Documentaire "Niemand gelooft mij, maar ik zeg altijd de waarheid"

Victoria Deluxe heeft sinds jaar en dag heel wat participanten die lijden aan een psychiatrische aandoening. Dit psychisch lijden veroorzaakt meestal een ‘val’ en maakt dat deze mensen ongewild onderaan de maatschappelijke ladder terecht komen. Psychisch ziek worden of zijn betekent veelal dat men niet langer in staat is om te werken binnen de reguliere arbeidsmarkt, het inkomen daalt tot het uiterste minimum, de bijwerkingen van de medicatie zorgen voor ongewenste neveneffecten, vriendschapsbanden komen onder druk te staan, … Op vandaag zijn er een twintigtal participanten – verbonden aan de werking van Victoria Deluxe – die omwille van een psychiatrische aandoening in een situatie van grote maatschappelijke kwetsbaarheid zijn terecht gekomen.

In de zomer van 2009 werd het idee om een documentaire te maken aan de participanten voorgesteld. Een tiental participanten was en is bereid om mee te werken aan een documentaire die de impact van een psychiatrische aandoening op hun leven op een integere manier in beeld wil brengen. We kiezen duidelijk voor een betrokken standpunt: met deze documentaire willen we meer inzicht en betrokkenheid genereren op mensen met een psychiatrische aandoening. Uit de vele verhalen van de participanten merken we immers het grote taboe dat nog steeds aanwezig is en de vele verhalen van ‘marginalisering’: mensen die psychisch ziek zijn, worden op diverse vlakken gediscrimineerd en gemarginaliseerd. Een oproep tot meer aandacht en begrip dus!

Tussen september en december 2009 werd een werkmethodiek ontwikkeld. We streven naar een brede en gelaagde benadering: dit houdt in dat we op zoek gaan naar heel diverse invalshoeken en benaderingen. Verschillende ziektebeelden veroorzaken immers een andere impact: iemand met een schizo-affectieve stoornis staat op een heel andere manier in het leven dan iemand die lijdt aan ADHD. Deze voorbereidingsfase was belangrijk om:

- samen met de participanten die willen meewerken te bepalen hoe we kunnen werken en goed door te praten wat de impact van beelden is - te streven naar een heterogene groepssamenstelling: op vlak van gender, diverse psychiatrische aandoeningen, wat met de niet-Belgen die psychisch ziek worden,… - een reflectiegroep samen te stellen die zowel uit medewerkers als participanten bestaat en die op regelmatige tijdstippen feedback kan geven op het beeldmateriaal en het werkproces.

Vanaf januari 2010 wordt het eigenlijke werkproces opgezet o.l.v. cineasten Sofie Haenegreefs en Jelle Janssens waarbij er sterk individueel zal worden gewerkt. Momenteel denken we maximaal vijf mensen gedurende lange tijd te volgen binnen de structuur van hun dagdagelijks leven. Door intens samen te werken en telkens naar hun visie en perspectief te peilen, willen we als het ware in het hoofd van de participanten kruipen: wat voelen zij, wat denken zij, wat doet hen pijn, wat biedt hen hoop,…? Het is de bedoeling om de mensen gedurende een achttal maanden te volgen om op die manier voldoende sterk de impact van het ziek-zijn te kunnen registreren.

We hopen om in de loop van november 2010 de documentaire te presenteren. Nadien willen we met deze documentaire op tournee gaan. De participanten die hebben meegewerkt, kunnen instaan voor een inleiding of nabespreking. Op deze manier verwerven zij een soort eigenaarschap over de gemaakte documentaire.

Zolang er scheepsbouwers zingen

In 1999 kwam de spraakmakende documentaire ‘Zolang er Scheepsbouwers Zingen’ uit. Deze driedelige documentaire van Jan Vromman werd in de pers en het middenveld op lovende kritiek onthaald. Tien jaar na datum blijft de documentaire een belangrijk en niet te vergeten tijdsdocument.

In de eerste plaats omdat voor het eerst een belangrijke industriële sector ‘in haar totaliteit’ in beeld werd gebracht. ‘Zolang er Scheepsbouwers Zingen’ vertelt met name het verhaal over het ontstaan, de groei en de teloorgang van de zeescheepsbouw verbonden aan de Boelwerf in Temse. De documentaire brengt op een uiterst gelaagde manier de sociale geschiedenis en de woelige sociale strijd rond deze verdwenen scheepswerf in beeld.

Imagine (filmdistributeur uit Brussel), Victoria Deluxe (sociaalartistieke werkplaats in Gent) en AMSAB (Instituut voor Sociale Geschiedenis) sloegen de handen in elkaar om samen met de maker Jan Vromman en de producent ‘Het gematigd Zeeklimaat’ de documentaire te digitaliseren en te ontsluiten voor een ruim publiek. De voorbije maanden en komende weken werken we aan de realisatie en een uitgave van een DVD-box met begeleidend boekje. De financiering van deze productie wordt mee gerealiseerd door de drie grote vakbonden (ACV, ABVV en ACLVB). Eind mei willen we de lancering van de DVD kracht bij zetten in de vorm van enkele live-vertoningen.

Op 27 mei gaat de DVD in première in Temse. Op 28 mei reizen we naar Gent en vertonen we het tweede deel van de documentaire in zaal Film-Plateau. Jan Vromman leidt de documentaire in en we vragen aan vertegenwoordigers van de vakbonden om na de vertoning dit werkstuk uit te leiden. De sociale strijd is terug volop aan de orde. We hopen dan ook dat we met de lancering van de DVD en de vertoningen een zinvolle bijdrage te kunnen leveren in de strijd voor betere arbeids- en productieverhoudingen.

> download flyer (pdf) > zie ook: Woord - Vuist- Lied (2005-2006) > website :http://www.scheepsbouwerszingen.be

Vertoning op: vrijdag 28 mei om 20u Locatie: Film-Plateau, Paddenhoek 3, 9000 Gent

• Peter Mertens (Voorzitter PVDA) in gesprek met de filmmaker Jan Vromman. Moderator Dominique Willaert
• Vertoning deel 2 Roes

Inkom: 4 euro / 2,5 euro (-26, werkzoekenden, senioren)
Reservatie: 09 324 80 26 of online

Er zijn ook voorstellingen in Temse (27 mei), Antwerpen (29 mei) en Brussel (31 mei) > download flyer (pdf)

BELUISTER:

Inleiding & gesprek - (dvd release Gent - 28 mei 2010) -audio-


DOWNLOAD (rechtermuisklik op bestand > bestand opslaan als )

Zolang er scheepsbouwers zingen, dvd-release Gent (59' - 11MB ) -mp3-


BOELWERFTRILOGIE NU OP DVD BESCHIKBAAR
Deze unieke dvd-uitgave bestaat uit een prachtig boekje met 2 dvd's èn met Franse en Engelse ondertiteling.Hij is te koop via www.scheepsbouwerszingen.be.
Prijs: 25 € + 3,5 € verzendkosten.
daar vindt u ook alle informatie over de film, de maker en de dvd.

Wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham

download flyer- download affiche

Het wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham zet zijn tweede werkjaar in. Het eerste jaar was vooral zoeken, aftasten, verzamelen en experimenteren, met andere woorden ons onderdompelen in de wijk. Naast een pak boeiende contacten en heel wat materiaal leverde dit ook waardevolle en inspirerende ervaringen en inzichten op.

Van een bewust gekozen breedschalige aanpak willen wij ons nu vooral focussen op de verwerking van het materiaal. We zullen verschillende werksporen ontwikkelen die gebruik maken van film, foto, audio en verhalen om het samenleven in de wijk, haar geschiedenis, het heden en de toekomst te verbeelden. Wij willen hierbij verbindend werken tussen de mensen en gemeenschappen die de buurt rijk is.

Het Atelier Autonome Beeldvorming zal nog meer ingebed worden en een belangrijk onderdeel vormen van het project. Het zal de meer ervaren participanten een uitstekende kans bieden om opdrachtgewijs de nodige praktijkervaring op te doen. Daarnaast hopen wij wijkbewoners te stimuleren om zelf aan de slag te gaan met deze audiovisuele tools en al doende hun leefwereld en de buurt in beeld te brengen.

Een ander licht

Binnen het wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham ontwikkelt fotograaf Eduardo Tardaguila een fotografieproject in samenwerking met de buurtscholen en het intercultureel centrum De Centrale en met de steun van de Dienst Kunsten en Victoria Deluxe.

Om de wijk te leren kennen, doorkruiste Eduardo meermaals de buurt met zijn fototoestel in de hand. Wanneer hij nadien de resultaten bekeek, zag hij vooral “technische foto's” zonder "contact". Er stonden personen en gebouwen op die leken op te lossen tegen een verafgelegen en hermetisch gesloten panorama. Die beelden stemden overeen met zijn gevoelens toen: hij liep als een onwennige vreemdeling door de wijk die stoort en om wie eigenlijk niemand gevraagd heeft. Die eerste foto’s waren vrij stereotiep en zonder ziel. Het leek alsof zelfs de bomen vroegen om zijn camera weg te bergen en gewoon weg te gaan. De opzet van een fotografieproject leek toen op één grote puzzel waarbij hij niet goed wist hoe er het beste aan te beginnen.

Dit veranderde na een bijeenkomst in de buurtschool De Mozaiek. Terwijl Eduardo tijdens de speeltijd stond te kijken naar het spel van de kinderen voelde hij zich voor het eerst niet onwennig vreemd of terughoudend tegenover de wijk. Hij hoorde het gelach en geroep van de kinderen die omringd werden door leerkrachten. Hij kreeg terug zin om foto's te nemen en de beelden die hij voor zich zag, vast te leggen. Dat was een goed teken. Hij herlas daarna het oorspronkelijke projectvoorstel en realiseerde zich dat de plannen moesten worden bijgesteld in functie van wat hij waarnam en voelde: de realiteit, hier, nu. De toenadering tot en betrokkenheid op deze buurt en haar wijkbewoners zijn voor Eduardo een noodzakelijke voorwaarde om het fotografieproject te realiseren.

Ondertussen zijn we vier maanden verder en zijn er goede contacten met de onderwijzers en de kinderen van de wijkscholen. De feiten bevestigen dat in deze scholen de communicatie en culturele diversiteit een fundamentele rol spelen in de schoolse resultaten van de kinderen. Fotografie als artistiek medium laat andere vormen van communicatie en creatieve ontwikkeling toe. Kinderen die serieuze problemen ondervinden om zich aan te passen aan het schoolse milieu, kunnen soms fantastische foto's nemen en zich hierdoor enorm gewaardeerd voelen, zoals ze dat nog nooit eerder konden ervaren. Al meermaals hoorde hij: 'niet te geloven dat deze foto's gerealiseerd werden door dát kind!'

Tot eind maart 2010 werkt Eduardo met twee verschillende groepen op locatie. Zo werkt hij in De Centrale met een groep volwassenen die leven en/of werken in de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham. Een tweede groep bestaat uit leerlingen van de buurtschool De Triangel. In de scholen De Mozaïek en Sint-Salvator 1 ondersteunt Eduardo tot slot twee onderwijzers die het medium fotografie in hun lessenpakket hebben opgenomen en de kinderen willen stimuleren om zelf aan de slag te gaan om hun omgeving te registreren. Geen betere getuigenis van de wijk dan die gemaakt doorheen de ogen van de wijkbewoners zelf!

Studio çagri - inna da hood

Atmaca Süleyman a.k.a DJ Pesimist Suat is de bezieler van het Hiphop collectief Studio çagri. De jongeren spreken met elkaar af, maken teksten en nemen die dan op in hun eigen studio. Kadanz en Victoria Deluxe zochten hen op en daagden hen uit om samen een hiphop clip te maken over hun leven in hun wijk. De jongeren reageerden enthousiast. Wekelijks kwamen ze samen, ze bedachten een scenario, er werd gefimd en gemonteerd. Ze zijn dan ook trots op het eindresultaat, de videoclip.

Süleyman vertelt hoe hij jongeren wil helpen aan de hand van muziek en geeft zijn kijk op de wijk:

 

"Jongeren betrekken is niet altijd makkelijk. Sommige komen bij ons, krijgen een ego, gaan weer weg en komen dan terug omdat ze niets anders vinden. We geven ze opnieuw een kans en proberen hen veiligheid aan te bieden. Rap is een uitlaatklep waar we dingen kwijt kunnen over geldproblemen, problemen onder de jongeren,enz. Via muziek proberen we onze gedachten over te brengen zonder mensen te kwetsen en willen we meer inspraak in het beleid. Misschien lukt dit maar misschien ook niet, we proberen. Waarom niet? Ik hou me tenminste met iets bezig. Het brengt wel niks op maar het gaat niet om het geld. Het gaat erover dat ik ze op het rechte pad breng en dat ze dit beseffen. Hopelijk lukt dit! We weten het niet.

In de wijk voel ik me een vreemdeling. We hebben een Belgisch paspoort maar toch worden we beschouwd als vreemdeling. Overal waar je gaat: sociale dienst, werk zoeken, ze kijken naar je huidskleur. In Turkije zijn wij ook een vreemdeling. We leven tussen twee vuren. De regering begrijpt dit niet. In Turkije proberen ze ons leeg te roven en denken ze dat de stenen in Europa van goud zijn.

Turkse jongeren zijn geen engeltjes, je moet ze onder controle houden. Daarom heb je karakter nodig. Er zijn meer organisaties nodig om jongeren op het rechte pad te houden, hen jobs aan te leren, opleidingen te geven. Er wordt te weinig georganiseerd voor de jongeren, zeker voor de meisjes. Men zou in de wijk meer moeten organiseren om culturen samen te brengen want dit gebeurt nu te weinig. Mensen zien elkaar maar kennen elkaar niet. Ik zit soms bij Bulgaarse mensen en heb daar geen probleem mee. We zijn broeders, van hetzelfde bloed, van Adam en Eva."

 

 

De jongeren die meewerken: Atmaca Süleyman (DJ PESIMIST SUAT), Ünveren Abdil (AFETMEZ), Faki (SIR-D), Karanfil Hasan (DHRAP), Karaca Kemal (IMHA -shoah, karsi)
Volgden op: Nele Leloup, Patrick Legein (Kadanz) en Koen Cannaert

Tijdens het werkjaar zal door middel van kleine multimediale installaties en interventies onze aanwezigheid in de buurt en het materiaal letterijk en figuurlijk 'zichtbaar' gemaakt worden.

 

Soirée Deluxe!

Dit seizoen staat achter de organisatie van Soirée Deluxe opnieuw een enthousiaste en creatieve vrijwilligersploeg die tweewekelijks afwisselend een ‘grote’ en ‘kleine’ soirée in elkaar zal steken.

Voor de grote soirées trekken we één keer per maand naar De Centrale waarbij we ons richten tot een breed publiek: buurtbewoners, mensen uit de stad, studenten, vrienden en kenissen. In de kelderzaal mogen jullie kwaliteitsvolle avonden verwachten zoals ons vrij podium, kleine concerten, fuiven, dansavonden,… Traditiegetrouw organiseren we ook drie keer een Soirée Spéciale in coproductie met De Centrale. Dan wordt de turbinezaal omgetoverd tot een bruisende plek.

De kleine soirées worden iets anders ingevuld dan vorig seizoen. Geïnspireerd door de initiële ontstaansreden van Soirée Deluxe ligt het accent op het creëren van een blijvende onderlinge ontmoetingsgelegenheid voor de deelnemers van verschillende projecten enerzijds en een kans tot een informeel stedelijk ontmoetingsmoment anderzijds. Het idee is om er samen met de vrijwilligers en (ex)participanten één keer per maand op uit te trekken: naar een voorstelling, de bioscoop, een optreden, samen koken,… We blijven met deze activiteiten steeds de link leggen met cultuur(participatie). Door de kleine soirées in intieme kring te organiseren, onstaat er meer tijd voor ontmoeting, interactie en zingeving.

 

VIDEO: Soiree Deluxe: Vrijwilligers aan het woord.

 

Heb jij interesse om vrijwilliger te worden of om je artistiek talent te delen met een veelzijdig publiek? Laat ons dan iets weten via: soireeteam(at)victoriadeluxe.be of 09.324.80.26

 

Project arbeid

Sinds de herfst van 2009 zet Victoria Deluxe een langdurig en gelaagd project op rond het thema arbeid. De motieven om rond dit thema een sociaalartistiek project uit te werken, zijn in de eerste plaats verbonden met de vele ‘arbeidsverhalen’ van mensen die de voorbije jaren over de vloer van Victoria Deluxe kwamen. Veel van deze verhalen vertellen ons dat heel wat mensen niet langer in staat of bereid zijn om mee te draaien binnen het klassiek economische productieverhaal. Andere verhalen vertellen ons over de verregaande vervreemdingsprocessen binnen onze actuele economie(ën).

Sommige mensen willen werken, maar mogen niet werken omdat ze niet over de nodige en vereiste documenten beschikken. Andere mensen willen niet meer werken, maar worden vanuit het activeringsdiscours (iedereen actief!) verplicht om te werken. Binnen de ‘verplichte kaders’ werken veel mensen zonder dat ze er echt plezier uit halen of een gevoel van zingeving ervaren. Ze vertellen ons iets over het ‘zinloze karakter’ van heel wat soorten arbeid. In de ‘vrije tijd’ ontwikkelen veel mensen daarentegen vormen van arbeid die vaak wel voldoening opleveren. In de vrijwilligerswerking van Victoria Deluxe wordt er arbeid verricht die bij de ‘arbeiders’ een gevoel van plezier, erkenning, genot of het herwinnen van zelfwaarde veroorzaakt. Binnen deze ‘vrije tijd’ ervaren meer mensen een soort greep op het soort arbeid die ze verrichten: arbeiden in de tuin levert groenten op die ze verwerken of verdelen, de mantelzorg ten aanzien van de zieke moeder levert erkenning van de andere familieleden op en versterkt de band met de eigen moeder.

We willen op een inductieve manier aan de slag gaan: vertrekkend vanuit de specifieke verhalen en getuigenissen onderzoeken we hoe mensen op vandaag de verschillende arbeidsomstandigheden ervaren en analyseren. Uit de specifieke verhalen van de mensen willen we het ‘grotere’ afleiden. In tegenstelling tot eerdere projecten is het een uitdaging om niet enkel stil te blijven staan bij de eigen verhalen en ervaringen rond arbeid, maar breder te verkennen op zoek naar andere en nieuwe verhalen over arbeid. Arbeid is niet alleen iets dat psychologiserend moet worden benaderd. Arbeid beïnvloedt ook op een indringende manier onze geografie: steden dragen nog steeds sporen uit het industriële verleden, bepaalde landschappen zijn drager van specifieke vormen van arbeid: van de landbouw tot de metaalindustrie.

- Welke vormen van arbeid worden er wereldwijd verricht?

- Hoeveel inkomen halen mensen uit de verschillende soorten arbeid wereldwijd?

- Wat is de kracht van de informele economieën in sommige werelddelen?

Tussen december 2009 en eind juni 2010 zetten we een atelierwerking op. Dit betekent dat de participanten kunnen kiezen in welk atelier ze willen meewerken. De ateliers worden omkaderd en begeleid door één of meerdere kunstenaars en kenmerken zich door een multimediale aanpak. Het voordeel van een atelierwerking is dat er met kleinere groepen kan worden gewerkt en dat elk één zich kan focussen op het medium dat hem of haar het beste ligt.

In de eerste fase ontwikkelen we samen met de participanten voorstellen gericht op ‘onderzoek’. De eerste weken werd er research opgezet met de bedoeling om het thema arbeid breed te verkennen. Daarnaast werd er tijd en ruimte vrijgemaakt om de nieuwe participanten – die via het OCMW worden gerekruteerd – een plek te geven. De ‘anciens’ namen hierbij een belangrijke brugfunctie in.

Op basis van deze ‘onderzoeksateliers’ zal elk atelier op zoek gaan om het materiaal artistiek te bewerken: fotografie, spel en performance, beeldende kunst en video behoren tot de keuzemogelijkheden. Elk atelier organiseert een tweetal werkmomenten per week en werkt vrij autonoom. Om de drie weken zullen we een gezamenlijk werkmoment organiseren om het ‘work in progress’ aan elkaar te tonen en op die manier de betrokkenheid en interactie tussen de verschillende ateliers te stimuleren.

In 2010 zullen we een aantal toonmomenten organiseren. Na elk toonmoment zal worden geëvalueerd en bijgestuurd op basis van de feedback die de participanten en het publiek formuleren. Hoe we in het volgende seizoen zullen verder werken, ligt nog volledig open. Op vandaag gaan we uit van het idee om te werken in de richting van een multimediale tentoonstelling die we in het voorjaar (eind februari) 2011 willen opzetten.

Het project arbeid wordt tot slot omkaderd door een stuurgroep die een ondersteunende rol heeft. Dit project beschouwen we dan ook als een collectief werkproces waarbij de autonome, eigenzinnige, weerbarstige inbreng van elk één in een groter verband wordt geplaatst.

Solidariteitsbezoek aan Opel Antwerpen (di 9 februari 2010)

> Bekijk hier de foto's

Solidariteitsbezoek aan Carrefour Gent/Zwijnaarde (do 25 februari 2010)
-De klant aan het woord-

Solidariteitsbezoek aan Carrefour Gent/Zwijnaarde (do 25 februari 2010)
-De werknemer aan het woord-