creëren over het soort wereld waarin we leven. Vertrekpunt is de buitengewone positie waarin Victoria Deluxe zich bevindt. We maken geen deel uit van het centrum van de stad of de wereld, maar situeren ons aan de rand van de samenleving.

In dit verhaal gaat het onder meer om personages en situaties die gewoonlijk als 'marginaal' worden ervaren. De film wil tonen hoe mensen, voor wie het vaak lastig en moeilijk is om op een volwaardige manier aan onze samenleving deel te nemen, op een grensoverschrijdende wijze trachten zin te geven aan hun leven. Aspecten uit de zelfkant van de samenleving willen we op een waardige wijze benaderen en creëren personages die - ondanks het feit dat ze have not's zijn - sterk door het leven gaan.

Concreet wil Voorlopig Niks het verhaal vertellen van hoe herkenbare stadspersonages zich zowel met humor, liefde en beleden idealen tot onze hyperconsumptiemaatschappij trachten te verhouden. Hierin staat de zoektocht van een 46-jarige lasser naar arbeid en zingeving centraal.

Wanneer we de film draaien, zal onder meer afhangen van de beslissing van het VAF. Ondertussen willen we de komende maanden werk maken van de casting van spelers, het zoeken naar geschikte locaties en de concrete voorbereiding van de draaiperiode.

 

 

Soirée Deluxe!

Onze tweewekelijkse Soirées Deluxe op vrijdagavond zetten we dit seizoen samen met onze enthousiaste vrijwilligersploeg verder. Dit najaar zijn we gestart met een werkweekend in Heuvelland. Met alle vrijwilligers hebben we 2 dagen gewerkt om een goed en gevarieerd programma in elkaar te steken waarmee we dit jaar willen uitpakken. Naast het samenstellen van een programmatie werden ook de visie en doelstellingen van Soirée Deluxe heropgefrist en grondig besproken. Of anders gezegd: hebben we stilgestaan bij de vraag waarom organiseren we Soirée Deluxe?

 

Voor mij is Soirée Deluxe het moment om sociale contacten op te zetten met mensen van allerlei slag. Rijke mensen, arme mensen, mooie of lelijke mensen, … op een Soirée Deluxe vallen alle verschillen weg. Wat over blijft, is wie je echt bent als persoon. Het is telkens weer een toffe avond gevuld met toegankelijke, begrijpbare culturele elementen, zonder pretenties.

Geen kunst met een hoofdletter K maar grijpbare kunst door en voor gewone mensen.
Het is als nieuwkomer in een stad nooit gemakkelijk om je weg te vinden. Via een Soirée Deluxe zal je echter vrij snel toch nieuwe, open-mind mensen ontmoeten.

Jan Van Den Wijngaert

 

Soirée Deluxe is for me a project set up to people who have little or no chance at all of participation in social activities. I myself grew up in a very small town, and eventually lived in a city where i always had to deal with social exclusion. It is a lonely and fustrating thing to always have to fight for your own social and for your own place, the right to belong, to be ahead, and to be understand.

Soirée Deluxe recognizes that and initiates programs that are accessible to people like me. It is a project started by and for volunteers who want to belong. We want to dare break the socially snobbish circle and give away to the little ones, the ones that seldom count. We want to remain diverse and outreaching and we want to be known to exist at least in the whole Belgium. We are here for good. So longtime as the Soirée Deluxe.

"Cause this life is too short to live it just for you. But when you feel so powerless, what are you gonna do? So say what you want."

Joevelyn Lampasa

 

Het accent van Soirée Deluxe blijft liggen op het creëren van een warme, kwalitatieve ontmoetingsplek. Een alternatief voor het commerciële uitgangsaanbod waar iedereen welkom is.

Vrijwilligers en medewerkers van Victoria Deluxe komen wekelijks op dinsdagnamiddag samen om een programma uit te werken, gaande van een vrij podium, een straffe filmvertoning, een muziekoptreden, een swingende karaoké-avond tot een stevige fuif.

Soirée Deluxe is en blijft een artistiek platform voor eenieder die zijn ding op een dicht-bij-de-mensen manier wil brengen. Dit jaar zullen we proberen om dit artistiek platform verder uit te werken en nog meer een forum te zijn voor talent in Gent.

 

Heb jij interesse voor het mee organiseren van een Soirée Deluxe of om je artistiek talent te delen met een veelzijdig publiek? Laat ons dan iets weten via: soireeteam@victoriadeluxe.be of 09 324 80 26.

 

Omdat we nog geen eigen vaste plek hebben waar we tweewekelijks kunnen samen komen, organiseren we de Soirées dit seizoen afwisselend in de kelderzaal van De Centrale en in het Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham. Drie maal dit seizoen organiseren we ook een Soirée Speciale in co-productie met De Centrale, die telkens doorgaat in de turbinezaal.

De verschillende locaties zullen telkens ingericht worden tot een gezellige, warme ontmoetingsplaats met een sfeervolle bar waar een glas wijn of een frisse pint gedronken kan worden. Op geregelde tijdstippen zullen we er ook voor kiezen om kleine hapjes te voorzien.

De bijzondere samenwerking met De Moester, Poco Loco en De Werf zetten we dit seizoen verder. Door deze organisaties gericht uit te nodigen en te informeren over het programma van Soirée Deluxe zijn zij trouwe gasten geworden. Sommige onder hen hebben zich aangesloten bij de stuurgroep die de Soirées inhoudelijk organiseert.

 

SOIREE DELUXE

Telkens vanaf 19u30 en vrije toegang - tenzij anders vermeld op affiche of website.
Dranken worden aan democratische prijzen verkocht.

De vrijwilligers die Soirée Deluxe organiseren zijn Abdeljalil Harim, Annemarie Thienpont, Guy Van Temsche, Jan Van Den Wijngaert, Martin Mamoorany, Mireille Ghys, Naima Rezrazi, Nele Sercu, Saidja Peyskens, Salim Louati, Stefanie Ghys, Steve Shorrock, Tourad Kane, Eddy Van Laecke, Erwin Alix, Roos Dewaele, Odile Lowie, Sanne Possemiers.

Vanuit het team van Victoria Deluxe worden zij ondersteund door Joe Lampasa, Said Henareh en Ewoud Dutellie.

 

Soiree Deluxe te gast bij Radio Urgent:

Te Doy Mis Oyos

Bijna 6 jaar geleden is het nu dat ik in België aankwam. En nog steeds blijf ik me verbazen over het enorme verschil dat er is tussen de verwachtingen die ik had en de realiteit waarmee ik de confrontatie aanging. Alleen door als anderstalige nieuwkomer in een land te leven kan een dergelijke realiteit je deelachtig worden. Voordien, of als buitenstaander die het niet zelf heeft meegemaakt, kan je je deze gevoelens onmogelijk voorstellen. Gevoelens van isolement, falen, succes, onbegrip, ontdekking, depressie en blijdschap blijven elkaar als steeds terugkerende cycli opvolgen. Onverbiddelijk.

Je nieuwe geschiedenis bouwt zich langzaam, zeer langzaam op, steunend op de as van je verleden dat niemand kent of erkent. Je vrienden, gewoontes, smaken, nationale feestdagen glijden af naar "iets dat voorbij is" en dat 's nachts wel eens durft opduiken, als stiltes die pijn doen onder een hemel waarin nauwelijks sterren zichtbaar zijn.

Terwijl ik nu langzaam de grens van een nieuwe taal oversteek, kom ik tot de ontdekking dat ik nog een totaal ander universum van codes moet leren kennen. Culturele codes die nergens in een woordenboek beschreven staan en die nergens vermeld stonden in de 300 pagina's van mijn eerste cursus Nederlands voor Anderstaligen.

Deze codes ("vanzelfsprekendheden") ontdekken en begrijpen, brengt je dichter bij de mensen van hier en laat je toe te begrijpen waarom het moeilijk is om nieuwe vrienden te maken, waarom je niet gemakkelijk aan werk geraakt, ... en stilaan groeit er een inzicht in het waarom van de zovele waaroms...

Het is een weg die iemand in eenzaamheid aflegt, het is het besef dat die weg elke dag opnieuw moet worden afgelegd en het besef dat de weg langer is dan voorheen ooit ingeschat.

Gelijkaardige ervaringen hoorde ik opduiken bij de medecursisten van de taalcursussen en inburgeringscursussen, zowel bij mannen als vrouwen, bij jong en oud. Maar het Nederlands is te gebrekkig om die complexe gevoelens te kunnen uitdrukken en de cursussen zijn zo grammaticaal, vol wetten, regels, papieren en administratie. Wanneer is er dan de tijd en mogelijkheid voor het uiten van je emoties, de beleving, voor de muziek en beelden... ?

In het project dat ik in september 2007 met anderstalige nieuwkomers opstart, is fotografie alleen een vertrekpunt, een aanzet tot meer diverse taken die de groep op zich zal nemen tijdens de cursus: technieken aanleren, met de groep op uitstap gaan, materiaal selecteren, de tentoonstelling mee organiseren, de beleving van deze ervaring uitleggen aan een publiek en bij de communicatie naar de pers toe mee verzorgen ... Doorheen het project zal elke deelnemer bij zichzelf nieuwe wegen, facetten en mogelijkheden vaststellen. De ervaring dat een relatief snelle verandering, evolutie en aanpassing een nieuwe situatie mogelijk maakt, is heel nuttig in het leven van een immigrant.

In beelden kan je gevoelens en belevingen directer kwijt dan doorheen de filter van een vreemde en onbeholpen, gestamelde taal. Voor mezelf betekende fotografie, op deze lange eenzame weg, een enorme hulp. Een soort visuele maatstaf bij het confronteren van mijn heden met mijn verleden. Foto's van toen tonen me nu een geschiedenis van verschil, een geschiedenis die voor mij tastbaar is, reëel, bestaande. Het verleden kan voor de buitenstaander onbekend zijn, of zelfs niet erkend worden, genegeerd worden.

Voor de nieuwkomer kan het verleden verglijden: de herinneringen worden vager. Foto's blijven een bewijs en ondersteunen de eigen identiteit. Tegelijkertijd helpen ze om de idealisering van het verleden tegen te gaan. Ze dienen ook als maatstaf voor mijn heden, voor mijn kleine en grote realisaties, een bewijs van de weg die ik al aflegde, de weg in de richting van mijn dromen, de weg waarop ik nieuwe mensen - Belgen en nieuwkomers - leerde kennen en die blijk gaven om dezelfde interesses en passies te delen. Het zijn nieuwe vrienden, nieuwe sterren die beginnen te fonkelen boven de horizon van dakpannen en eeuwenoude kerktorens. Doorheen de gedeelde interesses en passies wordt het mogelijk om onze verschillende codes te begrijpen, te erkennen. En zo begint een muur langs beide kanten tegelijk af te brokkelen.

Eduardo Tardáguila

 

Methodologie van de workshop fotografie in Kom-Pas

Via een affiche en een bezoek aan de inburgeringsklassen voor anderstalige nieuwkomers in Kom-Pas Gent worden 10 à 15 volwassen nieuwkomers geworven voor het project. Gedurende drie maanden volgen deze nieuwkomers wekelijks een fotografieworkshop van 3 uur onder leiding van fotograaf Eduardo Tardáguila.

Tijdens de sessies komen verschillende facetten van het digitale en analoge fotograferen aan bod: algemene basistechnieken, het nemen en evalueren van foto's, het digitaal monteren.

Er zijn verschillende fotografie-sessies voorzien in diverse omstandigheden: overdag in de stad, in een fotostudio, bij valavond. Alle ervaringen worden uitvoerig besproken in groep. Daarnaast is er ook één workshop 'pinhole' o.l.v. een externe docent, de fotografe Mira Heija. Hiermee wordt het principe van het fotograferen duidelijk. Een bezoek aan het fotografiemuseum van Antwerpen biedt een kennismaking met visies van andere fotografen.

Naar het einde toe er is ook een filosofeersessie waarin de nieuwkomers hun 'positie', hun 'ervaring als nieuwkomer' uiten en tekstmateriaal genereren die de beelden tijdens de tentoonstelling zullen begeleiden.

De selectie van de foto's, het voorbereiden van de expositie, het aanmaken van een brochure, wordt besproken in groep. De verdere uitwerking van de tentoonstelling wordt gedurende één maand voorbereid door de groepsbegeleider in samenwerking met Kom-Pas en Victoria Deluxe.

De vernissage en eerste tentoonstelling gaat door in het onthaalbureau Kom-Pas. Het doelpubliek is de integratie-, welzijns-, sociaal-culturele- en onderwijssector. Doel is dat de tentoonstelling nadien diverse plaatsen aandoet voor een breed publiek.

Het project is uniek in die zin dat de begeleider zelf (ex)nieuwkomer is en het hele proces in handen van nieuwkomers is. Het kiezen van de onderwerpen, het maken van de foto’s en de selectie achteraf gebeurt door de nieuwkomers. Dit zorgt voor bijzonder beeldmateriaal. Het kan voor Vlamingen een interessante ontdekking zijn om te zien hoe nieuwkomers in een fase van eerste kennismaking met onze cultuur en in contact met hun eigen verleden, onze leefomgeving in beeld brengen.

Welke doelstellingen liggen aan de grondslag van dit project?

• Sociaal - cultureel groepsproces en empowerment van de deelnemers in hun gevoel van eigenwaarde, hun zelfexpressie en het bouwen aan een sociaal netwerk versterken.
• Educatief: deelnemers leren technieken van analoge en digitale fotografie, een andere manier van communicatie.
• Visueel antropologisch: het genereren van beeldmateriaal rond de beleving van nieuwkomers in België, door henzelf gevisualiseerd.
• Fotografisch eindproduct - foto's en een fototentoonstelling: materiaal dat andere mensen verbaast / verleidt / prikkelt, een vorm van cultuuroverdracht en sensibilisering door inzicht te geven in de beleving en de cultuur van nieuwkomers.

De workshops gaan door in het nieuwe lokaal van Victoria Deluxe, in Dok Noord 4 - Hal 25 te Gent.

Tentoonstelling van vrijdag 18 januari 2008 tem vrijdag 1 februari 2008.

Locatie: Kom-Pas, Kongostraat 42 , 9000 Gent
Website: Te Doy Mis Oyos
Artistieke coördinatie: Eduardo Tardáguila
Met de steun van: Kom-Pas Gent vzw, Victoria Deluxe vzw en de Vlaamse Gemeenschap.

Zand erover!?

In 2006 en 2007 werkten cineast Koenraad Deblauwe en fotografe Evy Menschaert samen met diverse medewerkers van Victoria Deluxe en Sofie Vandaele van CC Evergem een sociaal-artistiek project uit rond het verdwijnen van de wijk Zandeken. Samen met de bewoners werd er twee jaar aan een herinneringsdocument gewerkt dat de wijk Zandeken op een integere en doorleefde manier in beeld brengt. Met dit project willen we ode brengen aan de rijke geschiedenis van Zandeken en de bijzondere kracht en veerkracht van deze lokale gemeenschap.

De onteigening van deze wijk omwille van de komst van het nieuwe Kluizendok was onomkeerbaar. Alle inwoners van de wijk Zandeken moesten en moeten hun huis en leefplek verlaten. De manier waarop de bewoners afscheid hebben moeten nemen van hun wijk en de herinneringen aan Zandeken die men wil meenemen, staan in dit sociaal-artistiek project centraal.

Over het verdwijnen van de wijk Zandeken

De Vlaamse Regering heeft op 6 juli 1994 het project Kluizendok principieel goedgekeurd. Bij deze beslissing werd het Havenbedrijf van Gent aangeduid als bouwheer voor alle werken. Het totale project omvatte de uitbouw van een nieuw dok op de linker kanaaloever, die volledig op het Gentse grondgebied zal liggen. De totale kostprijs werd geraamd op 136 miljoen euro. Op vrijdag 4 oktober 1996 werd de eerste paal geheid. Tussen 2005 en begin 2008 werden de bewoners van de wijk Zandeken in Evergem – onteigend. Het gaat om 237 inwoners waarvan 96 gezinnen, 13 land- en tuinbouwbedrijven en 11 KMO’s. Door de komst van het nieuwe Kluizendok moest dit kleine gehucht noodgedwongen verdwijnen.

De start van het project

Het onteigeningsverhaal van Zandeken heeft vele facetten. Het maakt deel uit van een ambitieus economisch project, dat de werkgelegenheid en welvaart in en rond Gent moet doen groeien. De keerzijde van de medaille is een verhaal dat niet in cijfers kan uitgedrukt worden, dat gaat over emoties en ervaringen van mensen die noodgedwongen afscheid moeten nemen van hun woon- en soms ook werkplek. Deze ervaringen zijn zeer verschillend afhankelijk van de persoon, de levensfase, de binding die men heeft met de wijk,… Van begin af aan was het onze bedoeling om zo respectvol mogelijk om te gaan met deze dubbele realiteit. Om voeling te krijgen met wat er gaande is, wat in de wijk leeft en in een poging om meerdere standpunten te begrijpen, werd dit project opgestart vanuit 2 invalshoeken.

1. Kennismaking met de betrokken instanties
In de eerste plaats het voorstellen van onszelf en onze plannen aan de actoren die het ‘economisch’ verhaal waar moeten maken: het Gentse Havenbedrijf, de sociaal bemiddelaar, de dienst ruimtelijke ordening gemeente Evergem, de Vlaamse Overheid - afdeling Maritieme Toegang,… Deze bezoeken hebben ons een beeld gegeven van de context van dit project en de verschillende actoren. In de tweede plaats konden zij voortaan ook een ‘gezicht kleven’ op ons, waardoor we steeds bij hen terecht konden met vragen.

2. Voorstelling aan de buurt
Een bewonersbrief introduceerde dit project en de medewerkers bij de inwoners van Zandeken. Om de buurt ‘aan te voelen’, huurden we een huisje in de wijk, dat een tijd lang heeft gefungeerd als werkplek: ontvangst van inwoners, vergaderruimte, … Vanuit deze plek baanden we ons langzaam maar zeker een weg via de aanwezige netwerken in het dorp en leerden we Zandeken van binnen uit kennen en niet enkel meer van ‘horen zeggen’. Door onze aanwezigheid in Zandeken groeiden er geleidelijk aan informele contacten met de inwoners. Met de hulp van verschillende inwoners werden we in contact gebracht met andere inwoners en families.

De intense samenwerking met de bewoners

Inwoners werden uitgenodigd om voorstellen en ideeën te leveren voor de inhoud van het herinneringsdocument. De uitgangsvraag van dit project was immers wat zij graag verfilmd en/of gefotografeerd willen zien. We maakten fotografische en filmische portretten van heel wat bewoners, hun huizen, de omgeving en er werden ook talloze interviews afgenomen. We hadden ook oog voor de landschap(pelijke veranderingen), filmden en fotografeerden de straten, (leegstaande) huizen,… Er werd als het ware een ruimtelijke en menselijke inventaris opgemaakt. Vele van de huizen en straten zijn op dit moment reeds verdwenen. In het werkproces werd gezocht naar herinneringen en getuigenissen die de kracht en de rijkdom van deze lokale gemeenschap tracht te omvatten. Bij het opsporen en verzamelen van deze herinneringen trachtten we zoveel mogelijk te vertrekken vanuit de leefwereld van de (ex-)inwoners en hen te betrekken in het maakproces. We deden dit door middel van interviews, de digitalisering van oude foto’s en filmpjes, het maken van nieuwe beeldopnames en tussentijdse toonmomenten.

Het vervolgtraject

Vooraleer de documentaire haar definitieve vorm en inhoud kreeg werden er een aantal toonmomenten gepresenteerd om de betrokkenheid van de bewoners te verhogen. Deze verschillende afleveringen werden in de eerste plaats in Zandeken maar ook op diverse andere locaties georganiseerd. Met deze gefaseerde aanpak wilden we een interactief proces ontwikkelen tussen de makers, de bewoners en het publiek. Het (tussentijds) vertonen van beeldmateriaal leidde tot gesprekken en discussies wat tot nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen en nieuwe werksporen leidde.

Eindtoonmoment

Met de realisatie van een documentaire en tentoonstelling hopen we een bijdrage te leveren aan het afscheids- en rouwproces van de bewoners van Zandeken. Dit wordt niet als een therapeutisch effect beschouwd maar veeleer als een manier om zowel een stuk (levend) cultureel erfgoed filmisch en fotografisch te documenteren als de zoektocht naar hoe de sterke herinneringen aan Zandeken kunnen overleven.

Officiële website : www.zandeken.be

TERUGBLIK

 

Atelier Autonome Beeldvorming [2006-]

Autonome beeldvorming - film en montage

• Wat zeg je? Je bedoelt?
  We bedoelen dat ge de camera kunt meenemen en ge zelf kunt filmen hoe dat uw leven der uit ziet.
• Dus... ik mag een camera naar huis meenemen om thuis te filmen?
  Ja, precies.
• Kun je me ook uitleggen hoe zo'n camera werkt?
  We gaan dit zeker doen, maar heel echt moeilijk is dit niet.
  Die machines zijn veel vriendelijker geworden.
• Kunnen die ook al lachen, die camera's?
  Nee, niet echt, maar tegenwoordig kan zowat iedereen ermee werken.
• Je moet dus geen jaren naar school gaan om hiermee te kunnen werken?
  Nee, wanneer je wat oefent en probeert, zul je er snel mee weg zijn.
• Wat moet ik zoal filmen?
  Enkel die zaken en dingen die jij belangrijk vindt.
• Wat gaan we doen met die beelden?
  De bedoeling is dat je zelf kan leren monteren.
• Aan zo'n computer waar jullie op werken?
  Precies, maar ook monteren is iets wat gij kunt leren.
• Dus... wanneer ik leer monteren, zal ik mijn eigen filmpjes kunnen maken?
  Ja, voilà, dat is waar we sterk in geloven!

Situering

Sinds de herfst van vorig jaar werd er veel tijd geïnvesteerd in het ontwikkelen en opzetten van een nieuwe atelierwerking. Binnen ons netwerk van partners en organisaties zijn we op zoek gegaan naar jongeren en volwassenen die interesse hebben om hun leefwereld en lijfstijl(en) zelf in beeld te brengen en nadien deze beelden in een zelfgekozen verband te leren plaatsen.

Onder begeleiding van Koenraad Deblauwe, Ellen Vermeulen (beiden zijn cineast) en Ewoud Dutellie, Liesbeth Maene, Saïd Henareh, Geert Verstraete en Dominique Willaert komen sinds november 2006 diverse jongeren en volwassenen naar deze atelierwerking.

Deelnemers zijn jongeren die verbonden zijn aan het centrum voor attitudetraining De Werf (Sint-Amandsberg), minderjarige nieuwkomers verbonden aan het onthaal- en integratiecentrum Kom-Pas (Gent), participanten uit eerdere projecten van Victoria Deluxe en tenslotte meisjes en vrouwen verbonden aan het Steunpunt Allochtone Meisjes en Vrouwen (SAMV).

Wat wordt er beoogd?

In de eerst plaats wordt de mogelijkheid gecreëerd om de feitelijke diversiteit van onze samenleving in beeld te zetten. In heel wat media worden slechts bepaalde levensstijlen en leefwerelden gedocumenteerd. De mensen waarmee Victoria Deluxe samen werkt, worden zelden tot nooit op een waardige manier in beeld gezet, laat staan dat deze mensen de kans wordt geboden om op een volwaardige manier aan het woord te komen.

In de verschillende ateliers zie je heel diverse mensen, zowel jongeren als volwassenen, vrouwen en mannen, met een Belgische of andere origine aan de slag gaan. Elk van hen hanteert een eigen en specifieke beeldtaal die onmiddellijk iets vertelt over het soort leven dat ze leiden. De mogelijkheid om de eigen manier van leven en kijken in beeld te brengen, leidt tot aanvullende en nieuwe perspectieven op onze samenleving en de gedeelde werkelijkheid.

Het geloof in veranderingsprocessen

Het atelier autonome beeldvorming situeert zich binnen de traditie van Victoria Deluxe waarbij we ronduit geloven dat deze manier van werken fungeert als een motor om een nieuwe dynamiek binnen het leven van de participanten op gang te brengen. Op psychosociaal vlak willen we:

• gevoelens van machteloosheid ombuigen: veel participanten hebben het gevoel dat ze weinig zelf kunnen veranderen aan hun levenssituatie. De atelierwerking wil heel sterk tools en skills ontwikkelen waarbij de deelnemers de ervaring opdoen dat ze via het leren filmen en monteren, het uitwisselen en bruikbaar maken van ervaringen en kwaliteiten meer 'greep' op hun eigen levenssituatie kunnen krijgen.
• gevoelens van wantrouwen ombuigen: veel van de jongeren hebben - naast hun ouders en/of familieleden - een gebrek aan vertrouwensfiguren, waardoor vaak een gevoel van basisveiligheid en basisvertrouwen ontbreekt. Binnen een 'multimediale leeromgeving' willen we maximaal op zoek gaan hoe de jongeren meer (zelf)vertrouwen kunnen ontwikkelen.
• het negatieve zelfbeeld ombuigen: door de negatieve en discriminerende manier waarop de deelnemers vaak worden gepercipieerd, voelen ze zich minderwaardig en krijgen ze de indruk als een 'probleem' te worden ervaren. Het contact met anderen, de durf om initiatief te nemen en de motivatie worden hierdoor sterk afgeremd. Door de ontwikkeling van 'positieve perspectieven' willen we het zelfbeeld van de deelnemers heel sterk opwaarderen.

Alternatieve perspectieven in het medialandschap

Door de deelnemers zelf 'hun kijk op de wereld' te laten ontwikkelen, willen we het medialandschap en zowel de lokale leefgemeenschap als de brede samenleving op een positieve manier beïnvloeden. Minderheidsgroepen komen vaak op een negatieve of stereotiepe manier in beeld in de Vlaamse media. Deze stereotypering leidt wellicht tot een toename van de polarisering en onverdraagzaamheid in onze samenleving.

Nochtans spelen de media een zeer belangrijke rol in het socialiseringsproces, de constructie van een eigen identiteit - vooral bij jongeren - en de productie van een gemeenschappelijke cultuur. Media bepalen onze kaders: ze geven aan wie we zijn, wat de normen zijn en welke waarden we aanhangen. Ze verschaffen ons de concepten die we nodig hebben om de wereld om ons heen te kunnen interpreteren.

Het maken van audiovisuele verhalen is een manier waarop de jongeren en volwassenen zin kunnen geven aan hun eigen leven en andere manieren van leven kunnen leren kennen.

Processen van empathie en identificatie met (fictieve) karakters, het kunnen innemen van verschillende rollen, stimuleren de ontwikkeling van nieuwe vormen van identiteit. Het is een manier van werken om zowel de hedendaagse samenleving als de geschiedenis te begrijpen en ze dienen als bewaarplaatsen voor sociale en culturele waarden.

Dit project is veelbelovend en beschouwen we als innovatief binnen het sociaal-artistieke werkveld. We kandideerden binnen de projectoproep Managers van diversiteit en ontvingen recent de goedkeuring en financiering voor dit project vanuit het Kabinet van Minister Keulen. Deze erkenning vergroot de kans om op een kwalitatieve en duurzame manier te werken en om binnen afzienbare tijd tot een aantal zichtbare en voelbare resultaten te komen.

 

Courage

"god, wat verlangt ge?
ge verlangt naar onschuld
dat is het, ge verlangt naar onschuld"

Afgelopen jaar bezocht Victoria Deluxe de Gentse gevangenis De Nieuwe Wandeling. Gedetineerden, personeel en buitenwacht spraken vrijelijk over hun grote en kleine verlangens, hun momenten van onschuld en de ontmaskering hiervan. Met deze verhalen als inspiratiebron werd de theatertekst Courage geschreven.

Courage wordt muziektheater en vertelt over de moed om het achterste van je tong te laten zien op een normbeladen plek met strikte orders.

Courage vertelt over de moed om verder te willen leven ondanks vernedering, veroordeling, obsessie, uitsluiting, onmogelijk verlangen en waanzin.

Stad-in-een-stad

Binnen haar ommuringen vormt het gevangeniscomplex een samenleving in het klein. In deze afgebakende 'stad-in-een-stad' is er een bepaalde, wederzijdse afhankelijkheid tussen personeel en gedetineerden. Hoe dan ook moeten ze, dag in, dag uit, met elkaar overweg. Hoe dan ook gaan ze een sociale verbintenis met elkaar aan. Tegelijkertijd is het onderscheid tussen 'wij' en 'zij', tussen vrijheid en beperking, tussen controle of gecontroleerd worden, nergens duidelijker afgetekend dan in de gevangenis.

Victoria Deluxe stelde zich de vraag hoe in deze schuldbeladen plek, gestoeld op afbakening en onderscheid, toch bruggen geslagen kunnen worden. Door middel van een reeks interviews, waarmee zowel het personeel als de gedetineerden een gelijkwaardige stem kregen, kwam het zwaartepunt te liggen op hun gemeenschappelijke beleving. Alle interviews behandelden telkens dezelfde onderwerpen, steeds werd er gesproken over universele vraagstukken als 'onschuld' en 'verlangen'. Daarmee werd niet zozeer het onderscheid, maar juist de bindende factor onderstreept. Of zoals een geïnterviewde het zelf aangaf:

"vandaag de dag kan het dat iemand komt met een verhaal dat mij niet interesseert
maar dan doe ik hen een plezier en luister een stukje, begrijp je?
hier heb je te maken met gekwetste mensen
en doordat je met veel mensen op een kleine ruimte zit
daardoor ben je op mekaar aangewezen"

Dialoog met de tijd

Courage wordt een muziektheaterproductie van Victoria Deluxe, het Festival van Vlaanderen & het Collectief. De interviews werden bewerkt tot onderdeel van een muziekpartituur, een 'score' die aan de basis zal liggen van de voorstelling. Acteur Tony De Maeyer neemt de teksten voor zijn rekening. Kamermuziekensemble Het Collectief tekent voor de muziek, maar zal zich ver houden van opvulling of sfeermakerij.

Eerder gaat het hier om een 'dialoog'. De muziek biedt de teksten een omlijnde structuur; de teksten bieden hun eigen kadans en een sterk inhoudelijke focus. De keuze van het muziekrepertoire richt zich in eerste instantie op componisten als John Cage, Steve Reich en Frederic Rzewski, en breder op twee muzikale stijlperiodes: de 'minimalistische' en de 'aleatorische'. Ook al verschillen beide stromingen op wezenlijke punten van elkaar, toch maken beiden - elk op eigen wijze - het besef van 'tijd' tastbaar.

Het begrip 'tijd' vormt, in al zijn facetten, een wezenlijk gegeven in het dagelijkse gevangenisbestaan. De beperking van tijd en vrijheid en de afbakening van het dagelijkse ritme behoren er tot de belangrijkste vormen van ordehandhaving en controle. Courage maakt, door zijn muzikalisering van tekst en (con)textualisering van muziek, deze specifieke ervaring van tijd voelbaar.

Dialoog met de locatie

Dit project genereert sociale werking door een artistiek werkproces. Een voorstelling of productie werpt zijn eigen licht op de werkelijkheid en creëert daarmee ruimte voor reflectie, voor gedachten. Verbeelding en theatralisering zijn belangrijke middelen om tendensen en observaties te verteren of bespreekbaar te maken. Toch wil Victoria Deluxe zich niet afzonderen in exclusieve en afgesloten theaterzalen, maar juist dicht bij zijn onderwerpen blijven. Zelfs als een voorstelling of productie 'af' is, kan deze zich blijven toetsen aan zijn onderwerp.

De voorstelling zelf wordt daarmee het begin van een nieuwe dialoog. Courage zal juist om die reden uitgevoerd worden in de gevangenissen van Gent, Dendermonde en Oudenaarde voor een publiek dat bestaat uit de gedetineerden, de penitentiaire beambten en mogelijks familieleden van de gedetineerden. Daarnaast wordt Courage ook opgevoerd buiten de gevangenissen. In elk van de drie steden worden twee voorstellingen gepland.

Courage

Muziek: Het Collectief

• Thomas Dieltjens, Piano
• Wibert Aerts, Viool
• Martijn Vink, Cello
• Toon Fret, Fluit
• Benjamin Dieltjens, Klarinet

Acteur: Tony De Maeyer
Film: Lenny Van Wesemael
Concept & regie: Luk Nys
Dramaturgie: Tobias Kokkelmans
Techniek: Bram Depaepe

Met dank aan: Frederik Janssens / de Rode Antraciet, Stefaan Segaert / Nieuwe Wandeling Gent, Heidi Arijs / Gevangenis Dendermonde, Hans Claus / Gevangenis Oudenaerde

Voorstellingen: Er vinden drie binnenvoorstellingen (in de gevangenissen) en drie buitenvoorstellingen plaats in 3 historische Oost-Vlaamse steden: Dendermonde, Gent, Oudenaarde.

• 29 september 2006: Vlaamse Opera , 13u30
• 30 september 2006: Stadhuis Oudenaarde, 20u
• 2 oktober 2006: Conservatorium Miry-zaal, Gent, 20u
• 6 oktober 2006: CC Belgica, Dendermonde, 20u
• 11 oktober 2006: Gevangenis Gent, 19u
• 13 oktober 2006: Gevangenis Oudenaarde, 19u
• 28 oktober 2006: Gevangenis Dendermonde, 18.30u

De voorstellingen in de gevangenissen kunnen enkel worden bijgewoond door de gedetineerden, hun familieleden en de penitentiaire beambten.

Voor info en reservatie: Zie website Festival van Vlaanderen of 09 243 94 94

Herneming tijdens Festival Deluxe op: Zaterdag 4 november 2006 om 20u.
Inkom: 5€ / 3€ (reductie)
Reservatie: 09/265 98 21 of decentrale@gent.be
Plaats: De Centrale (turbinezaal) - Kraankinderenstraat 2 - 9000 Gent

Festival Deluxe in de 19de eeuwse gordelwijk Ham

Van 1 november t.e.m. 11 november 2006 organiseert Victoria Deluxe - na het geslaagde TV Deluxe-project - voor de tweede maal een wijkfestival in de 19de eeuwse gordelwijk Ham. Vooraleer we het programma voorstellen, schetsen we een beeld van de buurt waarin we ons genesteld hebben.

Victoria Deluxe heeft er bewust voor gekozen om zich te verankeren in één van de Gentse 19de eeuwse gordelwijken. De werkplek wordt op tal van momenten door buurt- en stadsbewoners aangewend om te participeren aan allerlei laagdrempelige activiteiten. Door het feit dat Victoria Deluxe geen cultuurtempel is in de klassieke zin van het woord, vergroot de kans dat diverse individuen en groepen burgers over de vloer komen. Dag na dag wordt de werkplek gebruikt om te repeteren, te vergaderen, te werken en te feesten. Steeds vaker overkomt het ons dat we 'nee' moeten antwoorden op alweer een nieuwe vraag om de werkplek te kunnen gebruiken.

De Ham, verbonden met Sluizeken-Tolhuis, is een dicht bevolkte arbeiderswijk. Er wonen zo'n 2.200 mensen waaronder veel migranten. 16,9% van de inwoners zijn allochtonen. De Turkse gemeenschap is sterk aanwezig. Daarnaast is er een groeiende Afrikaanse gemeenschap, die het meest zichtbaar aanwezig is in de Dampoortstraat. De Afrikaanse shop en het café trekken heel wat volk en telkens merk je er de vrolijke, luidruchtige sfeer waar afwisselend beteuterd of met bewondering naar wordt gekeken.

Verspreid over de wijk wonen enkele gezinnen en families in de illegaliteit, meestal van Bulgaarse origine. Deze Oost-Europese families worden vaak door mensenhandelaars naar ons land gelokt.

In de wijk is er sprake van een sterke werkloosheidsgraad. 18,7% van de actieve bevolking is werkloos (het dubbele van het Gents gemiddelde). Meer dan één op de vijf mensen uit de allochtone gemeenschap is werkloos.

De wijk heeft weinig groen- en speelruimte. Het Zonder Naampark, naast de elektriciteitscentrale, wordt als speelruimte gebruikt door heel wat kinderen, want de kleine arbeidershuizen bieden weinig speelplek. Het leven van de kinderen speelt zich vaak af op straat of in het parkje.

De Dampoortstraat is de verbindingsweg naar het centrum van de stad en tot op heden zijn er veel handelszaken gevestigd. Centraal in de wijk liggen electriciteitscentrale SPE en de fabriek Milliken. Dit bedrijf is er al lang aanwezig en heeft een aanzienlijk aantal huizen in de buurt opgekocht om door te verhuren aan haar arbeiders.

Veel huizen zijn klein en in slechte tot heel slechte staat. Toch blijven de huurprijzen hoog en het aanbod aan leefbare woningen klein. Samen met de heraanleg van de Dampoortstraat, de aanleg van passantenhaven Portus Ganda en het nieuw te ontwikkelen project rond de 'Oude Dokken' lijkt de Ham op weg naar een flinke metamorfose. Nu reeds voel je de nervositeit op de immobiliënmarkt en staan de huizen in de buurt nog hoger geprijsd dan weleer. Enkele buurtbewoners zijn dan ook bang voor het fenomeen van sociale verdringing t.a.v. de armere en oudere bewoners.

Wanneer je de huidige bewonerspopulatie probeert in te schatten, merk je aan de ene kant een boeiende mix van mensen en leefstijlen. Tijdens TV Deluxe - waarbij door de bewoners van de wijk filmpjes werden gemaakt die tijdens een festivalweekend in de wijk werden gepresenteerd - viel op hoeveel mensen op een gedreven manier in hun wijk actief zijn. De bonte mix aan leefstijlen en interesses maakt de wijk tot een bruisend geheel.

De aanwezigheid van actoren als De Centrale, de ACEC-site, de Kopergietery, Instant A, het onthaalbureau voor nieuwkomers Kom-Pas, de Stedelijke Freinetschool Het Trappenhuis, de sportschuur en het Stedelijk buurtcentrum Nieuwland zwengelt de dynamiek in het buurtleven aan.

Anderzijds merk je in de buurt ook afgesloten bewonersgroepen op. Heel wat alleenstaande ouderen en Turkse families zijn moeilijk tot niet aanspreekbaar. Wantrouwen, taalbarrières, andere culturele gewoontes, ... zijn tal van factoren die het opzetten van interacties tussen verschillende bewoners flink bemoeilijkt. Er is vandaag geen enkel maatschappelijk antwoord om deze eerder afgesloten (of is het uitgesloten?) groepen mee te betrekken bij het maatschappelijk gebeuren.

Deze vaststelling verhindert ons niet om blijvend te zoeken naar hoe we een zo breed en divers mogelijke groep buurtbewoners bij onze werking kunnen betrekken. Kleinschalige en duurzame projecten en werksporen zijn hiertoe vaak de aanzet. Deze zijn niet direct zichtbaar en maatschappelijk voelbaar. Toch zijn deze kleine doch waardevolle bouwstenen een noodzakelijke bouwlaag in ons sociaal-artistieke huis.

Infowarroom - kritisch platform voor beeldanalyse

Mediakritiek - beeldanalyse

Infowarroom vertrekt vanuit de vraag welke rol de media spelen in onze beeldvorming. We worden dagelijks geconfronteerd met een overvloed aan beelden. Voor veel mensen is televisie de belangrijkste informatiebron. Daarbij wordt zelden getwijfeld aan de juistheid van de beelden. Toch zijn deze beelden geproduceerd in een maatschappelijke context. Door te kijken naar verschillende televisiezenders ontstaan er bovendien verschillende percepties op de realiteit. Tot slot staat de journalistiek onder druk van kijkcijfers wat dikwijls resulteert in een dramatisering van de feiten. Dit gaat ten koste van een gelaagde en duidende berichtgeving.

Infowarroom wil als sociaal-artistiek project de kans bieden aan maatschappelijk kwetsbare groepen om inzake mediakritiek tot verhaal te komen. Dit is van groot belang aangezien minderheidsgroepen vaak op een stereotiepe wijze in beeld worden gebracht door de klassieke media. Infowarroom wil kansen bieden aan participanten verbonden met Victoria Deluxe om zelf beelden te selecteren en ze van commentaar te voorzien. Hierbij worden ze ondersteund door professionele cineasten.

Infowarroom brengt live publieksprogramma's op een multimediale wijze. De achtergrond van een uitzending wordt beheerst door projecties van televisiefragmenten, compilaties, korte filmclips, ... die als illustratie, vergelijking en tegenspraak dienen voor wat op de voorgrond wordt gezegd. Op deze voorgrond treedt een diversiteit aan gasten voor een divers publiek. Deze gastsprekers analyseren beelden, brengen een column, geven een interview, ... Deze sprekers zijn zowel burgers uit de stad als professionals (journalisten, Tv-makers, onderzoekers, uitgevers, publicisten, kunstenaars...).

Infowarroom is ook internet-tv. Alle uitzendingen in Gent zijn live te zien zijn via het internet op www.tvdeluxe.be. Meteen vervult Victoria Deluxe haar rol als sociaal-artistieke pionier in het landschap van de nieuwe media.

Infowarroom is als concept ontwikkeld door het Centrum voor Politiek en Cultuur De Balie (Amsterdam). Victoria Deluxe is samen met andere internationale organisaties uitgenodigd om dit project verder te ontwikkelen. In het seizoen 2006-2007 realiseert Victoria Deluxe in totaal drie uitzendingen in samenwerking met Kunstencentrum Vooruit.

Een eerste aflevering ging door op 24 oktober 2006 over Reclame in beeld. In de theaterzaal van Vooruit volgden zo'n driehonderd mensen een boeiende avond. Uitgangspunt was het gegeven dat reclame niet meer gaat over de kwaliteit van een product, maar eerder het principe van de verleiding hanteert door het presenteren van aanlokkelijke levensstijlen. Sprekers op deze avond waren o.m. reclamemaker Jens Mortier en kunstenaar Wim Waelput.

De tweede aflevering over De Ander ging door op 5 december 2006. Rode draad hier was het gegeven dat de 'ander' permanent aanwezig is in de media onder de vorm van stereotiepe vooroordelen. Sprekers ontmaskerden deze clichés en gingen na hoe de andere op een serene manier in beeld gebracht kan worden. Onder meer museumcurator Patrick Allegaert, rapper Pita en columnist Lieven Deflandere verzorgden een bijdrage.

Dit voorjaar staan nog drie afleveringen op het programma:

Infowarroom 3 - Games

De derde Infowarroom focust op computergames, die stilaan een belangrijk onderdeel uitmaken van onze (jongeren)cultuur. Wat is de invloed van games op onze samenleving? Hoe zit dat nu met het effect van geweldgames? Beïnvloeden games ons beeld van de stad?

Samen met de Kortrijkse organisaties Katho en Kunstencentrum Buda wordt een ambitieus programma voorbereid. Komen o.m. aan het woord: een gepassioneerde gamer, onderzoeker Angelo Vermeulen, columnist Patrick Dewitte en filosoof Wouter Colpaert.

• 18 april 2007, Kunstencentrum Buda - Broelkaai 1, Kortrijk
• 23 mei 2007, Kunstencentrum Vooruit - St-Pietersnieuwstraat 23, Gent

Infowarroom 4 - Wat verkiezingen niet in beeld brengen

In een voortdurende analyse van de beeldcultuur kan Infowarroom niet omheen de federale verkiezingen van 10 juni e.k. Vanuit onze verbondenheid met sans-papiers bekijken we in deze vierde Infowarroom de lawine aan verkiezingsdebatten en -shows vanuit het perspectief van wat er waarschijnlijk niet of onvoldoende aan bod zal komen: de asielproblematiek en de noodzaak voor een nieuwe regularisatie voor mensen die al jaren in België wachten op een antwoord op hun asielaanvraag. Deze Infowarroom gaat op locatie door in de Gentse St-Antoniuskerk, waar vorig jaar de kerkbeschermingsactie doorging.

• 7 juni 2007, St- Antoniuskerk -Forelstraat 62, Gent

Infowarroom 5 - Autonome Beeldvorming aan zet

Last but not least tonen we werk van eigen huis op de vijfde Infowarroom van het seizoen. In de verschillende ateliers autonome beeldvorming worden heel wat stadsbewoners in staat gesteld hun leefwereld en de stad vanuit hun eigen blik in beeld te brengen. Onbekende leefwerelden en -plekken komen te voorschijn. De compilatie van de resultaten van de ateliers tonen een unieke en alternatieve blik op onze stad in al haar facetten.

• 29 juni 2007, Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham - Nieuwland 62-62, Gent

 

Gratis inkom! of stem af op www.tvdeluxe.be.

Meer info bij Dirk Holemans [dirk@victoriadeluxe.be]

Intercultureel uitwisselingsproject TRONO2007

In het voorjaar van 2006 werd Victoria Deluxe door de COMPAnen gecontacteerd met de vraag of Victoria Deluxe hun geesteskind TRONO2007 mee wou realiseren vanuit haar expertise met de sociaal-artistieke praktijk. Geprikkeld door de verhalen van de COMPAnen over de Boliviaanse organisatie COMPA (El Alto) besloot Victoria Deluxe haar schouders mee onder dit project te zetten!

COMPA en de COMPAnen

COMPA - Comunidad de Productores en Artes - is een sociaal-artistieke organisatie die in 1991 is ontstaan uit het eerste project van socioloog Ivan Nogales (nl.) Teatro Trono (1989). Teatro Trono was een theatertherapeutisch project met delinquente straatkinderen en adolescenten in La Paz, waarbij theater als werkvorm werd ingezet om de socialisatie en rehabilitatie van de jongeren te bevorderen.

Anno 2007 richt COMPA zich met haar werking tot de meest kwetsbaren in de Boliviaanse samenleving, meer bepaald kinderen en jongeren uit de achtergestelde wijken. Kunst en cultuur worden daarbij als essentiële elementen van de ontwikkeling van het individu en de maatschappij beschouwd.

Sinds 2001 deden een aantal medewerkers van Methodeschool De Buurt uit Gent bij COMPA vrijwilligerswerk. Ze verenigden zich onder de naam COMPAnen.

TRONO2007 - de concepten straat en optocht

TRONO2007 is een uitwisselingsproject tussen tien Boliviaanse jongeren en tien Gentse jongeren verbonden aan Methodeschool De Buurt. Gedurende drie weken zullen de jongeren samen met een groep kunstenaars werken rond de thema's straat en optocht. In deze interculturele ontmoeting wordt dialoog sterk gestimuleerd en conflict erkend. Uitgangspunt is de potentiële meerwaarde die uitgaat van een interculturele ontmoeting met daarbij aandacht voor gelijkwaardigheid, samenwerking, ervaringsgericht leren, participatie en emancipatie.

Binnen de werking van COMPA speelt de straat een belangrijke rol. Kinderen en jongeren worden in El Alto vaak 'de straat opgestuurd' om in deze context te overleven. Werken rond het begrip straat biedt bovendien een brede waaier aan representatiemogelijkheden.

Gedurende drie weken zullen de jongeren samen met de medewerkers zoeken en ervaren wat de straat in Gent actueel betekent. Er zal vanuit een vergelijkend perspectief worden gewerkt: hoe zien de straten in El Alto en in Gent er uit en welk soort interacties doen er zich voor in de straten van Bolivia en België? In de voorbereiding van het project gaan jongeren uit beide steden op zoek naar beelden en associaties die het begrip straat bij hen oproepen.

Concreet zal er gewerkt worden rond drie soorten optochten: de processie, de feestelijke optocht en de manifestatie. Via verschillende artistieke insteken (fotografie, film, dans, theater, poppenspel, muziek, ...) zal samen met de jongeren gezocht worden hoe vorm en inhoud kan worden gegeven aan deze drie soorten optochten. Het gegeven optocht leent zich er eveneens toe om andere sociaal-culturele instellingen en de wijk mee te laten participeren aan TRONO2007 en tot representatie te komen in de publieke ruimte.

De visie, expertise en methodologie eigen aan dit project zal een duurzaam karakter krijgen. Aan de hand van een synthese van dagboekfragmenten van alle mede-makers en van beeldmateriaal streven we naar een 'algemeen logboek' als spiegel van het hele werkproces.

De organiserende partners

Victoria Deluxe biedt vanuit haar ervaring met het opzetten van sociaal-artistieke projecten inhoudelijke (artistieke) en productioneel-technische ondersteuning voor TRONO2007. Daarnaast is dit ook een unieke kans om haar internationale werking en netwerk verder uit te bouwen. Ivan Nogales was reeds als gastspreker aanwezig op haar internationaal colloquium om de werking van COMPA met ons te delen.

Naast de verrijking die ontstaat door de dialoog en samenwerking met internationale partners is ook de samenwerking met Methodeschool De Buurt voor Victoria Deluxe een aangename en vernieuwende ervaring.

Samen met de COMPAnen, de Boliviaanse en Gentse jongeren wil Victoria Deluxe van TRONO2007 een heus intercultureel project maken dat zich voelbaar en zichtbaar zal voltrekken in de Gentse binnenstad tijdens de gewenste zomerhitte van augustus 2007!

TRONO2007

Data: van 6 augustus tot en met 24 augustus 2007

Met spannende en onverwachte interventies in de publieke ruimte en een afsluitend toonmoment op vrijdag 24 augustus 2007.

Concept: Dominique Willaert en de COMPAnen (Maren Merckx, Ludo Merckx, Tim Vandromme, Liesbet Depuydt en Pascal Buyse)

Artistieke omkadering: Margriet D'haene, Bob Vandeputte, Dieter Vanfleteren, Serena Wuytack, Maya Wuytack, Brecht Vanmeirhaeghe, Ivan Nogales, Ana Angeliza Salazar, Noortje Dekker, Frederik Van Buyten, Joachim Benyakoub, Luk Nys, Dominique Willaert en de COMPAnen
Productie en techniek: Liesbet Depuydt, Ewoud Dutellie, Liesbeth Maene, Tim Vandromme, Tries Brys

Met dank aan: Methodeschool De Buurt, VIA vzw en Vladimir Tegeltija

website » www.trono2007.be
Online » Trono foto's
Online » Trono video's

 

Neerstrijken

In april 2006 startte choreografe Nathalie Elghoul een dansproject op met allochtone meisjes en vrouwen. Centraal stond de zoektocht naar hoe via lichaamsbeweging en dans identiteitsversterkend kan worden gewerkt ten aanzien van deze meisjes en vrouwen. Vanuit hun thuismilieu worden zij immers vaak afgeschermd en/of krijgen zij minder kansen om in creatieve werkprocessen te stappen.

De vraag 'wat is en betekent identiteit voor nieuwkomers en eerste-generatie migranten' vormde het vertrekpunt voor dit sociaal-artistiek project.

Is identiteit iets waarmee wij worden geboren en iets dat soms zwaar is om dragen? Of kunnen wij onze identiteit dag na dag kiezen en is het dus iets dat constant in beweging is?

Het is noodzakelijk om bruggen te bouwen tussen de werelden waarin deze meisjes en vrouwen nu leven en de tradities die hen werden aangeleerd. Welke plaats heeft religie in hun leven? Wat zijn hun dromen? Hoe confronteren zij zichzelf met het verleden, met hun herinneringen? Welk beeld ontvangen zij van de samenleving? En waardoor wordt hun persoonlijkheid gevormd?

Tijdens dit dansproject wordt het hele proces als een reis ervaren...en wordt creatie gezien als een lege ruimte die kan en zou moeten worden gevuld met dansende lichamen en persoonlijke inbreng. De notie van ruimte nodigt uit tot ontdekking en wekt nieuwsgierigheid op, maar tegelijkertijd komen de meisjes hierdoor dichter bij of juist verder van zichzelf en hun startpunt. Dit gegeven kan angst en afwijzing creëren of net de mogelijkheid om nieuwe vormen te ontwikkelen. De nood om nieuwe interpretaties of visies vanuit zichzelf te formuleren, zou nooit hebben plaats gevonden of tot ontwikkeling zijn gekomen voor of zonder dit proces.

Fase één: uitdaging van het gevoel

We startten met een groep van 15 meisjes en vrouwen. Zij werden gerekruteerd via contacten met diverse buurtorganisaties of door hen rechtstreeks aan te spreken. Na een aantal repetities vormde er zich een vaste kern van een achttal meisjes, die twee keer per week samenkwamen om te dansen. Omwille van de intensiteit en lange duur van het project beslisten sommige meisjes na een aantal weken om niet langer te participeren. De huidige groep bestaat uit meisjes en vrouwen afkomstig uit India, Iran, Filippijnen, Sierra Leone, Mexico en Turkije.

Tijdens de eerste periode lag de focus op het lichaam zelf. Door middel van opwarmings- en doelgerichte oefeningen leerden de meisjes de mogelijkheden van hun lichaam en beweging kennen. Langzaamaan werd oriëntaalse dans geïntroduceerd en geïntegreerd in de improvisaties, eerder als een medium dan als een doel op zich. Deze dansvorm sprak de meisjes sterk aan. Ze experimenteerden er volop mee en begonnen het al snel te gebruiken in de improvisaties.

We introduceerden foto's, tekst- en videofragmenten, die het mogelijk maakten om een context te creëren om onderwerpen zoals religie, huwelijk, vrouwelijkheid en maagdelijkheid te bespreken en te bediscussiëren. Er werd eveneens uitgebreid ingegaan op het gevoel om als vreemdeling te worden bekeken, hoewel ze zich sterk geïntegreerd voelen in onze samenleving. Alain Platel werd in deze periode ook uitgenodigd om zijn ervaring te delen.

Tijdens het proces ontdekten we de grote kracht waarover de meisjes en vrouwen beschikken. Sommige van hen hebben reeds veel meegemaakt, waarbij ze ofwel de diverse invloeden hebben geïnterioriseerd ofwel verworpen. Anderen hebben een grote nood om te dansen en houden nog steeds hard vast aan hun 'roots'. Een sterk punt van de vrouwen is dat ze in staat zijn om deze verschillen te zien en elkaar hierin te respecteren.

De grootste uitdaging was om de idee van wat dans moet zijn (harmonieus, ritmisch, mooi), te doorbreken. Dit idee loopt zo goed als parallel met de idee van wat een vrouw moet zijn en betekent in de maatschappij.

Maar lichaamstaal liegt nooit en beetje bij beetje zagen wij lichamen die twijfel, angst, tegenstellingen en pijn verborgen. Sommigen wezen die ontdekking af, anderen probeerden nieuwe bewegingen uit en gingen de uitdaging aan.

We ontdekten bij de meisjes een stijgende behoefte aan naaktheid en expressie, aan de bevestiging van een eigen ruimte van vrijheid waar ze ideeën kunnen toevoegen of afwijzen, en aan een ruimte waar ze geheime gevoelens kunnen bewaren, een ruimte waar ze zichzelf kunnen zijn. Vanuit die leegheid of het ongekende ontstaan er - zonder dat ze het zelf beseffen - momenten van enorme schoonheid. Het lichaam neemt als het ware bezit van hun eigen stem en eigenheid.

 

"I am taking part in this project because I find this very different from the rest of the projects that I've done with Victoria Deluxe. Although the basics are the same like a plot or theme, work processes, fusions of materials like theatrical improvisations and dance (oriental dance, among others) and your inner self (this mainly because of the theme 'identity').

I find it quite interesting because I feel like playing tug of war. Here you are given the chance to really express yourself and show your truest colours and voice out whatever message you want to say, and yet feeling so very distant from within, like arguing the self that it's not really you, or so you do it just to fill some void 'cause otherwise they'll know it, they'll see you in such void and you get scared they'll mistake you for someone with such an empty identity you tend to get paralyzed, motionless, or seemingly emotionless. So unattached to the rest of the women, or girls, or the music but really trying to reach out. Talk about paranoia, huh!

I mean it's interesting how most of us in the project tend to struggle to translate our minds and speech into liquid flowing body movements when we are even constantly reminded that it doesn't have to be so, that it's a free choice. You can move wild and strong and pure and fast and slow and can fall in and out of rhythm, and be ridiculous or meaningful depending upon the run of your thoughts or emotions just as long as it's you, your experiences, your childhood, your beliefs, your stories, your identity.

And then fuse it with an existing dance pattern or music, or do your own vocals with it, or just rather stamp your feet, or move according to your heartbeat. Then with a few helpful props you finally bring it out together with each other's piece. Notice how the stories intertwine to a knee fall, or the spreading of palms and fingers, or the curving of the spines and the tossing of heads. Feel the rhythm of breath when the chests rise and fall to every heartbeat, the interaction as a celebration of femininity. Such extreme differences from each other and yet you'll find a seamless familiarity, an international and intercultural sameness. I guess that we'll all be in for a pleasant surprise..."

Joe Lampasa - participant

"According to me dance is joy, ammusement and freedom to express happiness by movement. Through out my life as a student in school and college, I have taken part in dance programmes and when Nathalie mentioned about this project Neerstrijken I was overjoyed and told myself that I had to be a part of this.

When we started, it was rather a big group but, now we are a much smaller group and that has given us an opportunity to get to know each and everyone in the group better.

The fact that I am one of the oldest member of the group doesn't stop me from participating. Some of the girls in the group are only half my age and I get inspired watching them perform. It gives me a lot of energy. This whole project takes me back to the wonderful childhood I have had at school. It is so much fun!!!!"

Thankam Kuttikat - participant

Fase twee - - - - -

Omwille van bijzondere omstandigheden werd er een pauze ingelast en werd de tweede fase van het project nog niet opgestart.

Neerstrijken

Concept: Nathalie Elghoul
Choreografie en dramaturgie: Nathalie Elghoul en Liza Mann
Participanten: Aminata Sesay, Baharak Bashar, Ayse Alci, Esmeralda Posada, Joevelyn Lampasa, Hava Copa, Hava Kademir, Najoua Elauahabi en Thankam Kuttikat
Omkaderende ondersteuning: Liesbeth Maene en Koenraad Deblauwe
Met dank aan: De Ingang, Joke Laureys, Giannina Urmenetta, Nathalie Chambart, Dominique Willaert en Luk Nys

 

Nu nog niet!

In januari 2006 startte Victoria Deluxe een film- en theaterproject in het rust- en verzorgingstehuis St-Jozef te Wondelgem. Het OCMW Gent gaf aan Victoria Deluxe de opdracht om na het bijzondere Soigneren in het Centrum voor Senioren De Vijvers te Ledeberg een nieuw project te realiseren in het RVT St-Jozef te Wondelgem. Cineast Ellen Vermeulen en theatermaker Luk Nys werken er rond het thema afscheid nemen én het wachten en waken in de nabijheid van de dood.

Iedereen heeft een verhaal

De ene vertelt het met een melancholische blik, de ander moet er nog steeds hartelijk om lachen of huilen. Sommigen weigeren pertinent om zelfs maar over hun verhaal na te denken. Spreken is quasi uitgesloten. Verhalen zijn belangrijk als expressie van je eigen bestaan én als voedingsbodem van een telkens vernieuwende gemeenschap.

Diegenen die met grootouders of ouders praten over het verleden, krijgen vaak bijzondere en soms verbazingwekkende gebeurtenissen te horen. Onze bezoeken aan het rust- en verzorgingstehuis gaven ons een schat aan verhalen over vaak ontroerende en stoere momenten, maar ook pijnpunten uit het leven van de mensen in Sint-Jozef.

Oude wonden helen niet maar erover praten verzacht vaak de pijn. Het is een deugddoende zalf als je weet dat er wordt geluisterd, wanneer je weet dat je even niet wordt vergeten.

Victoria Deluxe werkt samen met RVT Sint-Jozef rond het thema herinnering, dood, verlies en afscheid nemen bij ouderen. Hoofddoel is om te onderzoeken of we verbeelding kunnen ontwikkelen die zowel ouderen, familieleden als personeel kunnen helpen bij het verwerken van verlies door overlijden.

Sint-Jozef

Vanaf begin januari zijn theatermaker Luk Nys en cineast Ellen Vermeulen wekelijks op bezoek gegaan in Sint-Jozef. De hartelijkheid waarmee ze altijd ontvangen worden, zorgt voor een openheid die noodzakelijk is om een thema als 'sterven' bespreekbaar te maken. De dood heeft tijd nodig.

Laag per laag, week per week werd en wordt er gewerkt aan een vertrouwensband met de bewoners, personeel, vrijwilligers en bezoekers van Sint-Jozef. Het proces houdt in dat je aanwezig bent, dat je luistert. Het gaat over geven en nemen. Het gaat over luisteren en uitwisselen van verhalen. Deze uitwisseling zal resulteren in een visuele interpretatie enerzijds en een theatrale bewerking anderzijds. Daarnaast zullen ook twee specifieke themadagen georganiseerd worden voor en met de bewoners van Sint-Jozef.

Terug in de tijd met woord, film en lied

Op 12 oktober 2006 organiseren we een herinneringsdag. Er zal gezongen, gegeten, gedanst en vooral veel gepraat worden. Uitgangspunt is 'de herinnering an sich'. We gaan op zoek naar treffende verhalen uit het verleden van de bewoners die ze als waardevol en levensbepalend ervaren en welke ze graag willen doorgeven.

Sommige ouderen praten graag over de oorlog, anderen over de liefde of over hun bijzondere zorgeloze jeugdjaren. Deze verhalen, met eventueel film- of fotomateriaal uit hun verleden, vormt de kern van deze dag. Er zal konijn met pruimen geserveerd worden. Ook grappige, ontroerende of beroemde filmfragmentjes uit de oude doos worden vertoond. We sluiten de dag met een Kafee Dansant met liedjes uit 'den goeie ouwe tijd'.

Cinéma Léopold Deluxe

De herinneringsdag is het startschot voor de wekelijkse cinéma Léopold Deluxe. Onze werkplek in St-Jozef (de oude eetzaal) zal gedurende 2 maanden ingericht worden als een cinémazaal waar wekelijks favoriete films uit de oude doos zullen worden vertoond. Samen met de bewoners zal er worden gewerkt aan de inkleding van deze zaal.

In aanloop van de filmvertoning zal ook telkens een voorsmaakje van de documentaire gedraaid worden, dit in de vorm van the making of Nu Nog Niet. Op deze manier trachten we voor én met de bewoners en het personeel van St-Jozef een dynamiek te ontwikkelen waar men wekelijks naar kan uitkijken.

Herdenkingsdag

Sint-Jozef heeft de mooie traditie om de overleden bewoners te herdenken. Tweemaal per jaar worden de overledenen van de laatste zes maanden herdacht. Samen met familieleden en bewoners wordt er nagedacht en stilgestaan bij dat afscheid. Victoria Deluxe zal op 8 november 2006 deze herdenkingsdag mee organiseren aan de hand van audio- interviews en een fotoboek.

Nu Nog Niet! - de documentaire

J'attendrais le jour et la nuit
J'attendrais toujours
Ton retour

De documentaire Nu Nog Niet heeft het lied J'attendrais als vertrekpunt.

Vele bewoners, tussen 44 en 106 jaar, in het tehuis zijn dementerend. In de realiteit zitten deze mensen wezenloos voor zich uit te staren. De meesten van hen zitten geestelijk gevangen in het verleden.

Tijd vloeit voorbij, zonder dat deze mensen grip kunnen krijgen op hun bestaan. Voor hen, hun familie, vrienden en verpleging is het tedere waken, het geduldig wachten een dagdagelijks ritueel.

Vertrekkende vanuit Sint-Jozef zal een web van verhalen zich verspreiden doorheen de tijd. Sint-Jozef is dus slechts een vertrekpunt, dat tegelijk ook als een personage kan worden beschouwd. De bewoners zullen Sint-Jozef, hun thuis, moeten ruilen voor een nieuw tehuis, de Liberteyt.

Momenteel is men naast Sint-Jozef volop het nieuwe rusthuis aan het bouwen. In het voorjaar 2007 volgt dan de grote verhuis en wordt Sint-Jozef gesloopt. Waar Sint-Jozef nu nog staat, zal dan een park worden aangelegd vol nieuwe bomen.

Jong en oud naast elkaar... verleden, heden en toekomst op hetzelfde terrein. De documentaire zal zowel het verhaal van de bewoners als dat van de families en het personeel vertellen. De wachtenden en degenen op wie wordt gewacht. Een rollenspel dat in elkaar overvloeit tot enkel tijdloosheid overblijft.

De spilfiguur van de documentaire is Mevrouw Piano. Een bewoonster die vorig jaar is overleden en die samen met haar herinneringen ook haar piano heeft achtergelaten. Aan de hand van herinneringen wordt ze letterlijk en figuurlijk geschetst. Mevrouw Piano is een leidraad die ons langs bewoners, familie en verhalen brengt.

Nu Nog Niet trailer

Nu Nog Niet! - een theatrale vertelling

Jacques, wat betekent het om je vrouw dag in dag uit, jarenlang, te komen bezoeken? Wat betekent het, Jacques, om haar met zoveel zorg en liefde te voeden en te koesteren? Deze vraag heb ik me het voorbije half jaar dikwijls gesteld wanneer ik Jacques wekelijks zag in het kamertje bij zijn Marie. Opnieuw en opnieuw die zorgzaamheid voor haar en het liefdevolle praten. En hij, Jacques, zegt niets.

Zij, Marie, is in een sprakeloze diepe dementie verzonken en hangt als een slappe pop in haar stoel te wachten. Te wachten op wat? Te wachten op wie? Waar is Marie? En wat moet Jacques met zijn liefde? Wat moet Jacques met zijn hoop en wanhoop? Met zijn verdriet en eenzaamheid? Wat had hij nog tegen haar willen zeggen, toen ze nog wist wat er gaande was?

Wat betekent het om te wachten en te waken bij je geliefde die onherroepelijk in het ijle tast? Wat betekent het om te durven kijken naar haar tijdelijkheid? Wat betekent het om te durven kijken naar je eigen tijdelijkheid?

Wat betekent het om te spreken, om te durven spreken over de dood van je geliefde? Over je eigen dood? Wat betekent het om te sterven? Wat betekent het om je leven bewust te eindigen met een spuitje omdat het leed te ondraaglijk is? Wat betekent humor op zo'n moment? Is het een troost? Of is het bestaan sowieso troosteloos? Afscheid nemen, kan je dat leren?

En waarom toch? Waarom dat eindeloze wachten en waken bij geliefden die met hun geest al maanden, zoniet jaren zijn vertrokken? Wat beweegt mensen; vrienden, familie, verpleging en vrijwilligers om hier in Sint-Jozef, bij deze mensen, zo nabij te willen zijn? Wat kunnen zij nog geven? Wat willen ze nog geven? Wat brengt mensen ertoe deze immens kwetsbaren zo nabij te zijn?

Is dit liefde?
Is dit radeloosheid?
Is dit durf? Is het een schuldgevoel? Is dit erbarmen?

De theatralisering - Nu Nog Niet! - vertrekt vanuit deze vraagstellingen en zal een evocatie worden van een diverse groep mensen in en om Sint-Jozef. Bewoners en familieleden, personeel en vrijwilligers wagen zich aan dit gevoelige thema. We zullen eenvoudige rituelen creëren waarin we sprekend, zingend en handelend onze gevoelens en gedachten over dit thema zullen uitdrukken. De angst én de hoop omtrent sterven. Met ernst én met humor. De voorstelling wil een poëtische bespiegeling zijn die de dood en het afscheid nemen wil omarmen als een bijzondere vriend.

Spelers in de film en/of het theater o.a. Laurent Vanderbeke, Léonie Denys, Georg Bertin, Sabine de praetere, Jacqueline De Clerq, Gustaf Nelis, André Menschaert, Ins & Roland Jacobs, Eugenie Ingels, Huguette Bogeart, Elza Semeze, Rosita Dumortier, Annie Tollenaere en Sonja.

Filmregie, geluid en montage: Ellen Vermeulen
Theaterregie: Luk Nys
Technische ondersteuning: Ewoud Dutellie, Saïd Henareh
Achter de schermen: Bie Gythiel, Hendrik Verellen
Productieleiding: Ewoud Dutellie

Met de steun van: RVT St-Jozef, Vlaams Audiovisueel Fonds, OCMW Gent, Federale overheid

download flyer (pdf)

 

Rapidité Rapidité

Sociaal-artistiek theaterproject over het leven van de vrachtwagenchauffeur

Wegtransport is de snelste en goedkoopste manier om goederen van punt A naar punt B te brengen. We zien meer en meer vrachtwagens op de weg. De magazijnen staan op wielen. De concurrentie wordt verscherpt door de uitbreiding van Europa. En de chauffeur, de chauffeur die rijdt.

 

Rapidité Rapidité is een modern wagenspel over het leven van de vrachtwagenchauffeur. Theatermaker Tom Dupont toont ons de paradoxen van de weg, tussen stilstaan en bewegen, tussen thuis en onderweg, tussen het overal en het nergens, op haast bevreemdende maar zeer innemende wijze. Het stuk zoomt subtiel in op de levens van twee vrachtwagenchauffeurs die na een botsing even het noorden kwijt zijn. Waarbij een generatieverschil tevoorschijn komt en later ook het perspectief opduikt van de partner, de kinderen, de baas ... en de eskimo.

Dit project loopt in samenwerking met de Gentse nijverheidsschool KTA1, de leerlingen van het zesdejaar vrachtwagenopleiding werkten het mee uit. En zoals bij de vorige producties van Victoria Deluxe spelen er opnieuw niet-professionele acteurs: chauffeurs, familieleden van chauffeurs, leerlingen chauffeur en andere enthousiaste spelers.

Concept/Regie: Tom Dupont
Spelers: Lut Geeraert, Chris Reyns, Sonya Todorova, Toni Van Den Broecke, Patrick Vanhoutteghem, Marnix Vuylsteke, Saidja Peyskens (muziek)
Techniek: Ewoud Dutellie en Said Henareh
Productie: Dirk Holemans en Lynn Van Houtte

Met dank aan: de leerlingen van het zesde jaar vrachtwagen van het KTA Lindelei, Mania Van der Cam, Martine Dewinter, Sociaal Fonds voor het Goederenvervoer, Hans De Neef, Marc Van Hyfte en De Groote N.V.

Voorstellingen op:

• donderdag 24 mei om 20.15u
• vrijdag 25 mei om 20.15u
• zaterdag 26 mei om 20.15u
• woensdag 30 mei om 20.15u
• donderdag 31 mei om 20.15u
• vrijdag 1 juni om 20.15u
• zaterdag 2 juni om 20.15u

Inkom: 7€ / 5€ (reductie voor -26 / werklozen)
Reservatie: via de website of 09/324 80 26 of reservatie@victoriadeluxe.be
Plaats: Arca, Sint-Widostraat 4, 9000 Gent, *routebeschrijving*

Vooronderzoek

Tom Dupont reed vorig seizoen met verschillende vrachtwagenchauffeurs mee doorheen Europa. Hij liet hen vertellen, nam foto's en ging hij ook op zoek naar achtergrondinformatie. Wat is de rol van de vakbonden? Hoe zit het met de concurrentie vanuit Oost-Europa? Wat zijn de oorzaken van de verkeersongevallen? ...

Tijdens zijn onderzoek botste Dupont op veel tegenstellingen. Veel chauffeurs spraken zichzelf tegen. Wat heeft de werksituatie voor invloed op de privé-situatie en omgekeerd? Is er wel een onderscheid tussen de twee? Met deze en andere paradoxen ging Dupont aan de slag.

Stereotiepe beeldvorming in de media

De transportsector verschijnt meestal op een negatieve en stereotiepe manier in de media. Deze beeldvorming maakt van heel wat vrachtwagenchauffeurs paria's. Dit terwijl heel wat chauffeurs op een gedreven en professionele manier hun beroep willen uitoefenen en zonder hen de West-Europese economie in elkaar zou stuiken.

Door een gedegen vooronderzoek en de samenwerking met de nijverheidsschool realiseert Victoria Deluxe een theatervoorstelling die een meer genuanceerd licht werpt op het beroep van vrachtwagenchauffeur.

We hebben niet de bedoeling om de vaak harde werkelijkheid van dit soort arbeid te verbloemen, maar brengen een gelaagd verhaal dat de werkelijkheid van dit beroep vanuit het perspectief van de vrachtwagenchauffeurs en hun gezinsleden belicht. Vrachtwagenchauffeurs hebben het vaak niet makkelijk: negatieve berichtgeving, steeds moeilijker wordende werkomstandigheden (fileleed), druk op het gezinsleven, ...

Samenwerking met de onderwijssector

Victoria Deluxe is tevreden dat dit project in samenwerking loopt met het KTA1. Een dergelijke samenwerking tussen onderwijs en cultuur heeft een duidelijke maatschappelijke meerwaarde. Heel vaak worden jongeren uit het beroeps- en technisch onderwijs onderschat en miskend wat culturele participatie en interesses betreft. Voor Victoria Deluxe een reden te meer om samen te werken met deze leerlingen, in samenspraak met de leerkrachten en de directie.

Bekijk hier de reportage gemaakt met en door de leerlingen van het KTA.

Paradoxen van de weg

Einzelganger - Sociaal Dier

Vele chauffeurs beweren graag alleen te zijn. Vele kunnen gemakkelijk alleen zijn. "Dat ze mijne kop gerust laten." Maar ze overspoelden me met verhalen, bedenkingen en vragen. Niemand weigerde me om mee te rijden. Men doet veel inspanningen om op de één of andere manier met iemand in contact te komen. De cabine is te klein voor twee en te groot voor alleen.

T. Dupont

In Beweging - Constant Neerzitten

Men is constant onderweg, van de ene plaats naar de andere. Men verplaatst zich voordurend maar moet en kan daar geen fysieke inspanning voor doen. Er moeten geen krachten gegenereerd worden maar krachten gestuurd. Om die krachten te sturen moet men geconcentreerd en in alle rust toezicht houden. Stilzitten is moeilijk. De chauffeur zoekt zaken om toch minimaal te kunnen bewegen tijdens het stilzitten. Roken, eten, koken, telefoneren, tanden poetsen, gewichtheffen, drinken, kuisen.

Thuis - Weg

Als men thuis is wil men weg. Als men weg is wil men naar huis. Chauffeurs lijden een nomadisch bestaan. Dit beroep draagt een rusteloosheid in zich. Kan men thuiskomen en als men weet dat men straks weer moet vertrekken?

Familie - Vreemde

Men is echtgenoot van, kind van, broer van en vader van. Dit zijn statuten die moeilijk te onderhouden zijn. Scheidingen komen bij chauffeurs heel vaak voor. Kinderen vervreemden van hun vader en omgekeerd. Ze zijn familie en vreemden voor elkaar.

Baas - Slaaf

Men is zijn eigen baas. Men volgt de weg die men wil en stopt waar en wanneer men wil. Er zit niemand op je vingers te kijken. Zolang de goederen er op tijd zijn doet men wat men wil. Deze vrijheidsgedachte krijgt echter meer en meer deuken. Vrijheid is een illusie (geworden). Veel werkgevers hebben tegenwoordig een satellietverbinding met de chauffeur waardoor ze op ieder moment van de dag op 50 meter na kunnen weten waar hun werknemer is. Er wordt ook vaker en vaker op uur geladen en gelost. Bedrijven hebben minder en minder in stock en willen hun goederen zo snel mogelijk. Just in Time. Door het invoeren van rij- en rustreglementeringen kunnen de chauffeurs minder zelf hun planning maken.

Communicatiemiddelen - isolement

Er is CB-, GSM-, satelliet- en internetverbinding mogelijk voor chauffeurs. Ze kunnen op verschillende manieren contact hebben. Maar er is geen sprake van 'ontmoeting'. Fysiek is men alleen. Het isolement wordt door de communicatiemiddelen eerder bevestigd dan doorbroken.

Avontuur - structuur

Andere reizen, andere plaatsen en andere mensen zien. Dat is waar veel chauffeurs naar verlangen. Zoveel mogelijk afwisseling. Toch heeft men het op structuur begrepen. Een rijplanning maken voor de volledige week en daar moeilijk vanaf wijken. Alle handelingen zoals de avond- en ochtendrituelen verlopen strikt volgens gewoonte. Men wil chaos waarna men er structuur in brengt.

Laag Uurloon – Hoog Maandloon

Men kan als laaggeschoolde arbeider mooi geld verdienen als internationaal chauffeur. Dit kan echter alleen maar als men veel uren rijdt. Chauffeurs verdienen immers het minimumloon per uur. De beperking op het aantal rijuren maakt het financieel minder interessant.

Geen tijd - Veel Tijd

Van hier naar daar, van hot naar her. Weinig tijd om eens uit te blazen, ook niet in het weekend. Zondagavond beginnen en vrijdagavond gedaan. Tijd om te denken is er in overvloed. Over thuis, het werk, het leven, ... De gedachten draaien in cirkeltjes en gaan een eigen leven leiden.

Overal - Nergens

Asfalt, industrieparken, parkings en tankstations. Over heel Europa zie je hetzelfde. Ze verblijven constant in niet-plaatsen, les non-lieus. Alles is hetzelfde, behalve de taal. Zo klinken de plaatsen exotisch maar dat zijn ze niet. Tijd en ruimte vervagen.

 

Lees meer: Rapidité Rapidité: in de achteruitkijkspiegel

 

Download hier de persnota van 5 april 2007.

Bekijk hier de reportage gemaakt met en door de leerlingen van het KTA.

Pers:
Herbekijk item in 'Lux' (Canvas, woe 25 april 2007)
Het Nieuwsblad - 19/05/07
De Morgen - 23/05/07
De Standaard - 23/05/07
Gazet Van Antwerpen - 24/05/07
Radio Klara, 'Ramblas' - 24/05/07

Rapidité Rapidité: in de achteruitkijkspiegel

De theatervoorstelling Rapidité Rapidité ging op 24 mei 2007 in première voor een volle zaal in theater Arca. Het talrijke publiek kreeg een gelaagde inkijk in de complexe leef- en werkomstandigheden van de (internationale) vrachtwagenchauffeurs aan de hand van deze voorstelling.

Naast de voorstelling kon men in de zolderkamer van Arca een filmmontage bekijken waarvan de beelden werden gemaakt tijdens een daguitstap met de zesdejaarsleerlingen vrachtwagen van het KTA Lindelei. Tot in de toiletten toe werd Arca ondergedompeld door CB-gesprekken, die geënsceneerd waren door de leerlingen vrachtwagen.

Een grote groep van deze leerlingen kwam nieuwsgierig - en onder goedkeurend oog van hun leerkrachten en directrice - afgezakt naar Arca voor de première van Rapidité Rapidité. De reacties van de leerlingen en het publiek verraadden dat er heel wat herkenbaarheid schuilde in de dialogen die werden opgevoerd.

Marnix Vuylsteke - zelf chauffeur en één van de spelers van Rapidité Rapidité - vond de tijd om terug te blikken op zijn eerste ervaring als acteur. Regisseur Tom Dupont zocht hem op en keek samen met hem nog eens 'in de achteruitkijkspiegel'.

Tom: Heb je al teruggedacht aan de repetitie en de speelperiode?

Marnix: Ja. Het komt regelmatig wel eens terug in mijn gedachten. Het was van meet af aan een heel hectische periode maar het was vooral een mooie periode. Ik heb er eigenlijk weinig bij stilgestaan het moment dat het zich allemaal voordeed en ik heb mij daar ook weinig vragen bij gesteld. Omdat ik van in het begin zoiets had van: natuurlijk doe ik daar aan mee. Ik moest daar precies niet over nadenken. Ook al paste het niet in mijn planning op dat moment. Ik zat al met heel veel activiteiten en toch heb ik het er bijgenomen. Want halverwege is het bijna afgesprongen. Dat ik het echt niet goed meer wist. Ik kon het toen ook bijna niet meer aan.

Maar de ervaring van in Arca te kunnen spelen, heeft bij mij wel iets wakker gemaakt. Ik had nog nooit toneel gespeeld. Als ik ooit de kans krijg om terug in een stuk mee te doen en ik vind daar de tijd en ruimte voor, dan ga ik dat zeker doen. Omdat ik nu weet wat dat inhoudt. Maar met Rapidité Rapidité wist ik dat niet. Dat was voor mij een sprong: wat gaat dat hier worden?

Ik weet nog goed toen je belde of ik naar de lezing kon komen. Ik dacht toen dat je uit verschillende mensen een aantal spelers zou kiezen. Ik dacht aan een auditie met veel volk maar dat was helemaal niet zo.  Dat was de eerste verrassing. Het feit dat het vooral over vrachtwagens en transport ging, is voor mij natuurlijk de grootste motivatie geweest. Omdat ik er lang genoeg inzit.

 

Tom: Je zegt dat je regelmatig aan de voorstelling terugdenkt, kun je zeggen wanneer?

Marnix: Als ik met de camion rijd. Je zit achter het stuur en je gedachten gaan zijn vrije gang. Dan ga je terug.  

Tom: Kijk je nu anders naar de inhoud van het stuk?

Marnix: Neen, ik kijk er inhoudelijk niet anders naar. Ik vond het een juiste weergave. De belangrijkste punten van de transportsector werden aangeraakt. Het feit dat de vrouw thuis vijf dagen wacht tot de man klaar is met werken. Het feit dat je toch wel met een serieus 'gedrocht' op baan bent. De rijtijden en rusttijden. Ik vind dat het allemaal aan bod gekomen is: zowel het familiale aspect als het werk zelf.

Tom: Heb je na de voorstelling contact gehad met het publiek en met chauffeurs?

Marnix: Ja. De chauffeurs die ik aangesproken heb - de weinige die er geraakt zijn - waren toch serieus onder de indruk. Ik herinner mij toch een paar reacties: Ik ga dat doorzeggen en ze moeten komen kijken. Je moet dat alleszins zien, dat is goed! Maar ja. Wie heeft daar tijd voor als camionchauffeur? Als ze al thuis zijn op zaterdagavond hebben ze daarom niet altijd tijd of goesting om buiten te komen.

De mensen die geen kennis hadden van het chauffeursleven waren ook enthousiast. Ik vroeg onder andere aan een vrouw wat bij haar was veranderd na de voorstelling. Wat ik nu weet en waar ik vroeger niet bij stilstond, zei ze, is dat dat allemaal mensen zijn die in dienen camion zitten. Ik vond dat heel mooi. We hadden jammer genoeg na de voorstelling te weinig tijd om met iedereen te babbelen maar het heeft zeker wel wat wakker gemaakt.

Tom: Hoe was het om op de planken te staan?

Marnix: Ik ga dat nog doen. Ik weet dat het nog zal terugkomen. Ik ga dat nog doen. Ik vertrouw erop dat het op het juist moment nog eens terugkomt.

Tom: Had je het gevoel dat je iemand anders was tijdens het spelen?

Marnix: Neen, want ik ben camionchauffeur. Het enige wat ik moest kennen was mijn tekst.

Tom: Kon je je vinden in wat je moest spelen?

Marnix: Ja. Er waren een paar stukken waarin ik me aanvankelijk niet kon herkennen, maar die zijn er dan ook uitgevallen.

Tom: Was er een link met uw personage en uzelf?

Marnix: Ik blijf altijd rustig, zeker met mijn camion op de baan. Ik ga mij ergeren in mijn auto. Ik ga mij dul maken in het verkeer. Maar met mijn camion heb ik dat niet. Ze mogen nog zo zot doen voor mij. Niemand kan mij opjagen. Op dat moment werk ik. Als je in de file staat, kan je er niet over rijden he. In die zin zijn er wel gelijkenissen tussen mij en het personage dat ik speelde. Er zat ook een tikkeltje naïviteit in hem. Dat heb ik ook en spijtig genoeg ben ik het die af en toe verlies. Maar vooral het feit dat hij heel veel vertrouwen had. Vertrouwen in de situatie zoals ze zich voor deed. Dat heb ik ook wel. In absurde situaties kan ik soms heel veel rust vinden. Dat vond ik mooi in die rol. Vertrouwen in de situatie.

Tom: Had je kunnen voorspellen hoe de voorstelling er ging uitzien?

Marnix: Absoluut niet. Ik had mij iets totaal anders voorgesteld. Er was aanvankelijk sprake van te werken met echte camions en toen kreeg ik al een beter beeld. En toen was er ook nog de idee van een vrachtwagen die kwam aangereden met een tribune erin. Het uiteindelijk resultaat was iets anders maar vond ik ook heel goed meegevallen (de gebotste kartonnen vrachtwagens met speelvlak in de geveinsde aanhangwagen in een theaterzaal met vaste zitplaatsen). 

Tom: Had je last van stress of plankenkoorts?

Marnix: Ik weet het niet. Ik heb niet het gevoel dat ik daar last van had. De tekst was een stressfactor maar dan nog. Het was geen stresserende ervaring, integendeel. Het was een uitlaatklep.

Tom: Was er voor u een verschil tussen de eerste en de laatste voorstelling?

Marnix: Ja. De eerste voorstelling was een hele mooie en de laatste voorstelling was nog mooier. Zo is het. En er tussenin ook. Ook al was er tussenin minder volk in de zaal. Ik vond ze eigenlijk allemaal even mooi. Allemaal op zich. Iedere voorstelling had wel iets. Je evolueert. Je voelt na 2, 3 voorstellingen van dat kan, dat kan niet.

Een moment dat ik nooit zal vergeten is toen Sonja haar liedje zong en het publiek begon te applaudisseren. Er waren een tweetal mensen die plots applaudisseerden en na mijn teken begon iedereen mee te applaudisseren. Een heel mooi moment. Dat is nooit meer teruggekomen na die ene keer. Die ene chauffeur in het publiek die spontaan al zijn uitingen brulde vond ik ook heel goed, Saidja de muzikant die te laat kwam voor de voorstelling... Er waren te gekke momenten.

Tom: Het lijkt precies al lang geleden?

Marnix: Het lijkt inderdaad lang geleden. Door mijn werk en de kinderen zit ik in een stroomversnelling van activiteiten. Sommige herinneringen vervagen wel maar ze verdwijnen niet. Ik probeerde onlangs met Patrick (tegenspeler in het stuk) nog wat tekst op te zeggen maar dat ging toch moeilijk. Het was een mooie periode. Hoe moeilijk en hoe druk het ook was. Ook de mindere momenten hoorden er allemaal bij. Ik denk dat het in ieder ander theaterstuk ook niet altijd rozegeur en maneschijn is. Dat zal ook met vallen en opstaan zijn. Als je met zoveel mensen in een periode zo kort op elkaar zit, is het logisch dat je de menselijke neveneffecten daarvan ziet. Dat hoort er gewoon bij.  Dat is een indicatie van iemand beter leren kennen. Als je zo ver kan gaan met mensen is dat een logisch gevolg.

Ik vond het sociaal-artistieke gegeven mooi. Dat de inhoud van de voorstelling zaken aanhaalt die zich voordoen in de maatschappij waar niet iedereen stil bij staat. Diegenen die het stuk zagen, zullen er stil bij gestaan hebben en stil bij staan. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die dat stuk gezien heeft nu met een ander gevoel op de E40 of de E17 rijdt. Daar ben ik van overtuigd.

 

Rapidité Rapidité foto-album [in Flickr]

 

Sociaal-artistiek over de grenzen

De sociaal-artistieke praktijk is in Vlaanderen een relatief jong werkveld. Dat betekent dat de voorbije jaren vooral geïnvesteerd werd in de uitbouw van nieuwe initiatieven in tal van steden en gemeenten. In deze opstartfase was er weinig ruimte om de grenzen van ons landje te overstijgen, na te gaan wat er te leren valt uit initiatieven in het buitenland.

Anno 2006 was het dan ook de hoogste tijd om op verkenning te gaan. Wat Victoria Deluxe ook deed de voorbije maanden. Lynn Van Houtte trok op uitnodiging van The British Council naar het Festival Contacting the World in Manchester. En Dirk Holemans ging samen met Gerbrand Oudenaarden (Engage, NL) na wat er te leren valt uit de Zuid-Afrikaanse praktijk in Kaapstad.

Beide verkenningen leverden dezelfde observaties op. Ten eerste dat het sociaal-artistieke werkveld in vele landen sterk aanwezig is. We kunnen in Vlaanderen veel leren uit de buitenlandse praktijken. Ten tweede de noodzaak als drijvende kracht bij vele projecten. Bij vele initiatieven in het buitenland wordt er steevast gekozen om te werken met de meest uitgeslotenen (o.m. asielzoekers), is er een duidelijke nood én goesting bij participanten en professionals om voor elkaar zin en betekenis te creëren.

Redenen genoeg voor Victoria Deluxe om op 8 november 2006 een internationaal colloquium te organiseren, waarbij we enkele belangrijke buitenlandse actoren uit het sociaal-artistieke werkveld naar Gent uitnodigen.

Soirée Deluxe

De tweewekelijkse Soirées Deluxe op vrijdagavond zullen dit seizoen een stuk anders worden ingevuld. Op vraag van de vrijwilligers wordt het accent meer gelegd op informele ontmoeting en rock&roll, twee elementen die op het einde van het vorige seizoen minder aan bod kwamen. Het verlangen naar een warme ontmoetingsplek heeft sterk te maken met de behoefte van heel wat vrijwilligers om ervaringen te delen en uit te wisselen. Betekenisvolle ontmoetingen creëren hiervoor de nodige ruimte.

De Soirées zullen afwisselend worden aangewend om al wie wil op een cabareteske manier de scène te laten bespelen, enkele keren een straffe film te tonen en ten geregelde tijde zullen we dolenthousiast de dansvloer opgaan.

Medewerkers van Victoria Deluxe zullen samen met de ploeg vrijwilligers telkens een gevarieerd programma in elkaar steken. Vrijwilligers worden gestimuleerd om de eigen creativiteit meer te exploreren en hun kwaliteiten te delen met een breed publiek.

 

Soirée Deluxe biedt zo een artistiek platform aan eenieder die op een intieme of dicht-bij-de-mensen manier zijn ding wil tonen.

De maaltijd die steevast elke Soirée Deluxe inleidde, wordt afgeschaft. Dit omdat het telkens bereiden van een lekkere maaltijd voor een grote groep mensen veel werk met zich meebrengt voor de vrijwilligers en het gebouw hiervoor onvoldoende is uitgerust. In de plaats daarvan zal de ruimte op vrijdagavond worden omgetoverd tot een gezellige bar. Deze nieuwe invulling zal meer kansen tot betekenisvolle en nieuwe ontmoetingen genereren.

Het gericht blijven uitnodigen van diverse groepen burgers uit de stad blijft een centraal gegeven. Dit maakt integraal deel uit van onze zoektocht naar hoe we van onze werkplek een gastvrije en warme plek kunnen maken. De rol van cultureel bemiddelaar die eenieder verbonden met de werking hierin kan opnemen, is essentieel. Zo kunnen we een brug slaan tussen een gevarieerd cultureel aanbod en een divers publiek.

De groep vrijwilligers die wekelijks samenkomt om de Soirées in elkaar te steken, wordt voornamelijk gevormd door deelnemers van vroegere projecten van Victoria Deluxe.

Wie zijn engagement van vorig seizoen alvast verder zet, zijn Annemarie Thienpont, Carin Grooten, Dolores Piscador, Fefkija Sehic, Martin Mamoorany, Hendrik Verellen, Noa Romuald Athanase, Patrick Vanhoutteghem, Piet Vanhaele, Thankam Kuttikat, Nele Sercu, Ellen Douterloigne, Tries Brijs en An d’Hondt.

Nieuwe vrijwilligers zijn onder meer Tourad Kane, Salim Louati, Abdel Jalil Harim en Naima Rezrazi. Vanuit het team van Victoria Deluxe wordt de vrijwilligersploeg ondersteund door Joe Lampasa, Said Henareh, Ewoud Dutellie en Liesbeth Maene.

Soirée deluxe

• Vrijdag: 7 september, 21 september, 5 oktober, 19 oktober, 2 november (meer data volgen)
• Telkens van 19u30 tot 23u in de ACEC-site. 13 (tenzij anders vermeld)
• Vrije toegang! (tenzij anders vermeld)
• Dranken worden aan democratische prijzen verkocht.

Programma voorjaar 2007

• 12 januari - Soirée Deluxe georganiseerd door de Theatermakers Mout en Stefan (in Victoria Deluxe)
• 27 januari [zaterdag] - Nieuwjaarsreceptie op Kerkplein (Eind van de Sint- Salfwaterstraat)
• 9 februari - Optreden van Ghalia Benali samen met Mofadel Adhoum op Ud en Azzedine Jazouli op Percussie :: traditionele en klassieke muziek uit de hele Arabische wereld (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 23 februari - Vrij Podium met o.a. Act Deluxe (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 9 maart - vanaf 19u30 Soirée Deluxe FUIF met DJ 's: Nas' & Rach' (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 23 maart - Optreden van The Victims (Ghanese Reggeaband) (in Victoria Deluxe)
• 6 april - Toonmoment Act Deluxe en eerste toonmoment Autonome Beeldvorming (in Victoria Deluxe)
• 20 april - Vrij podium met o.a. toonmomenten Akt Deluxe (in buurtcentrum sluizeken-tolhuis-ham)
• 4 mei - Karaoké! (in Victoria Deluxe)
• 18 mei - Verrassing
• 2 juni - Vrij Podium op het Kerkplein Heilige Kerst  in samenwerking met Buurtwerk Tolhuis-Sluizeken-Ham
• 15 juni - Soirée Deluxe ism vzw t  Uilekot (in t'Uilekot)
• 29 juni - Infowarroom AAB met daarna Fuif Deluxe (in buurtcentrum Tolhuis-Sluizeken-Ham)

 

Stem 72 - een actie voor de regularisatie van sans-papiers

Begin 2007 nam Victoria Deluxe het initiatief voor een opvallende sensibiliseringscampagne met het oog op een regularisatie van de 'mensen zonder papieren'. Samen met zoveel mogelijk partners wil Victoria Deluxe deze bevolkingsgroep ondersteunen en hun hoop op regularisatie mee onderschrijven. Net zoals in Nederland waar een affichecampagne voor een 'generaal pardon' zijn vruchten lijkt af te werpen, hopen we dat er in België na de federale verkiezingen een nieuwe regularisatiewet van kracht kan worden.

In de aanloop naar de federale verkiezingen worden - naar analogie van de Stem 72-affichecampagne in 2004 - opnieuw affiches ontworpen die kunnen fungeren als een oproep om de 'mensen zonder papieren' te regulariseren.

Op zaterdag 28 april 2007 worden deze affiches massaal verspreid in zowel Vlaanderen, Brussel als Wallonië. Naast de verspreiding van de affiches wordt ook een website opgezet waar de actie wordt toegelicht, de mensen zonder papieren zelf hun oproep kunnen verduidelijken en burgers hun sympathie voor de oproep kunnen betuigen.

Iedereen die wil meewerken aan deze actie kan mailen naar info@victoriadeluxe.be.

Meer info: www.stem72.be

 

Zand-eken [2006-]

Met de uitbreiding van de Gentse Haven wordt de Evergemse wijk Zandeken onherroepelijk van de kaart geveegd. Victoria Deluxe en Cultuurcentrum Evergem maken een herinneringsdocument dat het verhaal van deze wijk vertelt vanuit de invalshoek van de (ex-)inwoners. Centraal staat de vraag naar hun beleving van Zandeken en wat zij bewaard willen zien voor het nageslacht, maar ook hun toekomstperspectief en de herhuisvesting.

Dit project werd najaar 2005 opgestart en loopt nog tot eind 2007. Tegen dan zal de wijk normaal gezien volledig verlaten en afgebroken zijn. Het is niet bepaald een luchtig thema, inwoners die noodgedwongen hun woon- en leefplek moeten verlaten...

Toch hebben we Zandeken, naast de pijnlijke onteigeningsverhalen, in het voorbije jaar vooral ook leren kennen als een unieke plek in Vlaanderen. Door de aparte ligging en geschiedenis is er een sterke band ontwikkeld tussen veel (ex-)inwoners. Met dit project willen we focussen op dit - positief - verhaal, de aanwezige krachten en de eigenheid van de plek reconstrueren.

Het is de bedoeling om tegen eind 2007 een aantal 'herinneringen' te maken over Zandeken. Concreet denken we aan een DVD, waarvan een documentaire het hoofdonderdeel zal vormen, een geschreven publicatie, een tentoonstelling en een monument.

Bij het maken van deze herinneringen trachten we zoveel mogelijk te vertrekken vanuit de leefwereld van de (ex-)inwoners en hen te betrekken in het creatieproces. We doen dit door middel van interviews, de digitalisering van oude foto's en filmpjes, het maken van nieuwe beeldopnames en tussentijdse toonmomenten.

Zand-eken Team

Artistieke coördinatie en film: Koenraad Deblauwe
Fotografie: Evy Menschaert
Interview: Dominique Willaert, Liesbeth Maene, Lynn Vanhoutte, Sofie Vandaele
Luisterspel: Lize Meert, Margo Gavel en Nele De Wulf
Algemene coördinatie en ondersteuning: Victoria Deluxe en Cultuurcentrum Evergem

Voor meer info:

Victoria Deluxe - Koenraad Deblauwe
Warandestraat 13, 9000 GENT
Tel: 0477 44 79 77
E-mail: koenraad@victoriadeluxe.be

Cultuurcentrum Evergem - Sofie Vandaele
Weststraat 31, 9940 Sleidinge-Evergem
Tel: 09 358 51 00
Fax: 09 357 55 15
E-mail: sofie.vandaele@evergem.be

Nog meer nieuws 2006-2007

 

Bal Populaire

Sinds HET JAAR 2004 organiseert Victoria Deluxe naar aloude traditie dansnamiddagen op zondagmiddag. Door een intense samenwerking met de senioren van het Clubhuis voor Senioren uit Ledeberg en de Cel Senioren van de Stad Gent, werd deze aloude Gentse traditie opnieuw van onder het stof gehaald.

DJ Johan Pycke ging op zoek naar muziek en hits die de Gentse senioren opnieuw op de dansvloer doen verschijnen. Niet enkel Eddy Wally of Tom Jones behoren tot hun repertorium. Abba, Boney M en Technotronic verleiden menige oudere Gentenaar tot een danspas.

De Bal Populaires die ook dit seizoen worden georganiseerd gaan door in het Clubhuis voor Senioren te Ledeberg (Hundelgemsesteenweg 2A, Gent).

Volks vermaak op eigentijdse en legendarische muziek. Meer moet dat echt niet zijn! De toegang is gratis en allerlei dranken aan democratische prijzen. Ook het jong volk van Gent en omstreken is uitermate welkom.

Volgende Bal Populaires: 20/03/2005 (vanaf 14h - ook bereikbaar met het openbaar vervoer) en eind april in het kader van Time-festival!

Dansen in Gent is een organisatie van Victoria Deluxe, Vooruit en De Ingang in een samenwerking met Danspunt, Seniorendienst en Dienst Kunsten Stad Gent.

Calcutta - de doden van Slenne vertellen

"Nie overdrijven é.
Ondertussen zijn we al meer of onderd jaar duud.
Ge wordt da ook geweune."

Een authentiek stuk Sleins theater, in 't dialect, bij wijlen zot en absurd maar waar, nie waar. Figuren die we kennen, plots opstaan, en zeggen wat hen van het hart moet. Een staking, een passionele moord, goden en afgoden, een 'knibber'* en drie bommen, ...

Klopt hun verhaal? Voor hen wel. 't Is ongelooflijk.

Halve en volle waarheden, geschiedenis en actualiteit in één muziektheatervoorstelling. Opgevoerd door individuen en verenigingen met Sleinse wortels. Ontdek de verhalen die hen verbinden. Op locatie!

Tekst en regie: Tom Dupont
Coaching: Johan Dehollander

Spel en muziek: Dora Buseyne, Wilfried Van Hoorebeke, Stefan Lehoucq, Lieve Van de Walle, Michel Goessens, Danny De Decker, Joris De Wildeman, Jozef Genbrugge, Bart Van Damme, Brigitte Demuynck, Chris Reyns, Raf Goossens, Brigitte De Clercq, Gisèle Chris Ranschaert, Thomas Lenaerts en vele anderen.

Vormgeving: Benjamin Wylin
Techniek: Jeroen Wuyts, Eddy De Cnijf, Paul Chinitor
Productiebegeleiding: Dirk Holemans, Sofie Vandaele
Met de steun van Provincie Oost-Vlaanderen en de Vlaamse Gemeenschap.

Victoria Deluxe en CC Evergem stellen voor 'Calcutta' De doden van Slenne vertellen!

Info en contact:
Cultuurcentrum Evergem: Sofie Vandaele
sofie.vandaele@evergem.be
Victoria Deluxe: Dirk Holemans
dirk@victoriadeluxe.be

In samenwerking met Psychiatrische Centra Sleidinge, Strobos vzw, KLJ Sleidinge, Fanfare Iever en Eendracht e.a.

*Slenne = dialect voor 'Sleidinge' (een dorp in Oost-Vlaanderen)
*Ne Sleinsen = een inwoner van Sleidinge
*Sleinse = van Sleidinge
*De knibb = Sleinse benaming voor Psychiatrisch Centrum Sleidinge (P.C. Sleidinge), afgeleid van de 'kneipptherapie' die daar vroeger werd toegepast
*Een knibber = een psychiatrisch patiënt

Foto: Strash

Calcutta - de doden van Slenne vertellen [2]

'Calcutta': een sociaal artistiek project in, met en over Slenne (en vele andere dorpen)

Aanleiding

Juni 2004. Een rondzwervende ex-patiënt van Psychiatrisch Centrum Sleidinge, een half open instelling gelegen in het centrum van Sleidinge, pleegt een dubbele moord in één van de hoofdstraten van het dorp. De inwoners reageren angstig en geschokt. De media berichten dat velen zich niet meer veilig voelen.

Vanuit Cultuurcentrum Evergem volgt men het gebeuren op de voet, begrijpt men de hevige reacties en emoties maar is men tegelijk ook gefascineerd en geschokt door het nultolerantie beleid waarvoor sommige groeperingen pleiten.

Psychiatrisch Centrum Sleidinge (P.C. Sleidinge) is al jaren gevestigd in Sleidinge. De patiënten, die onlosmakelijk deel uitmaken van het straatbeeld, van het beeld dat elke inwoner van 'zijn dorp' heeft, worden plots in de hoek geduwd van potentiële moordenaar of crimineel.

De vraag rijst hoe vanuit de werking van het cultuurcentrum, vanuit een artistieke invalshoek, 'iets' kan gedaan worden dat de dialoog over en tussen het psychiatrisch centrum en omwonenden kan verbreden, 'iets' dat tot reflectie uitnodigt.

Een samenwerking tussen CC Evergem en Victoria Deluxe

Het Gentse sociaal-artistiek platform Victoria Deluxe is de uitdaging aangegaan om een artistiek en maatschappelijk proces op gang te brengen in Sleidinge, om samen met de inwoners een 'ander' gemeenschappelijk verhaal te schrijven en te spelen.

Een 'voorstelling op maat' die niet alleen een breder en meer genuanceerd beeld kan geven van het Sleinse leefklimaat, maar ook iets kan vertellen over de status van 'het verhaal', 'de legende', 'roddels' en collectieve mechanismen in elk dorp.

Tom Dupont, als theatermaker nauw verbonden met Victoria Deluxe, werd geëngageerd om, geïnspireerd door vervlogen en actuele Sleinse verhalen, een muziektheaterproductie te maken in samenwerking met inwoners en verenigingen van Sleidinge. Daarbij werd en wordt hij ondersteund door de medewerkers van Cultuurcentrum Evergem en Victoria Deluxe.

FOTO

'Door en door Sleins'

'Calcutta' is een voorstelling waarin je de hartslag van Slenne hoort en voelt kloppen.

Tekstmateriaal geput uit diepte-interviews met Sleinse inwoners en boeken over de geschiedenis van Sleidinge, vormde de basis voor een eerste idee rond de inhoud van de voorstelling, dat later tijdens de repetities in samenspraak met de spelers en de muzikanten werd verfijnd en uitgewerkt: mensen werden uitgenodigd om te komen vertellen over Slenne, er werd gediscussieerd over de inhoud en de vorm van de scènes, de tekst werd in het dialect omgezet, ...

De inhoud van de voorstelling werd opgehangen aan de textielnijverheid, die mee de geschiedenis van Sleidinge heeft bepaald. Vandaar ook de naam van de voorstelling (het nog bestaande textielbedrijf Calcutta) en de locatie (het opgedoekte bedrijf Bentex).

Bijna alle personages zijn al dood: bekende en minder bekende dorpsfiguren die zijn afgedaald uit het dodenrijk om hun hart te luchten. Ze zijn nog niet in het reine gekomen met hun verleden en zoeken naar schuldigen om het onrecht dat hen is aangedaan, te verantwoorden. Wanneer men de controle verliest op wat gebeurt, voelt men onmacht en maakt men een nieuw verhaal. Zodat de realiteit terug draaglijk wordt.

Twee personages verbinden het stuk met het Sleidinge van vandaag: Etienne en 'Knibke'. Etienne, de nachtwaker van Bentex, kondigt hedendaagse feiten aan. Knibke, een psychiatrisch patiënte, is de afwezige/aanwezige, bekende/onbekende op scène, net zoals op straat.

Nog meer doorleefd is de voorstelling omdat ze ook wordt gespeeld door mensen met Sleinse wortels, al dan niet afkomstig uit het lokaal amateurkunstencircuit (Strobos vzw, de fanfare Iever en Eendracht en het KLJ-toneel). Alle inwoners van Sleidinge werden trouwens uitgenodigd op een info-avond (januari 2004) over het project. Iedereen die daar zin in had, kon zich toen aanbieden om mee te werken.

We kijken nu al terug op een heel intensief werkproces, dat in totaal 8 maanden in beslag zal genomen hebben (gaande van de zoektocht naar spelers en tekstmateriaal tot het inspelen op locatie)

FOTO

Een stoet en een dvd

'Calcutta' raakt universele thema's aan - onmacht t.a.v. de realiteit, onrecht, de status van het verhaal, ... - maar we doen extra inspanningen om de Sleinse bevolking warm te maken voor de voorstelling. Een week voor de voorstelling en op de dag van de première zelf vindt een stoet plaats in het dorp.

De doden van Slenne arriveren in het station en kondigen de voorstelling aan aan iedereen die het weten wil. Komt dat zien op 11 en 17 juni 2005 (vanaf 19u00).

Daarnaast trakteren we het Sleinse publiek op een dvd: een bundeling van kleinere producties en nieuwe ideeën die gedurende dit project aan de rand zijn ontstaan. Het gaat over de kortfilm 'De Bevende Hazelaar', liedjes, bonus-interviews met de personages, ... De dvd zal te verkrijgen zijn op de vertoningen en blijft ook in de toekomst beschikbaar. (kwestie van de komende generaties te
inspireren?)

Deel van een geheel

De muziektheatervoorstelling 'Calcutta' maakt deel uit van een seizoenstraject dat Cultuurcentrum Evergem, Victoria Deluxe en Psychiatrische Centra samen hebben uitgestippeld.

Najaar 2004 zochten Cultuurcentrum Evergem en P.C. Sleidinge nagenoeg gelijktijdig contact met Victoria Deluxe, met de vraag naar een mogelijke samenwerking. Na enig overleg sloegen deze organisaties de handen in elkaar en startten zij drie projecten op. Sleinse inwoners, verenigingen en organisaties werden vanuit verschillende invalshoeken uitgenodigd om mee op zoek te gaan naar wat leeft in het dorp en bij haar inwoners.

Concreet bestaat het samenwerkingsverband uit de realisatie van de 2 muziektheatervoorstellingen 'Dany!' en 'Calcutta' en een feest in de tuin van P.C. Sleidinge (10 juli 2005). Bij elk project nemen één of meerdere partners het voortouw.

Tom Dupont, vorig jaar afgestudeerd aan het RITS als regisseur, werkte reeds voor Victoria Deluxe in het kader van de voorstellingen 'Vreemd gedoe' (2003) en 'Het land van Belofte' (2004). Daarnaast was hij actief bij De Figuranten en Antigone.

Dany! - een muzikale theatervertelling

Den Dany: ne vent uit één stuk, voorbestemd om een goed en gelukkig leven te leiden. Net gelijk iedereen: dromen in zijne kop en nen baksteen in zijn maag. Maar het is niet simpel om op te groeien in dat land van staal en textiel en sociale controle.

Met vallen en opstaan glijdt den Dany in iets wat de dokters een 'depressie' noemen. Sharon doet serieus haar best om hare vent weer goesting te doen krijgen in zijn leven, maar van het één komt het ander... en dan is er alleen nog Prozac.

Tien mensen elk in een kotje: vrienden van Dany uit café Den Briel in Sleidinge brengen zijn verhaal. Dat van een kleine mens tegen de achtergrond van onze grote en zwarte geschiedenis. Vijf muzikanten steken er muziek in: een beetje blues, een beetje house, en vooral veel 'I will survive'. En zie: op het eind van d'historie lijkt het met Dany al heel wat beter te gaan... 'Want wie zit er hier eigenlijk met een depressie? Ik of dat land hier?'

'Het was in die periode dat den Dany zo heel plots kon beginnen schreien. De moto was al lang verkocht. Het Woodcenter al lang failliet. En van al da schoon volk in hun straat kregen ze van niemand nen goeiendag.'

Regie Dominique Willaert
Dramaturgie Wouter Hillaert, Tom Dupont
Techniek Kurt Verleure, Johan Pycke
Productie Victoria Deluxe

Met Rosemarijn Victor, Piet Vanhaele, Steve Pacco, Peter Hilderson, Christophe Verheedt, Saidja Peyskens, Mieke Dhooge, Patrick Vanhoutteghem, Armin Tashakoor, Thomas Lenaerts
Muzikanten Jason Dingemans, Johan Vanderstraeten, Dirk Bryssinck, Vincent Franck, Engelbert Wauters
Met dank aan Riet Steel, Melissa Chalmet, Kathleen Vandamme-Soetheer, Kristel Demits
Grafiek Mario Debaene

In samenwerking met bij De Vieze Gasten, Victoria, PC Sleidinge en CC De Stroming.

Soap & dishes

Soap & dishes loodst ons doorheen het bestaan van acht mensen die recent in België zijn aangekomen. In deze documentaire worden we deelgenoot van het dagelijkse leven van deze 'nieuwe' burgers. Wars van de grote begrippen als inburgering en integratie worden we geconfronteerd met de manier waarop elk van deze mensen de Nederlandse taal aanleert, op zoek gaat naar een volwaardige baan, contact zoekt met zijn nieuwe buren.

Doorheen deze tocht word je geraakt door zowel de heimwee naar het land van herkomst en de moed waarmee men inhoud probeert te geven aan het leven hier.

• ...over slecht weer en niet wakker willen worden
• ...omdat ik niet het leven leef zoals ik zou willen
• ...over woorden die te diep zijn
• ...over de juiste vorm van het adjectief

'Zo mogen er nog komen'

Een documentaire film van Christina Vandekerckhove in een produktie van Victoria Deluxe.

Met: Noa Romuald Athanase, Joevelyn Lampasa, Shabini Mohamed, Gabriel Maindo Mbembe, Thankam Kuttikat, Dino Hasankadic, Sema Van den Meersschaut en Subrati Annez.

Soap & dishes [2]

In augustus 2003 nodigden Christina Vandekerckhove en Dominique Willaert de spelers van How to start another life (theaterperformance gepresenteerd in Victoria in juni 2003) uit met de vraag om samen een documentaire te maken. De opzet was het documenteren van het leven in België van elf 'nieuwkomers': mannen en vrouwen uit alle werelddelen die hier in België een nieuw bestaan willen uitbouwen.

Hetgeen hen als groep samen bracht, was enerzijds het feit dat ze allen nederlandse les hadden gevolgd in het onthaalbureau Kom-pas in Gent en anderzijds samen een seizoen lang hadden meegewerkt binnen de werking van Victoria Deluxe.

Na een aantal werkvergaderingen waren acht mensen bereid om aan de documentaire mee te werken. Het centrale uitgangspunt was dat hetgeen kon gefilmd en in beeld gezet worden, door ieder van hen zelf werd geformuleerd of aangebracht. De uitdaging lag erin een clichématige of exotische benadering te overstijgen en dieper binnen te dringen in de structuur van het dagelijkse leven van mensen die hier een nieuw bestaan proberen uit te bouwen.

Het doel van de documentaire werd door de participanten zelf geformuleerd: in beeld brengen hoe wij ons hier proberen te 'integreren', een aantal vooroordelen uit de wereld te helpen en aantonen dat we in wezen niet veel verschillen van 'jullie'.

Door de samenwerking die het jaar eerder werd opgezet,was er voldoende vertrouwen gegroeid in de cineaste (Christina Vandekerckhove). Dit hield in dat zij door de participanten zelf werd uitgenodigd om te komen filmen of op stap te gaan met de camera. Nooit was er een directe 'reality' benadering; voyeurisme en een 'het leven zoals het is-stijl' wilde iedereen hoedanook heel sterk vermijden.

Er werd gefilmd tussen september 2003 en mei 2004. De rushes werden frequent met de participanten bekeken en na overleg gemonteerd. De documentaire biedt een indringend en eerlijk verhaal over acht mensen die hier in België hun plek zoeken: heimwe, subtiel en minder subtiel racisme zijn nooit ver weg. De door de Vlaamse Regering opgelegde 'inburgering' wordt hier in een breder en reflexief perspectief gezet.

Soap & dishes : screenshots

coming soon...

Televisionele beeldenkermis

Op 22, 23 en 24 april 2005 werd de wijk de Ham omgetoverd tot een driedaagse Televisionele Beeldenkermis.

Hoe ga je vanuit een 'beeldend' perspectief met een wijk aan de slag? Hoe breng je in beeld wat er in een boeiende wijk als de Ham aanwezig is: een mix aan mensen, stemmen, opinies, kleuren en klanken... Het resultaat van deze zoektocht leverde meer dan één kijk op!


Bekijk hier de festival-website

Wintercircus

Deze website, die naar aanleiding van het openstellen van het 'Nieuw Circus' op 12 september 2004 (Open Monumentendag) werd ontwikkeld, heeft als bedoeling iedere geïnteresseerde aan te zetten tot een open debat rond de toekomst van dit gebouw. We zijn er als initiatiefnemers namelijk van overtuigd dat de toekomst van dit gebouw niet enkel in handen van de beleidsmakers mag worden gelegd. Dit open forum nodigt iedereen uit om zijn of haar ideëen, voorstellen en reflecties vrij en vrank te formuleren.

Akt Deluxe

Victoria Deluxe start haar theaterwerkgroep Akt Deluxe. Wij willen mensen bij elkaar brengen om verschillende theatrale acties te realiseren. Iedereen die graag speelt en zich ten volle wil engageren is welkom!

De werkgroep wordt geleid door Luk Nys. Hij zal tijdens de eerste samenkomst de visie van het project in detail toelichten.

Spelers, schrijvers, muzikanten, filmers en andere makers, bel naar Liesbeth Maene 0473.91.56.78 of naar Victoria Deluxe 09/324.80.26 om je aan te melden.

Wij verwachten u dinsdag 25 oktober 2005 om 19 uur bij Victoria Deluxe, Warandestraat13, Gent.

Tot ziens!

Gemengd Huwelijk

Samen met Victoria Deluxe en i.s.m. het Festival van Vlaanderen en NTGent organiseert Nakhla op vrijdag 23 en zaterdag 24 september 2005 een feestelijk en artistiek feest rond het thema 'gemengd huwelijk'.

Het Festival van Vlaanderen kiest dit jaar voor het thema 'huwelijk'. En dit niet zomaar. In alle culturen vormt het huwelijk nog steeds één van de belangrijkste overgangsrituelen. Met een geënsceneerd gemengd huwelijk willen we verschillende feesttradities met elkaar vermengen.

Vrijdag 23 september

Op vrijdag 23 september vanaf 20u verstrengelen etnische feestmuziek en theatrale interventies zich innig met elkaar.

Muzikale topacts uit de Balkan, Marokko en Turkije wisselen af met acteurs van het NTGent. De acteurs gingen aan de slag met authentieke verhalen van mensen die deel uitmaken van een gemengde relatie. Tientallen koppels werden geïnterviewd rond het thema van een gemengde relatie.

Dit levend materiaal wordt hartstochtelijk gekneed tot een pakkende revue van taboes, geheime verlangens, onvermijdelijke botsingen en tot grensoverstijgende vormen van liefde en respect.

Muzikale acts op vrijdag: Bamteli, Turks duo Davul/Zurna

Gemengd huwelijk: The Making Of
Tickets: 15 euro
Locatie: NTGent (Sint-Baafsplein 17)
Reservatie: 09/265.91.65.

Zaterdag 24 september

Op zaterdag 24 september wordt de Gentse schouwburg op het Sint-Baafsplein omgetoverd tot een heuse feestplek. Nakhla en Victoria Deluxe ensceneren een gemengd huwelijk met alles erop en eraan.

We kondigen met trots en interculturele blijdschap het huwelijk aan tussen Laura Neyskens en Mohamed Said Bouzarmat. Beide families dragen rituelen aan om dit bruidspaar te vieren: Marokkaanse en Vlaamse feestdrang zullen zich verweven en geven zo stof voor een nieuw bruidspaar.

Het feest start om 17h aan de Victoria Deluxe werkplaats (Warandestraat 13), vlak bij de Dampoort. Gnawamuzikanten begeven er zich tussen fanfaremuzikanten, Turkse blazers, zigeuner-muzikanten en Turkse trommelaars. Stoetsgewijs zullen de familieleden, vrienden en kennissen zich door de stad kronkelen richting Sint-Baafsplein.

Vanaf 19h30 start in het NTGent het huwelijksfeest. Muziek van een klassiek Marokkaans balorkest in combinatie met een stevige Vlaamse DJ-set zal dit feest opluisteren. Een heus feestmaal wordt klaargestoomd door de vrijwilligers en medewerkers van Nakhla.

De huwelijksceremonie, op zich al theater om U tegen te zeggen, wordt doorspekt met speeches, rituele aankleding, performances en dans. Geneer u niet als u stevig uit de bol wilt gaan.

Muzikale acts op zaterdag: trio Rachid Kasmi, Al Manar (Marokkaans balorkest), Oulad Bambara en de Marockin' Brass band

Gemengd huwelijk: En nu voor Echt
Tickets: 15 euro Volledig uitverkocht!
Reservatie: 09/265.91.65

Ik heb de hemel hier zien geboren worden!

In de maand mei 2006 komen CC Belgica en Victoria Deluxe met een circustent en enkele woonwagens kamperen in de Boonwijk en de Serbos in Dendermonde. Samen met een groep bewoners uit deze woonwijk en enkele 'spelers' uit de brede werking van Victoria Deluxe zetten ze er een muzikale theaterproductie neer. In de rand van de theatervoorstellingen presenteren de kinderen uit de buurt hun circustalenten.

Op initiatief van CC Belgica werd er in de Boonwijk en de Serbos door Victoria Deluxe een sociaal-artistiek project opgezet o.l.v. Dominique Willaert. Bedoeling is om de bewoners van deze sociale woonwijk op een verrassende en creatieve manier met elkaar te laten samen werken.

Sinds de herfst 2005 wordt er met een groep kinderen en volwassenen uit de wijk samen gewerkt, met als concrete initiatieven een kinderwerking op woensdagnamiddag en een theatervoorstelling.

Tot nu toe leverden de weken en maanden dat we samen met een ploeg enthousiaste mensen in de Serbos en Boonwijk werkten heel wat swingende ervaringen op. Er is een enorme diversiteit en rijkdom in de buurt: er zijn verschillen in afkomst, leeftijd, opleiding, beroepservaring en interesses. Mensen van Belgische, Iranese, Syrische, Marokkaanse, Turkse en Rwandese afkomst leven er samen.

Van zodra de zon tevoorschijn komt, stroomt de Serbos en Boonwijk vol met joelende en spelende kinderen. Onder de volwassenen leeft er wat koudwatervrees omwille van de cultuurverschillen maar uiteindelijk verlangt iedereen hetzelfde: een aangename en gezellige buurt met voor elk een goed leven!

Omdat we dit project zo breed mogelijk willen inbedden in Dendermonde, trachten we in grote mate de andere verenigingen bij dit gebeuren te betrekken: de fanfares, de Chiro, de Boonwijkschool, het opbouwwerk, ODICE (integratiedienst), de KAV, Curieus,... Al deze organisaties kunnen een mooie en belangrijke rol spelen bij de voorbereiding en uitwerking van dit project.

Momenteel zoeken we uit wie ze kunnen warm maken om mee te werken. Iedereen is welkom! De theatervoorstelling speelt zich af in een circustent en brengt het verhaal van een circus dat op alle mogelijke manieren zoekt hoe het kan overleven.

Spel: Egon Van Geel, Sara Sleeûwaegen, Cheyenne D’Haese, Stieven Beerens, Siska Castelain, Aziz Boukhzar, Francine Sleeûwaegen, Rita De Schryder, Patrick Vanhoutteghem, Lut Geeraert, Anja Kellens, Jozef De Klippel, Afhsin Nabizadeh, Shahla Mohammadi en Dolores Piscador

Muziek: Jempi Vermeulen, Said Henareh, Michael De Schryver en fanfaristen: Jeroen Driessens (alt sax), Ed Hicks (banjo), Maarten Vanhoucke (trombone), Paolo Màrquez (dwarsfluit), Sander Jacobs (percussie), Karel Peleman (trompet), Aster Peleman (sopraan sax), Michael De Schryver (accordeon)

Tekst, regie en spelbegeleiding: Luk Nys, Nathalie Elghoul en Dominique Willaert

Kostumering: Christophe Malfliet en de leerlingen van de afdeling mode- en theaterkostuums van het KASK - Dendermonde

Techniek, decor en circusanimatie: Ewoud Dutellie, Hans Van Damme en de technische ploeg van CC Belgica (Steven Roels, Clement Florkin en Hugo Blommaert), Steven Desangere (vzw Aboesjoe), David Messeman en Peter Debbaut

Omkaderende ondersteuning: Greet Roosbeek (CC Belgica), Maureen Verhaegen

Met dank aan: Eva Janssens, Bram Allegaert, Koen Cannaert, Benoit Outters, Lize Meert en Machteld De Coninck

Ik heb de hemel hier zien geboren worden is een muzikale theaterproductie van CC Belgica en Victoria Deluxe in samenwerking met Circus Ronaldo, Café-Feestzaal Boonwijk en de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Dendermonde.

Dit project werd mogelijk gemaakt met dank aan de Stad Dendermonde en de Jeugddienst van Dendermonde.

Bekijk hier de trailer:

Infowarroom

"Infowarroom" is een platform voor mediakritiek en beeldanalyse van de dominante beeldcultuur. Temidden van een overdaad aan beelden wordt duiding gezocht bij de culturele en sociale betekenis van het beeld, waarbij speciale aandacht gaat naar de toegankelijkheid voor een breed publiek.

"Infowarroom" is een productie van het Centrum voor Politiek en Cultuur De Balie (Amsterdam) en loopt in Nederland al enkele jaren. Victoria Deluxe is samen met twee andere internationale organisaties uitgenodigd om dit project internationaal verder te ontwikkelen.

In het seizoen 2006-2007 zal Victoria Deluxe vier uitzendingen realiseren; dit in nauwe samenwerking met drie internationale organisaties: De Balie (Amsterdam), The Red House Center for Culture and Debate (Sofia) en B-arts (Stoke-on-Trent). Op woensdag 3 mei 2006 gaan we alvast van start met een try-out van "Infowarroom" à la Victoria Deluxe.

Beeldanalyse en mediakritiek gaat ook over democratie en vorming tot burgerschap. Het onderwijs leert ons hoe we moeten omgaan met tekst, maar niet hoe we de stroom aan beelden moeten interpreteren. We zijn allen 'beeldanalfabeten'.

Het platform "Infowarroom" vult deze leegte als voorbeeld van media-educatie. Het ligt inhoudelijk ook in de lijn van de doelstellingen van het "Atelier Autonome Beeldvorming" van Victoria Deluxe. Iedereen zou namelijk in staat moeten zijn om de eigen beeldvorming in handen te nemen.

"Infowarroom" biedt als sociaal-artistiek project de kans aan vergeten en achtergestelde groepen om ook inzake mediakritiek tot verhaal te komen. Deze groepen zullen worden uitgenodigd om hun perceptie van en hun visie op de beeldenwerkelijkheid te vertellen aan het publiek. Dit is van groot belang aangezien minderheidsgroepen vaak op een stereotiepe wijze worden gerepresenteerd door de klassieke media.

"Infowarroom" wil dus kansen bieden aan participanten verbonden met Victoria Deluxe om zelf beelden te selecteren en ze van commentaar te voorzien. Professionele cineasten zullen de aanloop naar een Infowarroom-uitzending procesmatig mee begeleiden.

"Infowarroom" is ook internet-tv. Alle uitzendingen zullen live te zien zijn via het internet op www.tvdeluxe.be. Victoria Deluxe bouwt hiervoor verder op haar ervaring met livestreaming via de "Stadsuniversiteit". Net als bij dit laatste project wil Victoria Deluxe het publiek op een interactieve manier stof tot nadenken geven, zij het deze keer met de focus op het beeld. Meteen vervult Victoria Deluxe haar rol als sociaal-artistieke pionier in het landschap van de nieuwe media.

Praktisch: "Infowarroom" presenteert Speelse Eliminatie.

Wie de televisie opzet, kan niet omheen de lawine aan reality shows. Big Brother kreeg ondertussen het gezelschap van ontelbare klonen. Nu in het publieke debat de leegte heerst, blijft niet toevallig enkel de speelse uitvergroting van het private over.

Het doel van deze televisieprogramma's - zowel voor de deelnemers als de kijkers thuis - is niet om kwaliteit en goede prestaties te belonen. Integendeel, als structurerend principe heerst de eliminatie. Haal je medespeler bewust en zonder schroom onderuit. Beleef vanuit je luie zetel plezier aan het wegstemmen.

Is dit een en al onschuldige bezigheid? Of zijn dit de dominante beelden van het goede leven die de televisie ons voorschotelt? En tenslotte: vormt dit alles geen spiegel en metafoor van het neoliberale wereldsysteem?

Woensdag 3 mei 2006 om 20u in de Balzaal van Vooruit. Gratis inkom!

In samenwerking met: Kunstencentrum Vooruit en De Balie (NL) en TiensTiens.

Meer informatie: Dirk Holemans, e-mail: dirk@victoriadeluxe.be en op www.infowarroom.nl

 

Look again!

Cineaste Lenny Van Wesemael trok tussen half oktober en eind december 2005 wekelijks met een vijftal medewerkers van Victoria Deluxe naar het CEDO, het Centrum voor Deeltijds Onderwijs te Gent. In samenwerking met WOCK (Werken aan Onderwijs, Cultuur en Kunst) en de Pedagogische Begeleidingsdienst van de Stad Gent werd er een audiovisueel project opgezet in de hoop nieuwe invalshoeken te creëren in het werken met deze vaak heel 'kwetsbare' leerlingen.

De digitale media

Met de leerlingen van het eerste jaar deeltijds onderwijs gingen we op zoek naar hoe de jongeren zichzelf gerepresenteerd willen zien in de publieke ruimte. Drie maal per week werden er werksessies opgezet binnen of buiten de schoolmuren, met een fotocamera, videocamera en iPod in de hand.

Vrij snel werd het duidelijk dat bepaalde jongeren totaal niet geïnteresseerd waren in het project; anderen dan weer heel sterk. We voelden dat bepaalde jongeren weinig dromen hebben en zich moeilijk kunnen en willen verplaatsen in een fictieve wereld.

Wie dagelijks worstelt om te overleven, weinig tot niet in contact komt met cultuur en kunst, vindt dit soort projecten misschien wel 'totaal nutteloos' of pure 'bullshit'. En vanuit hun perspectief kunnen we hen geen ongelijk geven. Daarnaast expliciteerden enkele leerkrachten duidelijk hun terughoudendheid t.a.v. het project.

Deze niet-evidente werkcontext en -sfeer vergrootte enkel de motivatie om verder te werken met deze jongeren die door het project in een 'nieuwe-media-wereld' werden geïntroduceerd. Ons uitgangspunt blijft namelijk het willen werken met en het zoeken naar hoe er t.a.v. deze jongeren wel nieuwe perspectieven kunnen worden gecreëerd; ook al boeken we hier geen direct zichtbare of voelbare resultaten in.

Sommige jongeren namen de camera mee naar huis om er beelden te schieten van hun eigen - en voor ons meestal onbekende - leefwereld. Dit leverde 'eigen' beeldmateriaal op dat nauw aanleunt bij ons streven naar meer autonome beeldvormingsprocessen. In plaats van onze kijk op de wereld te presenteren, zoeken we hoe jongeren zelf het woord of het beeld kunnen nemen. Je ziet hen thuis, bij vrienden en hoe ze zich gedragen buiten de schoolmuren. Dit gaf een heel ander beeld van de jongere dan wat we kenden van op school.

Doorheen hun beeldmateriaal krijg je hun kijk op de wereld gepresenteerd. De ervaring van het zelf kunnen kiezen, initieert het gevoel en de beleving van autonomie. Het tonen van deze beelden in de klas wekte een gevoel van trots op bij diegenen die zelf hadden gefilmd en beïnvloedde de andere jongeren in de manier waarop ze naar hen keken.

Na de presentatie van de eerste gemonteerde filmpjes op school zag je bij enkele jongeren een nieuwe dynamiek ontstaan. De jongeren ontwikkelden kleine verhalen en scenario's die tijdens de lessen werden verfilmd. Langzamerhand ontstond er een evolutie van fotograferen en filmen van wat er is, naar het ontwikkelen en filmen van zaken zoals de jongeren die fantaseren of verbeelden. Anderen wilden nu zelf ook opnames maken bij hen thuis of in hun leefomgeving.

De website

In de tien weken dat er met de leerlingen werd samengewerkt, werd heel wat beeldmateriaal gecreëerd. De vele foto's, videofilmpjes en geluidsopnames die uit deze zoektocht naar 'wie ben ik' en 'hoe wil ik door anderen gezien worden' voortvloeiden, werden op een website verzameld.

Al vrij snel ontstond er herrie en polemiek over deze website bij een aantal leerlingen en leerkrachten. Omdat we er zelf onvoldoende in zijn geslaagd om met de jongeren en leerkrachten al het beeldmateriaal door te nemen en door hen zelf te laten selecteren, zijn alle foto's op de website terecht gekomen. Dit veroorzaakte deining. Plots kwamen we in een wereld van argwaan terecht, die ons met de neus op de feiten drukte.

Wie als jongere door de eigen gemeenschap kan worden veroordeeld en beschimpt omdat een mooie foto wordt ervaren als het schenden van de eer, heeft weinig boodschap aan onze vooropgestelde website. Ook hier zaten we vooraf vol goedmenende intenties en plannen, maar werd de realiteit onvoldoende ingeschat. Creatieve mensen zijn soms hopeloos naïef.

De website fungeert nu niet als een open communicatiemiddel maar als een intern archief en werkdocument. Een aantal jongeren werkten wel bewust rond de verdere uitbouw van de website en wendden binnen de werklokalen van Victoria Deluxe dit materiaal aan voor eigen gebruik.

De kortfilm

In januari en februari 2006 werd er met de jongeren, die wilden of van thuis toestemming kregen, in hun vrije tijd (op woensdagmiddag) aan een scenario voor een kortfilm gewerkt. Het was telkens een hele speurtocht om de jongeren tot op Victoria Deluxe te krijgen: hen meermaals telefoneren, thuis gaan oppikken en terugbrengen. De ene week werkten ze enthousiast mee; de andere week kwamen ze niet opdagen.

Tijdens deze werknamiddagen werden de jongeren uitgedaagd tot creativiteit, improvisatie en spel. Ze werden gestimuleerd om met diverse rollen en posities te experimenteren, te zoeken naar fictionele elementen en hun verbeelding en fantasie de vrije loop te laten gaan. Op basis van kleine verhalen en improvisaties schreven de jongeren mee aan het scenario voor de kortfilm.

Op een bijna antropologische manier werd duidelijk hoe sterk de invloed is van de audiovisuele media op de identiteitsontwikkeling en de verbeeldingswereld van de jongeren. Rappers, gangsters, maffiabendes, opgedirkte schoonheden fungeren vaak als archetypes in hun verbeelding. Het was dan ook geen toeval dat er door de jongeren zelf werd gekozen om een scenario rond het maffiagebeuren te ontwikkelen.

We hebben in België meer dan één locatie die ons hiervoor geschikt leek, maar Luik stond bovenaan de lijst. Eind februari 2006 trokken twaalf jongeren met een ploeg medewerkers van Victoria Deluxe samen naar Luik. De keuze om naar Luik te trekken had ook te maken met het idee dat jongeren in een andere stad meer kunnen experimenteren met het innemen van nieuwe en andere rollen.

Gedurende het hele werkproces botsten we namelijk op confronterende en onverwachte vormen van censuur. Bepaalde jongens en meisjes mogen van de ouders geen contact hebben met elkaar, terwijl de jongeren zelf voortdurend zoeken en strijden om aan deze druk en 'uithuwelijkingscultuur' te kunnen ontsnappen. We kwamen eerder onverwacht in een Turkse en Slowaakse adaptatie van het Romeo en Julia -verhaal terecht.

Tijdens het filmen werd er hard en geconcentreerd gewerkt en werd resoluut de wereld van de fictie betreden. Heel wat jongeren beseften tijdens het bekijken van het werkmateriaal echter dat een aantal scènes helemaal niet getoond kunnen worden binnen hun leefgemeenschap. Tijdens de filmweek zelf trapten een aantal jongeren het bovendien af uit onvrede en ongenoegen over onze aanpak en de aangeboden structuur. De rest bleef echter moedig verder werken.

Op vandaag worstelen we dan ook met vragen als: wat willen de jongeren zelf tonen, wat zouden wij als 'makers' graag tonen?

Look Again!

Het resultaat van deze intense filmweek en het volledige werkproces kunt u bekijken tijdens een driedaags toonmoment. Wat we kunnen, mogen en zullen tonen staat dus nog niet geheel vast maar het wordt spannend. Onder de titel Wat we doen en deden, was en is niet evident, maar interessant nodigen we u van harte uit.

Wat we denken te zullen en mogen tonen zijn foto's van een aantal jongeren, kortfilmpjes die door de jongeren zelf werden gemaakt, een documentaire en filmische blik op het gehele werkproces en heel waarschijnlijk de gefictionaliseerde kortfilm die in Luik werd gedraaid.

Regie: Lenny Van Wesemael
Met: Meryem Dogan, Seher Unvar, Daiva Bertulyte, Essengul Balci, Abdullah Sahan, Mercy Keyi, Dusan Hricko, Ivetta Szatmariova, Mario Krista, Simona Krokova, Tibor Krajnak, Vera Dudyova
Camera: Ellen Vermeulen
Geluid: Koenraad Deblauwe
Camera Making Of en fotografie: Gerbrand Oudenaarden
Inhoudelijke, artistieke en logistieke ondersteuning: Dominique Willaert, Liesbeth Maene, Koen Cannaert, Bram Allegaert, Ine D'haene en Saïd Henareh

Het project Look Again dankt alle leerlingen van het eerste jaar, de leerkrachten en directie van het CEDO voor hun engagement en medewerking.

Webdesign: Edulis Merenpohja
Mediatechnologie, website en fotografie: Gerbrand Oudenaarden en Geert Verstraete
Techniek: Ewoud Dutellie

Look Again is een project van: Victoria Deluxe in samenwerking met het CEDO (Centrum voor Deeltijds Onderwijs), WOCK (Werken aan Onderwijs, Cultuur en Kunst) en de Pedagogische Begeleidingsdienst van de Stad Gent. Met de steun van De Koning Boudewijnstichting (ING Mecenaatsfonds).

Soigneren

Victoria Deluxe werkte samen met de bewoners van het Centrum voor Senioren De Vijvers een artistiek project uit met als thema 'zorg en solidariteit'. Samen met de senioren ging Victoria Deluxe op zoek hoe mensen in de vorige eeuw hebben getracht hun eigen leven vorm te geven en op welke manier zij zorg en solidariteit hebben ontwikkeld ten aanzien van vrienden, familie en werkmakkers.

Wekelijks werden er in de hobbyruimte van De Vijvers groepsgesprekken georganiseerd. Tijdens deze gespreksnamiddagen kwamen verschillende aspecten aan bod zoals onder andere het vroegere gemeenschapsleven in de buurt, de rol van de godsdienst, de rol van arbeid en gezin, de invloed van vakbonden en de komst van de eerste migranten. Deze groepsgesprekken werden op papier gezet.

Met dit uitgeschreven materiaal gingen scholieren van de Freinetschool De Wingerd aan de slag. De leerlingen gingen op zoek naar wat deze verhalen en getuigenissen oproepen bij henzelf en bij de senioren.


Soigneren trailer

"Deze intergenerationele samenwerking is een unieke ervaring" zegt Dominique Willaert van Victoria Deluxe. "Wie oud wordt, telt vaak niet meer mee. Onze samenleving heeft de neiging mensen die minder of niet meer meetellen weg te bergen in hiervoor speciaal ontworpen instellingen.

"Hoe hard het verzorgend personeel en de professionals zich ook inzetten, het blijft een raar verschijnsel om mensen die een leven lang vrij autonoom hebben geleefd in een Centrum voor Senioren te zien leven.

"Vertrekkend vanuit dit gegeven werd de keuze gemaakt om de beleefde werkelijkheid en de getuigenissen van deze oudere mensen te verbinden aan het leven van jonge mensen. Jongeren kunnen leren uit de ervaringen en het leven van hun voorgangers".

Deze intergenerationele dialoog vindt zijn neerslag in Soigneren. Op de binnenbladzijden is een selectie opgenomen van de liedjes die wekelijks in De Vijvers met de bewoners werden gezongen, waarbij de teksten verwijzen naar de hardheid van de levens en de heimwee naar vroegere dagen en verloren liefdes. Het boek omvat tevens treffende foto's die in de loop van het project werden gemaakt.

Het boek is een uniek document over de dialoog tussen verschillende generaties. Het toont de waarde van de sociaal-artistieke praktijk voor ouderen en de verzorgende sector. Met dit boek willen we andere organisaties inspireren tot dergelijke vormen van verrijkende samenwerking.

Het boek Soigneren is verkrijgbaar

• op onze werkplaats in de Dok Noord 4 - Hal 25 te Gent.
  Kostprijs 12 €
• door middel van overschrijving op het rekeningnummer 068-2454232-62, met de vermelding 'Cahier Soigneren', eventueel gevolgd door het afleveradres (indien niet hetzelfde als het adres van de betalende rekeninghouder).
  Kostprijs 15€ =12€ + 3€ (verzendingskosten).

Soirée Deluxe

Op vrijdag 9 september 2005 startte een nieuw seizoen van Soirée Deluxe. Dit initiatief vanuit de sociaal-artistieke werking Victoria Deluxe, wordt voornamenlijk door vrijwilligers gedragen en opgezet. Om de veertien dagen wordt er op vrijdagavond een ontmoetingsavond georganiseerd waarbij een originele maaltijd en artistiek amusement centraal staan.

De Soirées kwamen tot stand op initiatief van een groep vrijwilligers die wilden op zoek gaan naar een vrijetijdsalternatief dat zich naast het commerciële uitgangsaanbod situeert. Nogal wat bewoners uit onze stad hebben het namenlijk vrij moeilijk om nieuwe contacten te leggen, deel uit te maken van een sociaal netwerk of beschikken over zo weinig financiële middelen dat uitgaan in het reguliere circuit er niet in zit.

Omwille van deze diverse redenen, maar ook omwille van het verlangen naar een plezante en gezellige vrijdagavond komen iedere week een groep vrijwilligers samen om deze avonden in elkaar te steken.

Iedere maandag, in de vooravond, wordt er weg en weer gepraat en getelefoneerd om telkenmale de veertiendaagse Soirée met verve in elkaar te boksen.

Vast item is het zoeken naar gastkoks die o.l.v. onze vaste chefkok Tries Brys een culinaire maaltijd willen bereiden voor een zestig- tachtigtal gasten. Daar de werkruimte van Victoria Deluxe niet optimaal is moet er telkens creatief worden omgegaan met de beperkte kookruimte. Maar het ontberen van De Luxe is iets typisch voor Victoria Deluxe.

Ander vast onderdeel is het programmeren van muzikanten, circusartiesten, dichters, vertellers die het tweede deel van de avond komen invullen. Dit zijn telkens artiesten die op een intieme of dicht-bij-de-mensen manier hun ding komen doen.

Tenslotte staat het aspect van het uitnodigen van diverse groepen stadsbewoners heel centraal. In het zoeken naar hoe we van de Warandestraat 13 een gastvrije plek kunnen maken, krijgt iedere Soirée te maken met ‘gasten’. Het voorbije seizoen waren dit o.a. ’t Vergiet (beweging voor mensen met een laag inkomen), kansenproject uit Ledeberg (verbonden aan het OCMW) en diverse nieuwkomers verbonden aan Kompas (onthaalbureau).

De Soirées zijn ook gericht op de buurtbewoners van de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham. Door het TV-Deluxe project werd er met heel wat wijkbewoners contact gelegd en door hen uit te nodigen op de Soirées blijft er contact en interactie met de buurt bestaan. Tussen het eten en de muziek of andere optredens door worden er nieuwe plannen gesmeed, verhalen verteld en hier en daar zie je een al of niet duurzaam koppelken ontstaan.

Elkéén uit de stad is welkom op Soirée Deluxe!

Soirée Deluxe wordt georganiseerd door:
Annemarie Thienpont, Carin Grooten, Dolores Piscador, Fefkija Sehic, Jan Herreman, Jeanne Ayumo Alife, Joke El Lati, Kathleen Van Damme-Soetheer, Katrien De Munck, Katrien Van Hoe, Nele Sercu, Noa Romuald, Patrick Vanhoutteghem, Piet Vanhaele, Saïdja Peyskens, Thankam Kuttikat, Eva Janssens, Thomas Lenaerts, Lize Meert, Francis Michiels, Lynn Van Houtte, Tries Brijs, Joe Lampasa, Said Henareh, Ewoud Dutellie en Liesbeth Maene

Menu's in Soirées 2005 - 2006

2005
9 september	Diverse Bruschetta
7 oktober	Spaghetti Boelougnaise
21 oktober	Filipijnse loempia's met gemengde sla
4 november	Afrikaans stoofpotje met krokant brood en gebakken bananen
18 november	Chili con carne met brood
16 december	Borrelhapjes + olijven

 

2006	Menu
13 januari	Warme en koude toast
27 januari	Marokkaanse couscous
10 februari	Tagliatelli met scampi's
24 februari
10 maart
24 maart
7 april
21 april
5 mei
9 juni
24 juni

 

Diverse Bruschetta

Bolognaisesaus

3 kg gehakt
geconcentreerde tomatenpuree

Courgetten-eierkoek

18 eieren
1 kg courgettes
2 liter melk
1 kg zelfrijzende bloem

Gestoofde paprika's

8 paprika's gemengd

Groene salade

4 kroppen gemengde sla

Linzen-tonijnsalade

groot blik tonijn +/- 1200 g
gedroogde linzen 2 à 3 kg

Looksaus (zelf te maken) en mayonaise

lookpoeder
groene kruiden

Olijvenpasta

5 citroenen
pakje paneermeel
500 g plattekaas
zwarte olijven in blik

Stokbrood

25 stokbroden (1/3 per persoon)
olijfolie
5 bolletjes look

Tomaten-komkommer-ajuinsalade

4 kg tomaten
4 komkommers
1 kg ajuin

Soiréé Deluxe 9 september 2005

Spaghetti Boelougnaise

Groenten

3 kg wortels
3 kg Champignons
4 paprika’s
4 bleek selders
8 bleekjes tomaten pure
18 blikjes gepelde tomaten (van 400 g)

Kruiden

Potje oregano

Vlees

3 kg Amerikaan
1 kg spekblokjes gerookt

+

8-9 kg spaghetti
3 kg gemalen kaas

Soiréé Deluxe 7 oktober 2005