't Vuil Huishouden

In augustus 2007 zette Victoria Deluxe een samenwerking op met de Emancipatorische Projectwerking van OCMW Gent met de bedoeling om in de lente van 2008 een theaterproductie te presenteren.
Sinds september vorig jaar loopt er een intens werkproces waar een dertigtal mensen aan deelnemen. We zoeken zorgvuldig naar de passende woorden om de fijne en warme groep mensen waar we mee werken te omschrijven.
We proberen het als volgt: het zijn allen mensen die op de één of andere manier in een moeilijke levenssituatie zijn terechtgekomen. Velen van hen worstelen dagelijks met kleinere en grotere miseries, maar slagen er bovenwel in om het hoofd boven water te houden én te blijven geloven in dit leven dat iedereen gelijke kansen belooft, maar die belofte niet inlost.

In dit werkproces gingen we op zoek naar de diepere oorzaken van armoede en miserie en koppelden dit aan het thema kermis. We organiseerden groepsgesprekken, namen individuele interviews af, deden een groepsuitstap naar de foor in Oostende en gingen op de werkvloer van start met improvisaties. We werden op slag verrast door het aanwezige speeltalent en de grote inzet van deze straffe groep mensen.
Na enkele weken zijn we beginnen schrijven aan een theatertekst waarin de levensvisie en de verhalen van de spelers heel sterk werden bewerkt. We hebben geschaafd, gebeiteld en geboetseerd aan een verhaal waarin iedereen zich kan herkennen en dat ook onze verbeelding of fantasie kan prikkelen.
De eerste weken repeteerden we iedere vrijdag. Na enkele maanden werkten we ook op dinsdag en zaterdagnamiddag. We trokken begin februari met de hele groep naar De Fiertel in Ronse. Dit alles met de bedoeling om een sterke theatervoorstelling te maken, maar bovenal om op zoek te gaan naar hoe we elkaars talenten kunnen aanwenden en stimuleren.

Tussen de repetities door luisterden we naar elkaars verhalen en zochten we samen hoe we konden en kunnen ingaan op de kleine en grote zorgen.

Theater is het cement dat ons samenbrengt, maar het geloof in elkaar en in een meer rechtvaardige wereld is de ultieme reden om met elkaar samen te werken. ’t Vuil Huishouden kan gezien de mooie en sterke werksfeer niet anders dan een sterke voorstelling worden. We zullen de komende weken keihard verder werken om er tegen de première te staan en dan hopelijk de vruchten te plukken.
Met een deel van de inkomsten van de voorstelling willen we voor alle spelers in juli 2008 een vakantieweek in de Ardennen organiseren. Voor volgend seizoen dromen we al van een nieuwe theatervoorstelling met al wie zin heeft om verder te werken.

 ’t Vuil Huishouden is een tragikomische voorstelling in het Gents over:
Devilder die reclame staat te maken terwijl er geen volk voor zijn kraam staat,
François die niet op tijd is om de botsauto’s open te doen,
Michèlle die verdomme goed weet waarom dat François te laat is maar haar bek niet laat openbreken,
Bracke die zich met Jan en alleman moeit omdat hij den boel bijeen wilt houden,
Gina die om de zes maand van haar verandert omdat ze zich niet goed in haar vel voelt,
Linda die haren Gino kwijt is aan een wijf met een schuun gat en dikke tetten,
Marina die koste wat kost nen ijscrème met vier bollen wil
en zo veel meer!

Kijk, ik ga de voorstelling in mijn eigen woorden beschrijven:
’t Vuil Huishouden begint met het verhaal over de eigenaar van de botsauto’s die op nen bepaalden dag zijn kot niet op tijd opendoet. De andere kermiskramers maken zich zorgen, want ze zijn niet gewoon dat François te laat is. De kermis staat op ’t Van Beverenplein en zoals jullie weten of niet weten: dat is een plein waar dat ge u aan van alles kunt verwachten. Het is de laatste dag dat de kermis daar staat en er zijn serieuze kortingen.
Devilder van ’t Vuil Huishouden – een Gents woord voor een bollo-smittokraam – roept gelijk nen zot om de klanten naar zijn kraam te lokken. Linda, dat bennek ik, treurt omdat haar vent is weggelopen en Bracke tracht den boel bijeen te houden. Al die mensen die op de kermis staan en komen, hebben allemaal ne groten mond maar een vree klein hart. We trachten elk op ons manier er het beste van te maken maar we botsen elk op de muren van het leven. En terwijl dat we knokken tegen ons miserie, ontstaat er plots iets vree schoons. Maar de rest ga ik niet verklappen, want anders zoudt ge misschien niet meer komen kijken.

Ilse Galle - speelster

 “Tien kogels voor veertig euro!
Kijk eens naar al die mooie prijzen: pluchen beren, horloges en gps’kes, de nieuwste plasmaschermen, elektrische toestellen en nen echten motto, nen supermotto!
Met een beetje geluk is het straks van u.
3 lotjes voor 5 euro!”

Toen ik de eerste pagina’s van het script las, herkende ik heel erg mijn eigen levensverhaal en dat van mijn medespelers in de tekst. Ik was verrast over hoe er op basis van interviews en gesprekken met ons een theatertekst is ontstaan die iets vertelt over onze levens. We zijn weliswaar elk een personage geworden en onze verhalen zijn bewerkt, maar de voorstelling gaat voor een groot deel over ons: hoe wij worstelen, vallen en opstaan en er toch in blijven geloven.
Ik heb me in het begin vaak afgevraagd in hoeverre het publiek zal reageren op wat wij proberen te maken. De laatste weken begin ik er hard in te geloven dat we een mooie voorstelling kunnen maken. Veel situaties die we op scène brengen, zijn zo uit het leven gegrepen dat dit het publiek wellicht zal aanspreken. We spelen in het Gents en we gebruiken woorden die de onze zijn. We zijn blij dat we geen tekst in onze handen kregen in een taal die de onze niet is.
We zijn een sterke groep geworden en ik ben blij verrast hoe sterk de vriendschapsbanden zijn. Ik zie er nu al tegenop dat het project zal afgerond worden, want ik ben niet goed in afscheid nemen. Maar naar ik verneem willen de mensen van Victoria Deluxe met ons verderwerken. Maar eerst onze voorstelling ’t Vuil Huishouden nog spelen.

Frans Faict - speler - vaste verslaggever in het project

't Vuil Huishouden kunnen we als een Meta-Foor ervaren. Zowel de kermiskramers als de bezoekers halen de ene na de andere truuk boven om respectievelijk meer winst te maken of goedkoper van de rit of het spel te kunnen genieten. Op de kermis leren we de mens kennen in zijn meest vreselijke en kwetsbare hoedanigheid. Op zoek naar de winst en het plezier wordt geen enkele truuk of list uit de weg gegaan.

 

Fragment uit de theatertekst

Geduld & meneer?
Ik heb al gans mijn leven geduld.
En weet je wat dat mij heeft opgeleverd?
Niets.
Ik zit ganse dagen tussen vier muren
te wachten tot dat ik nieuws krijg.
Maar ik krijg geen nieuws.
Het enigste dat ik in mijn brievenbus krijg, zijn betalingen:
een factuur van t water
één van den elektriek,
een belasting van de Provincie,
één voor de vuilniszakken,
een maandelijkse betaling voor mijn begrafeniskosten,
en de grootste factuur komt van de Staat.
Als ik daar nog maandelijks mijn huishuur bij optel,
dan schiet er ver niks meer over.
Aan mijn leeftijd, meneer, dan krijg je geen goed nieuws meer.
Alleen maar slecht nieuws.
Daarom wil ik mij hier op die kermis eens goed laten gaan.

PERS:

't Vuil Huishouden op Radio Klara : Ramblas 20 maart 2008

't Vuil Huishouden op Radio 2 (Oost-Vlaanderen) : Middagpost 9 maart 2008

Praktisch

Voorstelling op:

• vrijdag 4 april 2008 om 20u
• zaterdag 5 april 2008 om 20u
• zondag 6 april 2008 om 15u
• woensdag 9 april 2008 om 20u
• donderdag 10 april 2008 om 20u
• vrijdag 11 april 2008 om 20u

Reservaties: via Victoria Deluxe reservaties
Tel. 09 324 80 26 of e-mail: reservatie@victoriadeluxe.be

Locatie: De Centrale - Turbinezaal

Inkom: 7 euro / 5 euro (reductie voor -26 en werkzoekenden)

Spel: Melina Lotigiers, Mario Geldof, Patricia Ryngaert, Raymond Van Impe, Aziz Boukhzar, Bernard Goovaerts, Ilse Galle, Harald Desiron, Danny Blancquart, Inge Van Lancker, Ann Van Weymeersch, Werner Mostrey, Marina Bouré, Anita Ryngaert, Ronny Van de Casteele, Frans Faict, Michel Picha, Michelle Van de Putte, Liesje Denutte, Gina De Langhe, Veerle Teirbrood, Marleen Wieme, Tourad Kane, Patrick Uytterhaeghen, Johan Gailliaert.

Tekst en regie: Noortje Dekker, Mout Uyttersprot en dominique Willaert
Scenografie: Berten Jeakers en Evelien Stichelmeyer
Techniek: Ewoud Dutelie

Veel dank aan: Jos Van Herreweghe, Stephane Batselier, Stef Leyn, Sylvie Ongena, Lotte Verbeke, Dominique Martens, Claudine Sergeant, de teams van Victoria Deluxe en de Emancipatorische Projectwerking, het Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham, het OTC (Opleidings- en tewerkstellingscentrum) van het OCMW Gent dat het decor bouwde en Bobbejaanland dat ons kermisattributen uitleende

Een productie van: Victoria Deluxe i.s.m. de Emancipatorische Projectwerking, het OTC van OCMW Gent en De Centrale.

Back & Forth - documentaire

In Back and Forward, I will be presenting fragments of myself in the film, my story of searching for the right place for me, of deciding to change my life that I had to relocate myself to another place, to another set of standards, to another culture while struggling to remain myself, maintain the good aspects of my initial self, to finally settle for good and to finally be able to find what it is that I’m truly looking for. Hence these thoughts:

I was raised and bred by very special people in their own very special way, their ultimate love for me. And what I mean by this is that nothing in the world could stop them from nurturing me with the basics of life, which would eventually lead me to the right path, to where I am right now. Yes, nothing. Not even the scarcity of food for me and my brothers and sisters, not even the negative amount on my father’s paycheque, not even when we had to walk miles and miles as children to be able to attend school because we were told that it was the only thing that would buy us our freedom, our getaway ticket from the harsh, harsh world we were subjected to live in.

Yes, this is an ode to my parents, to my sisters and to my brothers, to their children and to their children’s children. And yes, this is my journey and they are with me. They have always been with me.

The blinding love of a man for a woman is priceless. There are no words for it. And I am the luckiest woman in the whole world. Nothing could ever fail us now.

Joe Lampasa - participant

Na de succesvolle theatervoorstelling Onderhuids die door het Steunpunt Allochtone Meisjes en Vrouwen (SAMV) vorig seizoen werd gepresenteerd, leefde er bij veel meisjes en vrouwen het verlangen naar een vervolgtraject. De theatervoorstelling, die in verschillende Vlaamse steden werd gespeeld, bleek een ideaal en boeiend medium voor de meisjes en vrouwen om met een breed publiek te communiceren rond zelfgekozen en belangrijke thema's uit hun leven.

Het SAMV en AGORA klopten aan bij Victoria Deluxe en na enkele verkennende gesprekken werd er beslist om samen een documentaire te maken over de invloed van de migratiegeschiedenis op het leven van jonge meisjes en vrouwen van niet Belgische origine.

Back&Forth is een sociaal-artistiek project gecentreerd rond diepte-interviews met meisjes en vrouwen van niet-Belgische origine en zelf gemaakte video-opnames. In het atelier autonome beeldvorming van Victoria Deluxe maakten de deelnemers zelf gemaakte video-opnames rond hoe zij hun eigen leven in ons land ervaren. De centrale vraag van waaruit het project vertrok, is de zoektocht naar wat de impact is van het migratieverhaal op het leven van de meisjes en vrouwen..

In dit kader zijn vorige zomer zeven meisjes/vrouwen terug gereisd naar hun land van herkomst: Turkije, Bosnië, de Filippijnen en Mexico. In het land van herkomst werden beeldopnames gemaakt die verband houden met het migratieverhaal van de participanten. De vele uren beeldopnames verwerkten de meisjes en vrouwen tot een zelfgekozen montage die in groep wordt bekeken en besproken. Na de bespreking wordt de beeldmontage verder verfijnd onder leiding van Ellen Vermeulen, cineaste binnen Victoria Deluxe.

Er werden tevens diepte-interviews afgenomen rond het thema migratie. Dit leverde sterk en ontroerend tekstmateriaal op. De bewerkte interviews en video-opnames worden verwerkt in de richting van een multimediale voorstelling die op 12 februari 2008 in de theaterzaal van Vooruit zal worden gepresenteerd. Het beeldmateriaal wordt aangewend voor de beeldmontage die in handen is van Ellen Vermeulen en Winnie Bauwens.

Het aangebrachte materiaal zal een hertaling vinden in nieuwe beelden die bruikbaar zijn op een theaterscène (cf. het ander ritme, de andere beeldaflezing, de andere verwachtingen). Het concept van de makers is dat de beelden de verhalen over migratie op gang moeten brengen. Binnen deze voorstelling wordt er dus gezocht naar een interactie tussen het beeld- en het tekstmateriaal.

 

Voorstelling op:

• donderdag 21 februari 2008 om 20u
• vrijdag 22 februari 2008 om 20u

Locatie: Domzaal - Kunstencentrum Vooruit
Inkom: gratis

Omkadering: Dominique Willaert, Ellen Vermeulen, Saïd Henarah en Winnie Bauwens
Participanten: Esmeralda Posada, Aziz Boukhzar, Joevelyn Lampasa, Fefkija Sehic, Nathalie Chambart, Nadia El Alaoui, Sema Vanden Meersschaut, Telli Görgöz, Fatima Ahali, Aylin Caliskan

Toen ik aan dit project begon, wist ik niet dat er zo veel emoties zouden ontstaan. Ik heb mijn leven geanalyseerd, een soort balans opgemaakt en ook voorzichtig een blik op mijn toekomst geworpen: “Wie was ik voor de oorlog in Bosnië? Ben ik ooit iemand geweest, voor wie de mensen veel respect hadden? Wie ben ik nu? Ben ik nu minderwaardig? Waarom kan ik geen job vinden? Waarom voel ik me zo eenzaam hier? Ik hou van Gent, Vlaanderen en België, maar wie zou me missen, als ik een dag hier niet meer zou zijn?”

Ik denk dat dit project me kan helpen om de antwoorden te vinden. Het is meer dan de moeite waard. Ik ben heel dankbaar dat ik de kans kreeg om te leren filmen en monteren.

Fefkija Sehic - participant

Onderweg, op de trein naar Gent, zonder enig vermoeden wat mij te wachten stond bij Victoria Deluxe, bedacht ik enkele scenario's over hoe een documentaire over vrouwen en migratie eruit zou zien. Hoe waren ze nu weeral bij dat thema migratie terechtgekomen en hoe wilden ze het eigenlijk aanpakken? Stiekem durfde ik te hopen dat het weer niet om clichés zou gaan. Al gauw bleken mijn bevooroordeelde gedachten voorbarig en mis te zijn.

Wat bleek? De term migratie werd in de meest ruime betekenis van het woord gebruikt. De documentaire of beter gezegd de beelden voor de documentaire moesten van eigen makelij zijn. Iedereen werd verondersteld haar eigen beelden te maken. Een weergave van hoe je je zelf percipieert en hoe jouw leven eruit ziet.

Al gauw bleek dat het project bestond uit verschillende delen. Aan de ene kant zouden we om de twee weken samenkomen om elkaar beter te leren kennen als groep; aan de andere kant om na te denken over de beelden die we zouden maken met de opzet van het project in het achterhoofd.

Zo is het allemaal begonnen. Niet enkel kregen we tijdens de eerste bijeenkomsten verschillende migratiegeschiedenissen van verschillende meisjes te horen, ook leerden we hoe we met de camera moesten omgaan. Ik behoorde tot de eerste groep van meisjes die een camera heeft meegekregen.

De vraag die ik me heb gesteld, voordat ik ben beginnen filmen was: Wat zou ik willen dat de mensen over mij te weten komen? Hoe geef ik weer wie ik ben en wat ik doe in mijn leven?

Vertrekkend vanuit deze vragen heb ik beelden gemaakt van mezelf, voor en onderweg naar een examen dat ik moest afleggen, beelden van een dag dat ik had doorgebracht met een vriendin en zo meer. De reflectie vanuit de groep op de beelden, waarbij iedereen zijn ideeën en mening kwijt kon, speelde een belangrijke rol. Dit was het begin.

Maar de beelden waren geen weergave van een migratiegeschiedenis. Ze toonden enkel wat er zich momenteel in mijn leven afspeelt, hoe ik mijn leven probeer vorm te geven, maar niet wat er aan voorafging. De rol en invloed van mijn migratiegeschiedenis kwam aan bod tijdens een lang interview dat door Dominique en Ellen werd afgenomen.

Ik had het genoegen om als eerste te worden geïnterviewd. Niet enkel vertelde ik over mijn familie, hoe ik in België was terechtgekomen, maar ook over personen die van groot belang zijn geweest in mijn leven. Zo kwam aan het licht dat niet enkel mijn moeder maar ook mijn tantes een zeer grote rol hebben gespeeld in mijn leven en hoe mijn kijk op de wereld hierdoor is gevormd. De vragen die me werden gesteld brachten me op een diepgravende manier terug in mijn verleden.

Vol enthousiasme en met veel toewijding willen we allemaal één voor één ons verhaal kwijt. Een verhaal dat je misschien anders nooit te horen of te zien zou krijgen. Daarom onze dank aan Victoria Deluxe en het Steunpunt Allochtone Meisjes & Vrouwen en iedereen betrokken bij de organisatie van deze documentaire.

Zerin Oral - participant

 

Een nieuw hoofdstuk

Victoria Deluxe heeft de voorbije drie jaar diverse projecten opgezet in Gentse Rust- en Verzorgingstehuizen. Na Het Land van Belofte en Soigneren in RVT De Vijvers en Nu Nog Niet in RVT St-Jozef, werkt Victoria Deluxe sinds februari 2007 in het RVT Het Heiveld te Sint-Amandsberg.

Op aangeven van de directie en het personeel van RVT Het Heiveld willen we met dit nieuw project op zoek gaan naar een optimalisering van het onthaalbeleid. Mensen die uit vrije keuze of noodgedwongen worden opgenomen in een rust- en verzorgingstehuis, staan voor een grote, finale ommekeer in hun leven. Deze beslissingen gaan gepaard met vele vragen en intense emoties want de vertrouwde omgeving wordt nu definitief achtergelaten. Daarom is het van groot belang dat deze overgang zowel op psychologisch als praktisch vlak zo goed mogelijk wordt opgevolgd.

Via een documentaire willen we in nauwe samenwerking met de ouderen, hun familieleden en het personeel van Het Heiveld dit opnameproces op een eerlijke, positieve en meergelaagde wijze presenteren.

Sinds juni 2007 komt een grote groep bewoners, onder leiding van medewerkers van Victoria Deluxe en Het Heiveld, wekelijks samen om te praten over thema's als verhuizen, achterlaten, jeugdjaren, hoop en zorg. Vaak wordt er voorgelezen uit het boek Soigneren. De thema's die daarin voorkomen (de oorlog, zorg en solidariteit vroeger en nu, migratie, enz) wekken bij de bewoners levendige herinneringen op. Dan wordt de micro doorgegeven zodat iedereen die wil, zijn of haar verhaal of anekdote kan vertellen. Op deze momenten voel je hoe belangrijk het is om een gemeenschappelijk lot bespreekbaar en deelbaar te maken.

Enkele van deze getuigenissen zullen we op het einde van het werkproces in een toonmoment presenteren. Ook zorgen deze groepsmomenten ervoor dat bewoners van verschillende afdelingen in Het Heiveld met elkaar in contact komen. Deze kruisbestuiving biedt nieuwe ontmoetingen die door de bewoners erg worden gewaardeerd.

In de gesprekken gaan we op zoek naar het mentale en emotionele proces dat aan de opname vooraf gaat. We gaan onder meer in op de diverse vormen van weerstand die ouderen hierin hebben ervaren. Daarnaast gaan we op zoek naar welke motivaties de stap naar het RVT hebben vergemakkelijkt. Op basis van deze gesprekken willen we samen met het personeel onderzoeken of een groep bewoners gemotiveerd kan worden om als 'onthaalgroep' te fungeren en een actieve en ondersteunende rol kan spelen t.a.v. nieuwe en toekomstige bewoners.

Een korte impressie:
Op de kamer van een van de bewoners van Het Heiveld hangt een grote zwart-wit foto, met daarop de boerderij waar de bewoner altijd heeft gewoond. Op de voorgrond staat een immense molen, die al een lange tijd is afgebroken. Deze plek is blijven evolueren, terwijl in de herinnering van de bewoner de molen er nog steeds staat. Dorpen veranderen van aanblik, mensen verhuizen, oude gewoontes vervliegen, ...

Centraal op de campus van Het Heiveld staat een grote, eeuwenoude beukenboom, die de bewoners vanuit hun kamers aanschouwen. De boom staat er onbewogen en fier. De mensen daarentegen hebben een lange levensweg afgelegd om uiteindelijk in Het Heiveld hun laatste levensfase door te brengen. Na vele levensjaren verzamelen zij samen rond deze boom. Iedereen heeft zijn eigen verhaal meegebracht. Vanaf het moment van opname komen deze verhalen samen en proberen de ouderen hun herinneringen te verpakken, te koesteren en mee te dragen, hun nieuwe huis binnen.

De documentaire zal het verhaal vertellen van de alleswetende, oude boom en de bewoners van Het Heiveld, die vervuld van levenservaring, zich samen scharen in de schaduw en de luwte van de boom.

 

Toonmomenten op:

• Vrijdag 7 maart 2008 om 19u
• Zaterdag 8 maart 2008 om 19u
• Zondag 9 maart 2008 om 15u

Locatie: Inkom: 3 euro
Reservaties: via Victoria Deluxe reservaties
Tel. 09 324 80 26 of e-mail: reservatie@victoriadeluxe.be

Artistieke leiding: Ellen Vermeulen
Inhoudelijke omkadering: Luk Nys en Lynn Van Houtte
Productie: Victoria Deluxe i.s.m. OCMW Gent

Met de steun van: Vlaamse Gemeenschap :: Provincie Oost-Vlaanderen :: Stad Gent :: OCMW Gent

 

Funny Song

Funny Song is een muzikale documentaire over de bepalende plaatsen en mensen in het leven van singer-songwriter Steve Shorrock. De in 1953 in Darwen geboren muzikant kwam, na meer dan dertig jaar muzikale omzwervingen doorheen Europa, aan in de Arteveldestad. Vooraleer we met Steve Shorrock in contact kwamen leefde hij maandenlang haast volledig geïsoleerd in een kleine studio op het Van Beverenplein.
Ver weg van het Parijs waar hij bevriend was geraakt met Serge Gainsbourg en waar hij zijn grote liefde moest achterlaten. Ver weg van het zuiden van Frankrijk, München en Breda waar hij als muzikant zijn brood probeerde te verdienen.

In september 2006 vond Steve Shorrock, na een welbewuste tip, de weg naar Victoria Deluxe.
Hij werd er huismuzikant en luisterde sindsdien menig publieksmoment op met zijn straf muzikaal talent. Heel vaak stelden mensen ons de vraag: “Wie is die sterke muzikant en aangenaam typische Engelsman?”

Omdat we het zelf niet echt goed wisten, deden we aan Steve het voorstel om in de krokusvakantie van 2007 met hem naar Engeland te reizen. Op zoek naar zijn roots: vertrekkend in zijn geboortedorp Darwen in het noordwesten van Engeland, verder reizend naar de omgeving van Manchester Airport om uiteindelijk te stranden aan de zuidkust in Bournemouth.

Steve Shorrock bereidde samen met de stagiaire Sanne Van der Werf deze reis voor, met het oog op het filmen van die plekken en het interviewen van die mensen die een belangrijke en bepalende rol in zijn leven hebben gespeeld.Met een klein budget reisden Steve Shorrock, Sanne Van der Werf, Dominique Willaert en cineast Koenraad Deblauwe in de eerste week van maart 2007 naar Engeland.

Uit deze werkreis werd Funny Song geboren: een beklijvende documentaire van een geweldige muzikant op zoek naar de invloeden die hem hebben gemaakt tot wie hij nu is.
In dit werkproces zagen we hoe Steve vocht en nog steeds vecht tegen het ouder worden en het niet voluit aan de bak kunnen komen als muzikant. We leerden Steve kennen als een man die leeft voor zijn kunst, maar er niet kan van leven. De reis naar Engeland veroorzaakte bij Steve een intens zoeken naar hoe de muziekscène uit de jaren zestig, zijn ouders, broer, familieleden en vrienden, de plekken waar hij heeft gewoond zijn leven hebben bepaald.

Deze muzikale documentaire zet niet alleen het muzikale talent van Steve Shorrock in de verf, maar vertelt ook het verhaal van de geweldige impact die de muziekscène uit de jaren zestig van de vorige eeuw op die jonge generatie heeft gehad. Deze documentaire zoekt naar de bepalende invloed van vrienden, familie en geliefdes.
Kortom: Funny Song is een document humain over het leven en muzikale werk van Steve Shorrock.

 

"Steve heeft een hard leven gehad, net omdat hij aan zijn principes vasthield. Hij kon het makkelijker hebben gehad, maar dat is net wat ik bedoel: dat Steve een kunstenaar is, hij bleef trouw aan zijn artistiek talent. Er zijn geen daarin compromissen mogelijk. Hij weet wat hij doet en is daar zeer vastberaden in. Dus ja, Steve heeft het vrij lastig gehad."

Cliff Hayson - goede vriend van Steve

Trailer



Audio : 'Funny Song' by Steve Shorrock :
Video :Steve Shorrock's Youtube-pagina

Toonmomenten op:

• Vrijdag 4 juli 2008 om 20u30
• Zaterdag 5 juli 2008 om 20u30

Locatie: Bij' De Vieze Gasten, Haspelstraat 31, 9000 Gent (Postadres: Reinaertstraat 125)
Inkom: 7 euro / 5 euro (reductie voor -26 en werkzoekenden)
Reservatie: Online , via e-mail dvg-at-deviezegasten.org of bellen naar 09 237 04 07.

Artistieke leiding : Koenraad Deblauwe en Dominique Willaert
Beeld : Steve Shorrock en Koenraad Deblauwe
Soundtrack : Steve Shorrock
Omkadering : Sanne Van Der Werf en Geert Verstraete

Met dank aan: Vrienden en kennissen in Engeland
Productie: Victoria Deluxe

Download affiche
Download flyer

 

Langspeelfilm "Split"

De voorbije vijf jaar heeft Victoria Deluxe tal van projecten opgezet, waaraan heel wat mensen van diverse achtergrond deelnamen. Om deze verschillende mensen de kans te bieden om met elkaar samen te werken, ontwikkelden we de idee om in 2008 één totaalproject op te zetten: het maken van een langspeelfilm.

Dit initiatief past binnen de visie van Victoria Deluxe om een 'creatieve en lerende omgeving' uit te bouwen. Met het realiseren van een langspeelfilm willen we versterkende interacties tussen stadsbewoners en professionals ontwikkelen. Hierbij maken we geen onderscheid tussen vooropleiding, afkomst, manier van denken of zijn.

Het voorbije seizoen is reeds gehard gewerkt aan de voorbereiding van het filmproject. Zo werd het scenario op een participatieve wijze ontwikkeld waarbij verschillende mensen hun inbreng konden doen. Ondertussen werd ook een subsidiedossier voor ontwikkelingssteun geschreven en ingediend bij het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF).

Met de creatie van de langspeelfilm Voorlopig Niks wil Victoria Deluxe een verhaal creëren over het soort wereld waarin we leven. Vertrekpunt is de buitengewone positie waarin Victoria Deluxe zich bevindt. We maken geen deel uit van het centrum van de stad of de wereld, maar situeren ons aan de rand van de samenleving.

In dit verhaal gaat het onder meer om personages en situaties die gewoonlijk als 'marginaal' worden ervaren. De film wil tonen hoe mensen, voor wie het vaak lastig en moeilijk is om op een volwaardige manier aan onze samenleving deel te nemen, op een grensoverschrijdende wijze trachten zin te geven aan hun leven. Aspecten uit de zelfkant van de samenleving willen we op een waardige wijze benaderen en creëren personages die - ondanks het feit dat ze have not's zijn - sterk door het leven gaan.

Concreet wil Voorlopig Niks het verhaal vertellen van hoe herkenbare stadspersonages zich zowel met humor, liefde en beleden idealen tot onze hyperconsumptiemaatschappij trachten te verhouden. Hierin staat de zoektocht van een 46-jarige lasser naar arbeid en zingeving centraal.

Wanneer we de film draaien, zal onder meer afhangen van de beslissing van het VAF. Ondertussen willen we de komende maanden werk maken van de casting van spelers, het zoeken naar geschikte locaties en de concrete voorbereiding van de draaiperiode.

 

 

Soirée Deluxe!

Onze tweewekelijkse Soirées Deluxe op vrijdagavond zetten we dit seizoen samen met onze enthousiaste vrijwilligersploeg verder. Dit najaar zijn we gestart met een werkweekend in Heuvelland. Met alle vrijwilligers hebben we 2 dagen gewerkt om een goed en gevarieerd programma in elkaar te steken waarmee we dit jaar willen uitpakken. Naast het samenstellen van een programmatie werden ook de visie en doelstellingen van Soirée Deluxe heropgefrist en grondig besproken. Of anders gezegd: hebben we stilgestaan bij de vraag waarom organiseren we Soirée Deluxe?

 

Voor mij is Soirée Deluxe het moment om sociale contacten op te zetten met mensen van allerlei slag. Rijke mensen, arme mensen, mooie of lelijke mensen, … op een Soirée Deluxe vallen alle verschillen weg. Wat over blijft, is wie je echt bent als persoon. Het is telkens weer een toffe avond gevuld met toegankelijke, begrijpbare culturele elementen, zonder pretenties.

Geen kunst met een hoofdletter K maar grijpbare kunst door en voor gewone mensen.
Het is als nieuwkomer in een stad nooit gemakkelijk om je weg te vinden. Via een Soirée Deluxe zal je echter vrij snel toch nieuwe, open-mind mensen ontmoeten.

Jan Van Den Wijngaert

 

Soirée Deluxe is for me a project set up to people who have little or no chance at all of participation in social activities. I myself grew up in a very small town, and eventually lived in a city where i always had to deal with social exclusion. It is a lonely and fustrating thing to always have to fight for your own social and for your own place, the right to belong, to be ahead, and to be understand.

Soirée Deluxe recognizes that and initiates programs that are accessible to people like me. It is a project started by and for volunteers who want to belong. We want to dare break the socially snobbish circle and give away to the little ones, the ones that seldom count. We want to remain diverse and outreaching and we want to be known to exist at least in the whole Belgium. We are here for good. So longtime as the Soirée Deluxe.

"Cause this life is too short to live it just for you. But when you feel so powerless, what are you gonna do? So say what you want."

Joevelyn Lampasa

 

Het accent van Soirée Deluxe blijft liggen op het creëren van een warme, kwalitatieve ontmoetingsplek. Een alternatief voor het commerciële uitgangsaanbod waar iedereen welkom is.

Vrijwilligers en medewerkers van Victoria Deluxe komen wekelijks op dinsdagnamiddag samen om een programma uit te werken, gaande van een vrij podium, een straffe filmvertoning, een muziekoptreden, een swingende karaoké-avond tot een stevige fuif.

Soirée Deluxe is en blijft een artistiek platform voor eenieder die zijn ding op een dicht-bij-de-mensen manier wil brengen. Dit jaar zullen we proberen om dit artistiek platform verder uit te werken en nog meer een forum te zijn voor talent in Gent.

 

Heb jij interesse voor het mee organiseren van een Soirée Deluxe of om je artistiek talent te delen met een veelzijdig publiek? Laat ons dan iets weten via: soireeteam@victoriadeluxe.be of 09 324 80 26.

 

Omdat we nog geen eigen vaste plek hebben waar we tweewekelijks kunnen samen komen, organiseren we de Soirées dit seizoen afwisselend in de kelderzaal van De Centrale en in het Buurtcentrum Sluizeken-Tolhuis-Ham. Drie maal dit seizoen organiseren we ook een Soirée Speciale in co-productie met De Centrale, die telkens doorgaat in de turbinezaal.

De verschillende locaties zullen telkens ingericht worden tot een gezellige, warme ontmoetingsplaats met een sfeervolle bar waar een glas wijn of een frisse pint gedronken kan worden. Op geregelde tijdstippen zullen we er ook voor kiezen om kleine hapjes te voorzien.

De bijzondere samenwerking met De Moester, Poco Loco en De Werf zetten we dit seizoen verder. Door deze organisaties gericht uit te nodigen en te informeren over het programma van Soirée Deluxe zijn zij trouwe gasten geworden. Sommige onder hen hebben zich aangesloten bij de stuurgroep die de Soirées inhoudelijk organiseert.

 

SOIREE DELUXE

Telkens vanaf 19u30 en vrije toegang - tenzij anders vermeld op affiche of website.
Dranken worden aan democratische prijzen verkocht.

De vrijwilligers die Soirée Deluxe organiseren zijn Abdeljalil Harim, Annemarie Thienpont, Guy Van Temsche, Jan Van Den Wijngaert, Martin Mamoorany, Mireille Ghys, Naima Rezrazi, Nele Sercu, Saidja Peyskens, Salim Louati, Stefanie Ghys, Steve Shorrock, Tourad Kane, Eddy Van Laecke, Erwin Alix, Roos Dewaele, Odile Lowie, Sanne Possemiers.

Vanuit het team van Victoria Deluxe worden zij ondersteund door Joe Lampasa, Said Henareh en Ewoud Dutellie.

 

Soiree Deluxe te gast bij Radio Urgent:

Te Doy Mis Oyos

Bijna 6 jaar geleden is het nu dat ik in België aankwam. En nog steeds blijf ik me verbazen over het enorme verschil dat er is tussen de verwachtingen die ik had en de realiteit waarmee ik de confrontatie aanging. Alleen door als anderstalige nieuwkomer in een land te leven kan een dergelijke realiteit je deelachtig worden. Voordien, of als buitenstaander die het niet zelf heeft meegemaakt, kan je je deze gevoelens onmogelijk voorstellen. Gevoelens van isolement, falen, succes, onbegrip, ontdekking, depressie en blijdschap blijven elkaar als steeds terugkerende cycli opvolgen. Onverbiddelijk.

Je nieuwe geschiedenis bouwt zich langzaam, zeer langzaam op, steunend op de as van je verleden dat niemand kent of erkent. Je vrienden, gewoontes, smaken, nationale feestdagen glijden af naar "iets dat voorbij is" en dat 's nachts wel eens durft opduiken, als stiltes die pijn doen onder een hemel waarin nauwelijks sterren zichtbaar zijn.

Terwijl ik nu langzaam de grens van een nieuwe taal oversteek, kom ik tot de ontdekking dat ik nog een totaal ander universum van codes moet leren kennen. Culturele codes die nergens in een woordenboek beschreven staan en die nergens vermeld stonden in de 300 pagina's van mijn eerste cursus Nederlands voor Anderstaligen.

Deze codes ("vanzelfsprekendheden") ontdekken en begrijpen, brengt je dichter bij de mensen van hier en laat je toe te begrijpen waarom het moeilijk is om nieuwe vrienden te maken, waarom je niet gemakkelijk aan werk geraakt, ... en stilaan groeit er een inzicht in het waarom van de zovele waaroms...

Het is een weg die iemand in eenzaamheid aflegt, het is het besef dat die weg elke dag opnieuw moet worden afgelegd en het besef dat de weg langer is dan voorheen ooit ingeschat.

Gelijkaardige ervaringen hoorde ik opduiken bij de medecursisten van de taalcursussen en inburgeringscursussen, zowel bij mannen als vrouwen, bij jong en oud. Maar het Nederlands is te gebrekkig om die complexe gevoelens te kunnen uitdrukken en de cursussen zijn zo grammaticaal, vol wetten, regels, papieren en administratie. Wanneer is er dan de tijd en mogelijkheid voor het uiten van je emoties, de beleving, voor de muziek en beelden... ?

In het project dat ik in september 2007 met anderstalige nieuwkomers opstart, is fotografie alleen een vertrekpunt, een aanzet tot meer diverse taken die de groep op zich zal nemen tijdens de cursus: technieken aanleren, met de groep op uitstap gaan, materiaal selecteren, de tentoonstelling mee organiseren, de beleving van deze ervaring uitleggen aan een publiek en bij de communicatie naar de pers toe mee verzorgen ... Doorheen het project zal elke deelnemer bij zichzelf nieuwe wegen, facetten en mogelijkheden vaststellen. De ervaring dat een relatief snelle verandering, evolutie en aanpassing een nieuwe situatie mogelijk maakt, is heel nuttig in het leven van een immigrant.

In beelden kan je gevoelens en belevingen directer kwijt dan doorheen de filter van een vreemde en onbeholpen, gestamelde taal. Voor mezelf betekende fotografie, op deze lange eenzame weg, een enorme hulp. Een soort visuele maatstaf bij het confronteren van mijn heden met mijn verleden. Foto's van toen tonen me nu een geschiedenis van verschil, een geschiedenis die voor mij tastbaar is, reëel, bestaande. Het verleden kan voor de buitenstaander onbekend zijn, of zelfs niet erkend worden, genegeerd worden.

Voor de nieuwkomer kan het verleden verglijden: de herinneringen worden vager. Foto's blijven een bewijs en ondersteunen de eigen identiteit. Tegelijkertijd helpen ze om de idealisering van het verleden tegen te gaan. Ze dienen ook als maatstaf voor mijn heden, voor mijn kleine en grote realisaties, een bewijs van de weg die ik al aflegde, de weg in de richting van mijn dromen, de weg waarop ik nieuwe mensen - Belgen en nieuwkomers - leerde kennen en die blijk gaven om dezelfde interesses en passies te delen. Het zijn nieuwe vrienden, nieuwe sterren die beginnen te fonkelen boven de horizon van dakpannen en eeuwenoude kerktorens. Doorheen de gedeelde interesses en passies wordt het mogelijk om onze verschillende codes te begrijpen, te erkennen. En zo begint een muur langs beide kanten tegelijk af te brokkelen.

Eduardo Tardáguila

 

Methodologie van de workshop fotografie in Kom-Pas

Via een affiche en een bezoek aan de inburgeringsklassen voor anderstalige nieuwkomers in Kom-Pas Gent worden 10 à 15 volwassen nieuwkomers geworven voor het project. Gedurende drie maanden volgen deze nieuwkomers wekelijks een fotografieworkshop van 3 uur onder leiding van fotograaf Eduardo Tardáguila.

Tijdens de sessies komen verschillende facetten van het digitale en analoge fotograferen aan bod: algemene basistechnieken, het nemen en evalueren van foto's, het digitaal monteren.

Er zijn verschillende fotografie-sessies voorzien in diverse omstandigheden: overdag in de stad, in een fotostudio, bij valavond. Alle ervaringen worden uitvoerig besproken in groep. Daarnaast is er ook één workshop 'pinhole' o.l.v. een externe docent, de fotografe Mira Heija. Hiermee wordt het principe van het fotograferen duidelijk. Een bezoek aan het fotografiemuseum van Antwerpen biedt een kennismaking met visies van andere fotografen.

Naar het einde toe er is ook een filosofeersessie waarin de nieuwkomers hun 'positie', hun 'ervaring als nieuwkomer' uiten en tekstmateriaal genereren die de beelden tijdens de tentoonstelling zullen begeleiden.

De selectie van de foto's, het voorbereiden van de expositie, het aanmaken van een brochure, wordt besproken in groep. De verdere uitwerking van de tentoonstelling wordt gedurende één maand voorbereid door de groepsbegeleider in samenwerking met Kom-Pas en Victoria Deluxe.

De vernissage en eerste tentoonstelling gaat door in het onthaalbureau Kom-Pas. Het doelpubliek is de integratie-, welzijns-, sociaal-culturele- en onderwijssector. Doel is dat de tentoonstelling nadien diverse plaatsen aandoet voor een breed publiek.

Het project is uniek in die zin dat de begeleider zelf (ex)nieuwkomer is en het hele proces in handen van nieuwkomers is. Het kiezen van de onderwerpen, het maken van de foto’s en de selectie achteraf gebeurt door de nieuwkomers. Dit zorgt voor bijzonder beeldmateriaal. Het kan voor Vlamingen een interessante ontdekking zijn om te zien hoe nieuwkomers in een fase van eerste kennismaking met onze cultuur en in contact met hun eigen verleden, onze leefomgeving in beeld brengen.

Welke doelstellingen liggen aan de grondslag van dit project?

• Sociaal - cultureel groepsproces en empowerment van de deelnemers in hun gevoel van eigenwaarde, hun zelfexpressie en het bouwen aan een sociaal netwerk versterken.
• Educatief: deelnemers leren technieken van analoge en digitale fotografie, een andere manier van communicatie.
• Visueel antropologisch: het genereren van beeldmateriaal rond de beleving van nieuwkomers in België, door henzelf gevisualiseerd.
• Fotografisch eindproduct - foto's en een fototentoonstelling: materiaal dat andere mensen verbaast / verleidt / prikkelt, een vorm van cultuuroverdracht en sensibilisering door inzicht te geven in de beleving en de cultuur van nieuwkomers.

De workshops gaan door in het nieuwe lokaal van Victoria Deluxe, in Dok Noord 4 - Hal 25 te Gent.

Tentoonstelling van vrijdag 18 januari 2008 tem vrijdag 1 februari 2008.

Locatie: Kom-Pas, Kongostraat 42 , 9000 Gent
Website: Te Doy Mis Oyos
Artistieke coördinatie: Eduardo Tardáguila
Met de steun van: Kom-Pas Gent vzw, Victoria Deluxe vzw en de Vlaamse Gemeenschap.

Zand erover!?

In 2006 en 2007 werkten cineast Koenraad Deblauwe en fotografe Evy Menschaert samen met diverse medewerkers van Victoria Deluxe en Sofie Vandaele van CC Evergem een sociaal-artistiek project uit rond het verdwijnen van de wijk Zandeken. Samen met de bewoners werd er twee jaar aan een herinneringsdocument gewerkt dat de wijk Zandeken op een integere en doorleefde manier in beeld brengt. Met dit project willen we ode brengen aan de rijke geschiedenis van Zandeken en de bijzondere kracht en veerkracht van deze lokale gemeenschap.

De onteigening van deze wijk omwille van de komst van het nieuwe Kluizendok was onomkeerbaar. Alle inwoners van de wijk Zandeken moesten en moeten hun huis en leefplek verlaten. De manier waarop de bewoners afscheid hebben moeten nemen van hun wijk en de herinneringen aan Zandeken die men wil meenemen, staan in dit sociaal-artistiek project centraal.

Over het verdwijnen van de wijk Zandeken

De Vlaamse Regering heeft op 6 juli 1994 het project Kluizendok principieel goedgekeurd. Bij deze beslissing werd het Havenbedrijf van Gent aangeduid als bouwheer voor alle werken. Het totale project omvatte de uitbouw van een nieuw dok op de linker kanaaloever, die volledig op het Gentse grondgebied zal liggen. De totale kostprijs werd geraamd op 136 miljoen euro. Op vrijdag 4 oktober 1996 werd de eerste paal geheid. Tussen 2005 en begin 2008 werden de bewoners van de wijk Zandeken in Evergem – onteigend. Het gaat om 237 inwoners waarvan 96 gezinnen, 13 land- en tuinbouwbedrijven en 11 KMO’s. Door de komst van het nieuwe Kluizendok moest dit kleine gehucht noodgedwongen verdwijnen.

De start van het project

Het onteigeningsverhaal van Zandeken heeft vele facetten. Het maakt deel uit van een ambitieus economisch project, dat de werkgelegenheid en welvaart in en rond Gent moet doen groeien. De keerzijde van de medaille is een verhaal dat niet in cijfers kan uitgedrukt worden, dat gaat over emoties en ervaringen van mensen die noodgedwongen afscheid moeten nemen van hun woon- en soms ook werkplek. Deze ervaringen zijn zeer verschillend afhankelijk van de persoon, de levensfase, de binding die men heeft met de wijk,… Van begin af aan was het onze bedoeling om zo respectvol mogelijk om te gaan met deze dubbele realiteit. Om voeling te krijgen met wat er gaande is, wat in de wijk leeft en in een poging om meerdere standpunten te begrijpen, werd dit project opgestart vanuit 2 invalshoeken.

1. Kennismaking met de betrokken instanties
In de eerste plaats het voorstellen van onszelf en onze plannen aan de actoren die het ‘economisch’ verhaal waar moeten maken: het Gentse Havenbedrijf, de sociaal bemiddelaar, de dienst ruimtelijke ordening gemeente Evergem, de Vlaamse Overheid - afdeling Maritieme Toegang,… Deze bezoeken hebben ons een beeld gegeven van de context van dit project en de verschillende actoren. In de tweede plaats konden zij voortaan ook een ‘gezicht kleven’ op ons, waardoor we steeds bij hen terecht konden met vragen.

2. Voorstelling aan de buurt
Een bewonersbrief introduceerde dit project en de medewerkers bij de inwoners van Zandeken. Om de buurt ‘aan te voelen’, huurden we een huisje in de wijk, dat een tijd lang heeft gefungeerd als werkplek: ontvangst van inwoners, vergaderruimte, … Vanuit deze plek baanden we ons langzaam maar zeker een weg via de aanwezige netwerken in het dorp en leerden we Zandeken van binnen uit kennen en niet enkel meer van ‘horen zeggen’. Door onze aanwezigheid in Zandeken groeiden er geleidelijk aan informele contacten met de inwoners. Met de hulp van verschillende inwoners werden we in contact gebracht met andere inwoners en families.

De intense samenwerking met de bewoners

Inwoners werden uitgenodigd om voorstellen en ideeën te leveren voor de inhoud van het herinneringsdocument. De uitgangsvraag van dit project was immers wat zij graag verfilmd en/of gefotografeerd willen zien. We maakten fotografische en filmische portretten van heel wat bewoners, hun huizen, de omgeving en er werden ook talloze interviews afgenomen. We hadden ook oog voor de landschap(pelijke veranderingen), filmden en fotografeerden de straten, (leegstaande) huizen,… Er werd als het ware een ruimtelijke en menselijke inventaris opgemaakt. Vele van de huizen en straten zijn op dit moment reeds verdwenen. In het werkproces werd gezocht naar herinneringen en getuigenissen die de kracht en de rijkdom van deze lokale gemeenschap tracht te omvatten. Bij het opsporen en verzamelen van deze herinneringen trachtten we zoveel mogelijk te vertrekken vanuit de leefwereld van de (ex-)inwoners en hen te betrekken in het maakproces. We deden dit door middel van interviews, de digitalisering van oude foto’s en filmpjes, het maken van nieuwe beeldopnames en tussentijdse toonmomenten.

Het vervolgtraject

Vooraleer de documentaire haar definitieve vorm en inhoud kreeg werden er een aantal toonmomenten gepresenteerd om de betrokkenheid van de bewoners te verhogen. Deze verschillende afleveringen werden in de eerste plaats in Zandeken maar ook op diverse andere locaties georganiseerd. Met deze gefaseerde aanpak wilden we een interactief proces ontwikkelen tussen de makers, de bewoners en het publiek. Het (tussentijds) vertonen van beeldmateriaal leidde tot gesprekken en discussies wat tot nieuwe verhalen, nieuwe herinneringen en nieuwe werksporen leidde.

Eindtoonmoment

Met de realisatie van een documentaire en tentoonstelling hopen we een bijdrage te leveren aan het afscheids- en rouwproces van de bewoners van Zandeken. Dit wordt niet als een therapeutisch effect beschouwd maar veeleer als een manier om zowel een stuk (levend) cultureel erfgoed filmisch en fotografisch te documenteren als de zoektocht naar hoe de sterke herinneringen aan Zandeken kunnen overleven.

Officiële website : www.zandeken.be

TERUGBLIK