Wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham

Het wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham zet zijn tweede werkjaar in. Het eerste jaar was vooral zoeken, aftasten, verzamelen en experimenteren, met andere woorden ons onderdompelen in de wijk. Naast een pak boeiende contacten en heel wat materiaal leverde dit ook waardevolle en inspirerende ervaringen en inzichten op.

Van een bewust gekozen breedschalige aanpak willen wij ons nu vooral focussen op de verwerking van het materiaal. We zullen verschillende werksporen ontwikkelen die gebruik maken van film, foto, audio en verhalen om het samenleven in de wijk, haar geschiedenis, het heden en de toekomst te verbeelden. Wij willen hierbij verbindend werken tussen de mensen en gemeenschappen die de buurt rijk is.

Het Atelier Autonome Beeldvorming zal nog meer ingebed worden en een belangrijk onderdeel vormen van het project. Het zal de meer ervaren participanten een uitstekende kans bieden om opdrachtgewijs de nodige praktijkervaring op te doen. Daarnaast hopen wij wijkbewoners te stimuleren om zelf aan de slag te gaan met deze audiovisuele tools en al doende hun leefwereld en de buurt in beeld te brengen.

Een ander licht

Binnen het wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham ontwikkelt fotograaf Eduardo Tardaguila een fotografieproject in samenwerking met de buurtscholen en het intercultureel centrum De Centrale en met de steun van de Dienst Kunsten en Victoria Deluxe.

Om de wijk te leren kennen, doorkruiste Eduardo meermaals de buurt met zijn fototoestel in de hand. Wanneer hij nadien de resultaten bekeek, zag hij vooral “technische foto's” zonder "contact". Er stonden personen en gebouwen op die leken op te lossen tegen een verafgelegen en hermetisch gesloten panorama. Die beelden stemden overeen met zijn gevoelens toen: hij liep als een onwennige vreemdeling door de wijk die stoort en om wie eigenlijk niemand gevraagd heeft. Die eerste foto’s waren vrij stereotiep en zonder ziel. Het leek alsof zelfs de bomen vroegen om zijn camera weg te bergen en gewoon weg te gaan. De opzet van een fotografieproject leek toen op één grote puzzel waarbij hij niet goed wist hoe er het beste aan te beginnen.

Dit veranderde na een bijeenkomst in de buurtschool De Mozaiek. Terwijl Eduardo tijdens de speeltijd stond te kijken naar het spel van de kinderen voelde hij zich voor het eerst niet onwennig vreemd of terughoudend tegenover de wijk. Hij hoorde het gelach en geroep van de kinderen die omringd werden door leerkrachten. Hij kreeg terug zin om foto's te nemen en de beelden die hij voor zich zag, vast te leggen. Dat was een goed teken. Hij herlas daarna het oorspronkelijke projectvoorstel en realiseerde zich dat de plannen moesten worden bijgesteld in functie van wat hij waarnam en voelde: de realiteit, hier, nu. De toenadering tot en betrokkenheid op deze buurt en haar wijkbewoners zijn voor Eduardo een noodzakelijke voorwaarde om het fotografieproject te realiseren.

Ondertussen zijn we vier maanden verder en zijn er goede contacten met de onderwijzers en de kinderen van de wijkscholen. De feiten bevestigen dat in deze scholen de communicatie en culturele diversiteit een fundamentele rol spelen in de schoolse resultaten van de kinderen. Fotografie als artistiek medium laat andere vormen van communicatie en creatieve ontwikkeling toe. Kinderen die serieuze problemen ondervinden om zich aan te passen aan het schoolse milieu, kunnen soms fantastische foto's nemen en zich hierdoor enorm gewaardeerd voelen, zoals ze dat nog nooit eerder konden ervaren. Al meermaals hoorde hij: 'niet te geloven dat deze foto's gerealiseerd werden door dát kind!'

Tot eind maart 2010 werkt Eduardo met twee verschillende groepen op locatie. Zo werkt hij in De Centrale met een groep volwassenen die leven en/of werken in de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham. Een tweede groep bestaat uit leerlingen van de buurtschool De Triangel. In de scholen De Mozaïek en Sint-Salvator 1 ondersteunt Eduardo tot slot twee onderwijzers die het medium fotografie in hun lessenpakket hebben opgenomen en de kinderen willen stimuleren om zelf aan de slag te gaan om hun omgeving te registreren. Geen betere getuigenis van de wijk dan die gemaakt doorheen de ogen van de wijkbewoners zelf!

Studio çagri - inna da hood

Atmaca Süleyman a.k.a DJ Pesimist Suat is de bezieler van het Hiphop collectief Studio çagri. De jongeren spreken met elkaar af, maken teksten en nemen die dan op in hun eigen studio. Kadanz en Victoria Deluxe zochten hen op en daagden hen uit om samen een hiphop clip te maken over hun leven in hun wijk. De jongeren reageerden enthousiast. Wekelijks kwamen ze samen, ze bedachten een scenario, er werd gefimd en gemonteerd. Ze zijn dan ook trots op het eindresultaat, de videoclip.

Süleyman vertelt hoe hij jongeren wil helpen aan de hand van muziek en geeft zijn kijk op de wijk:

"Jongeren betrekken is niet altijd makkelijk. Sommige komen bij ons, krijgen een ego, gaan weer weg en komen dan terug omdat ze niets anders vinden. We geven ze opnieuw een kans en proberen hen veiligheid aan te bieden. Rap is een uitlaatklep waar we dingen kwijt kunnen over geldproblemen, problemen onder de jongeren,enz. Via muziek proberen we onze gedachten over te brengen zonder mensen te kwetsen en willen we meer inspraak in het beleid. Misschien lukt dit maar misschien ook niet, we proberen. Waarom niet? Ik hou me tenminste met iets bezig. Het brengt wel niks op maar het gaat niet om het geld. Het gaat erover dat ik ze op het rechte pad breng en dat ze dit beseffen. Hopelijk lukt dit! We weten het niet.

In de wijk voel ik me een vreemdeling. We hebben een Belgisch paspoort maar toch worden we beschouwd als vreemdeling. Overal waar je gaat: sociale dienst, werk zoeken, ze kijken naar je huidskleur. In Turkije zijn wij ook een vreemdeling. We leven tussen twee vuren. De regering begrijpt dit niet. In Turkije proberen ze ons leeg te roven en denken ze dat de stenen in Europa van goud zijn.

Turkse jongeren zijn geen engeltjes, je moet ze onder controle houden. Daarom heb je karakter nodig. Er zijn meer organisaties nodig om jongeren op het rechte pad te houden, hen jobs aan te leren, opleidingen te geven. Er wordt te weinig georganiseerd voor de jongeren, zeker voor de meisjes. Men zou in de wijk meer moeten organiseren om culturen samen te brengen want dit gebeurt nu te weinig. Mensen zien elkaar maar kennen elkaar niet. Ik zit soms bij Bulgaarse mensen en heb daar geen probleem mee. We zijn broeders, van hetzelfde bloed, van Adam en Eva."

Wijkproject!

De jongeren die meewerken: Atmaca Süleyman (DJ PESIMIST SUAT), Ünveren Abdil (AFETMEZ), Faki (SIR-D), Karanfil Hasan (DHRAP), Karaca Kemal (IMHA -shoah, karsi)
Volgden op: Nele Leloup, Patrick Legein (Kadanz) en Koen Cannaert

Tijdens het werkjaar zal door middel van kleine multimediale installaties en interventies onze aanwezigheid in de buurt en het materiaal letterijk en figuurlijk 'zichtbaar' gemaakt worden.