Voorstelling in Mons op:
Info & reservatie: 065 39 59 39 - www.maisonfoliemons.be
Locatie: Maison Folie - 8 rue des Arbalestriers - Mons
Inkom: 11 euro / 8 euro
Voorstelling in Gent op:
Info & reservatie: 09 324 80 26 of ONLINE
Locatie: CAMPO nieuwpoort - Nieuwpoort 31-35 - Gent
Inkom: 7 euro / 5 euro
Victoria Deluxe leerde de Brusselse theatermaakster Frédérique Lecomte kennen tijdens het internationale sociaalartistieke colloquium dat Victoria Deluxe in 2006 in de Gentse Vooruit organiseerde. Frédérique Lecomte is verbonden aan ‘Théatre et Réconciliation’ waarvoor ze al diverse theaterprojecten in Rwanda en Burundi heeft opgezet. Daarnaast is ze actief als theatermaakster in Brussel en was ze vorig jaar verbonden als gastdocente aan het RITS.
Met haar Brussels theatergezelschap kwam ze de voorstelling ‘Le Grand Pestacle’ op een Soirée Deluxe spelen. Deze voorstelling werd door de participanten en het publiek van Victoria Deluxe fel gesmaakt. Dit was dan meteen ook de aanleiding om met haar te brainstormen over een eventuele samenwerking. Frédérique Lecomte lanceerde enkele maanden later het voorstel om een theatervoorstelling te maken voor Maison Folie uit Mons en Victoria Deluxe uit Gent. Op die manier bracht ze deze twee huizen samen en ontstond er een boeiende dialoog. We stelden vast dat – ondanks het feit dat we tot hetzelfde land behoren – we steeds minder interactie en dialoog hebben tussen de twee landsgedeeltes. We zijn geïnteresseerd in elkaar, maar we kennen elkaar niet. Meteen ontstond het idee om een theatervoorstelling te maken met burgers/spelers uit Mons en Gent vertrekkende vanuit het zoeken in wat de spelers onder een ‘Belgische identiteit’ verstaan en hoe ze deze al dan niet ervaren.

Tijdens de zomer van 2009 werden alle participanten verbonden aan de werking van Victoria Deluxe op de hoogte gebracht van dit project. Al wie interesse had om mee te werken en ook in de mogelijkheid verkeert om meerdere dagen na elkaar in Mons te werken, kon kandideren. In tegenstelling tot de klassieke projectwerking van Victoria Deluxe wordt hier kort en gebald gewerkt. De werkmomenten startten in de maand december 2009 en gingen hoofdzakelijk door in Gent. In januari 2010 wordt er gedurende vier intense werkblokken met de voltallige groep in Mons gewerkt. Eind januari zijn er 6 voorstellingen gepland, drie in elke stad.
Met dit sociaalartistieke project zijn we in de eerste plaats benieuwd naar de betekenis die er zal ontstaan voor de spelers uit Mons en Gent. We zijn heel nieuwsgierig naar de manier waarop ze met elkaar zullen samen werken en naar het artistieke resultaat van dit werkproces. De voorbereidende gesprekken, contacten en bezoeken houden een soort belofte in om ook na deze voorstelling met elkaar te blijven verder werken. Gent en Mons zijn twee steden die meer gemeen hebben dan we oorspronkelijk konden vermoeden. Op die manier hopen we dat het andere landsgedeelte minder en minder als ‘het buitenland’ zal worden ervaren en verzetten we ons ook tegen de destructieve communautaire oorlog die sommige politieke partijen en hun politici voeren. We kiezen met dit project dus voor België!
Hoe martel je een Vlaming/Waal
om te zorgen dat hij Belg wordt blijft ?
Dwing hem om verplichtingen na te komen, de één nog verschrikkelijker
dan de ander :
Wees de vrijgevigste !
Wees de meest gastvrije !
Leid de competitie in goede banen !
Spreek hun taal !
Wees lovend !
Dit is het einde, niet te stoppen,
als een foltering.
In dit vrolijke Belga Bordeelo leggen Vlamingen en Walen elk in hun eigen taal
(vertaler inbegrepen, maakt u zich geen zorgen)
elkaars vooroordelen bloot.
Auteur en regie: Frédérique Lecomte (Théâtre et Réconciliation)
Met: inwoners van Gent en Mons: Stéphan Batselier, Whalid Ben Chika, Aziz Boukhzar, Ann D’hondt, Joevelyn Lampasa, Karla Persyn, Fefkija Sehic, Gérard Adam, Caroline Bachelart, Marie Kandibanga, Ana Misenga Kilubusha, Marie-Jeanne Perrissinotto, Milo Petrovic, Jean-Marie Wattier
Dramaturgie: Yves Wellens
Decor en kostumering: Christine Mobers
Een Coproductie van: le manège.mons/ Maison Folie en Victoria Deluxe
Met de steun van: Fonds Prins Filip
- download flyer (pdf) - download affiche (pdf)
PERS
Le Soir (online) - 16/01/10
AVS - Kiosk Centrum - do 28 jan 2010
Victoria Deluxe heeft sinds jaar en dag heel wat participanten die lijden aan een psychiatrische aandoening. Dit psychisch lijden veroorzaakt meestal een ‘val’ en maakt dat deze mensen ongewild onderaan de maatschappelijke ladder terecht komen. Psychisch ziek worden of zijn betekent veelal dat men niet langer in staat is om te werken binnen de reguliere arbeidsmarkt, het inkomen daalt tot het uiterste minimum, de bijwerkingen van de medicatie zorgen voor ongewenste neveneffecten, vriendschapsbanden komen onder druk te staan, … Op vandaag zijn er een twintigtal participanten – verbonden aan de werking van Victoria Deluxe – die omwille van een psychiatrische aandoening in een situatie van grote maatschappelijke kwetsbaarheid zijn terecht gekomen.
In de zomer van 2009 werd het idee om een documentaire te maken aan de participanten voorgesteld. Een tiental participanten was en is bereid om mee te werken aan een documentaire die de impact van een psychiatrische aandoening op hun leven op een integere manier in beeld wil brengen. We kiezen duidelijk voor een betrokken standpunt: met deze documentaire willen we meer inzicht en betrokkenheid genereren op mensen met een psychiatrische aandoening. Uit de vele verhalen van de participanten merken we immers het grote taboe dat nog steeds aanwezig is en de vele verhalen van ‘marginalisering’: mensen die psychisch ziek zijn, worden op diverse vlakken gediscrimineerd en gemarginaliseerd. Een oproep tot meer aandacht en begrip dus!
Tussen september en december 2009 werd een werkmethodiek ontwikkeld. We streven naar een brede en gelaagde benadering: dit houdt in dat we op zoek gaan naar heel diverse invalshoeken en benaderingen. Verschillende ziektebeelden veroorzaken immers een andere impact: iemand met een schizo-affectieve stoornis staat op een heel andere manier in het leven dan iemand die lijdt aan ADHD. Deze voorbereidingsfase was belangrijk om:
- samen met de participanten die willen meewerken te bepalen hoe we kunnen werken en goed door te praten wat de impact van beelden is - te streven naar een heterogene groepssamenstelling: op vlak van gender, diverse psychiatrische aandoeningen, wat met de niet-Belgen die psychisch ziek worden,… - een reflectiegroep samen te stellen die zowel uit medewerkers als participanten bestaat en die op regelmatige tijdstippen feedback kan geven op het beeldmateriaal en het werkproces.
Vanaf januari 2010 wordt het eigenlijke werkproces opgezet o.l.v. cineasten Sofie Haenegreefs en Jelle Janssens waarbij er sterk individueel zal worden gewerkt. Momenteel denken we maximaal vijf mensen gedurende lange tijd te volgen binnen de structuur van hun dagdagelijks leven. Door intens samen te werken en telkens naar hun visie en perspectief te peilen, willen we als het ware in het hoofd van de participanten kruipen: wat voelen zij, wat denken zij, wat doet hen pijn, wat biedt hen hoop,…? Het is de bedoeling om de mensen gedurende een achttal maanden te volgen om op die manier voldoende sterk de impact van het ziek-zijn te kunnen registreren.
We hopen om in de loop van november 2010 de documentaire te presenteren. Nadien willen we met deze documentaire op tournee gaan. De participanten die hebben meegewerkt, kunnen instaan voor een inleiding of nabespreking. Op deze manier verwerven zij een soort eigenaarschap over de gemaakte documentaire.
PROGRAMMA GENT :
Ahmed Sourani is programmabeheerder en verantwoordelijke voor de externe relaties bij de Palestinian Agricultural Relief Committees (PARC - zie meer info op http://www.pal-arc.org/) in de Gazastrook. PARC is een partnerorganisatie van Oxfam. Hij heeft ook zonet een MA behaald in Participation, Power and Social change in het Institute of Development Studies aan de University of Sussex (UK). Ahmed Sourani zal de Israëlische bezettingspolitiek verder in context plaatsen. Hij getuigt verder over de situatie in Gaza, de oorlog van goed een jaar geleden en de sociaal-economische gevolgen vandaag. Hij zal ook uitleggen hoe mensen in de context van bezetting en 3 jaar blokkade overlevingsstrategieën ontwikkelen.
![]()
In 1999 kwam de spraakmakende documentaire ‘Zolang er Scheepsbouwers Zingen’ uit. Deze driedelige documentaire van Jan Vromman werd in de pers en het middenveld op lovende kritiek onthaald. Tien jaar na datum blijft de documentaire een belangrijk en niet te vergeten tijdsdocument.
In de eerste plaats omdat voor het eerst een belangrijke industriële sector ‘in haar totaliteit’ in beeld werd gebracht. ‘Zolang er Scheepsbouwers Zingen’ vertelt met name het verhaal over het ontstaan, de groei en de teloorgang van de zeescheepsbouw verbonden aan de Boelwerf in Temse. De documentaire brengt op een uiterst gelaagde manier de sociale geschiedenis en de woelige sociale strijd rond deze verdwenen scheepswerf in beeld.
Imagine (filmdistributeur uit Brussel), Victoria Deluxe (sociaalartistieke werkplaats in Gent) en AMSAB (Instituut voor Sociale Geschiedenis) sloegen de handen in elkaar om samen met de maker Jan Vromman en de producent ‘Het gematigd Zeeklimaat’ de documentaire te digitaliseren en te ontsluiten voor een ruim publiek. De voorbije maanden en komende weken werken we aan de realisatie en een uitgave van een DVD-box met begeleidend boekje. De financiering van deze productie wordt mee gerealiseerd door de drie grote vakbonden (ACV, ABVV en ACLVB). Eind mei willen we de lancering van de DVD kracht bij zetten in de vorm van enkele live-vertoningen.
Op 27 mei gaat de DVD in première in Temse. Op 28 mei reizen we naar Gent en vertonen we het tweede deel van de documentaire in zaal Film-Plateau. Jan Vromman leidt de documentaire in en we vragen aan vertegenwoordigers van de vakbonden om na de vertoning dit werkstuk uit te leiden. De sociale strijd is terug volop aan de orde. We hopen dan ook dat we met de lancering van de DVD en de vertoningen een zinvolle bijdrage te kunnen leveren in de strijd voor betere arbeids- en productieverhoudingen.
> download flyer (pdf) > zie ook: Woord - Vuist- Lied (2005-2006) > website :http://www.scheepsbouwerszingen.be
Vertoning op: vrijdag 28 mei om 20u Locatie: Film-Plateau, Paddenhoek 3, 9000 Gent
Er zijn ook voorstellingen in Temse (27 mei), Antwerpen (29 mei) en Brussel (31 mei)
> download flyer (pdf)
Op vraag van het OCMW Gent hernemen we graag de muziektheatervoorstelling VIDI VICI. Deze herneming kadert in een actieweek opgebouwd rond 17 oktober: op die dag komen wereldwijd mensen samen om eraan te herinneren dat armoede een schending van de mensenrechten is.
In de muziektheaterproductie VIDI VICI wordt onderzocht hoe het maatschappelijk klimaat zich op vandaag verhoudt tot de beslommeringen en noden van de kleine man.
We zijn tot de glasheldere vaststelling gekomen dat wie psychisch lijdt enorm veel kans maakt om uit de boot te worden geduwd.
In Vidi Vici is het simpel: als we iets te zeggen hebben, en dat hebben
we, komen we het gewoon aan de micro vertellen. Een jonge vrouw komt
afgeven op alle sociale diensten die haar dop niet kunnen uitkeren sinds ze
verhuisd is. Een volkse dame karakteriseert hoe allerlei begeleidingsdiensten
haar deur platlopen. Een introverte jongen vertelt over de vele claxons in zijn
hoofd, een vuriger exemplaar wil nu eindelijk eens een repetitiekot voor zijn
AC/DC-neigingen. Het zijn klachten, persoonlijke oprispingen, soms simpele anekdotes
over 'de crème van 't IJsboerke'.
Niet zelden spreekt er een grote ironie uit en af en toe botsen ze bewust tegen
elkaar op, tot gekrakeel door elkaar. Ook dat is nieuw, of toch voor Victoria
Deluxe: sociaal-artistiek werk dat humor, zelfrelativering en zelfs
autokritiek ontdekt heeft als de meest geëmancipeerde vorm van betoog.
Voortdurend zit de zaal op de rand van de lach, boven de gapende diepte die
zich opent wanneer er plots wel iets ontluisterends wordt verteld.
Wouter Hillaert
Stemmenkoren - Sociaal-artistiek: een balans
(tekst geschreven in het kader van Corpus
Kunstkritiek VTI)
VIDI VICI
Voorstellingen: donderdag 15 en vrijdag 16 oktober 2009 om
20u en zaterdag 17 oktober om 21u!
Locatie: Buurtcentrum Dampoort, Doornakkerstraat 54, 9040 Sint-Amandsberg
Inkom: 7 euro / 5 euro (-26, werkzoekenden, senioren)
Reservatie: via reservatie@victoriadeluxe.be
of website of 09.324.80.26
Een productie van CIRCA Gent, OCMW Gent, Victoria Deluxe en de Beweging voor Mensen met een Laag Inkomen en Kinderen.

Het wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham zet zijn tweede werkjaar in. Het eerste jaar was vooral zoeken, aftasten, verzamelen en experimenteren, met andere woorden ons onderdompelen in de wijk. Naast een pak boeiende contacten en heel wat materiaal leverde dit ook waardevolle en inspirerende ervaringen en inzichten op.
Van een bewust gekozen breedschalige aanpak willen wij ons nu vooral focussen op de verwerking van het materiaal. We zullen verschillende werksporen ontwikkelen die gebruik maken van film, foto, audio en verhalen om het samenleven in de wijk, haar geschiedenis, het heden en de toekomst te verbeelden. Wij willen hierbij verbindend werken tussen de mensen en gemeenschappen die de buurt rijk is.
Het Atelier Autonome Beeldvorming zal nog meer ingebed worden en een belangrijk onderdeel vormen van het project. Het zal de meer ervaren participanten een uitstekende kans bieden om opdrachtgewijs de nodige praktijkervaring op te doen. Daarnaast hopen wij wijkbewoners te stimuleren om zelf aan de slag te gaan met deze audiovisuele tools en al doende hun leefwereld en de buurt in beeld te brengen.
Een ander licht
Binnen het wijkproject Sluizeken-Tolhuis-Ham ontwikkelt fotograaf Eduardo Tardaguila een fotografieproject in samenwerking met de buurtscholen en het intercultureel centrum De Centrale en met de steun van de Dienst Kunsten en Victoria Deluxe.
Om de wijk te leren kennen, doorkruiste Eduardo meermaals de buurt met zijn fototoestel in de hand. Wanneer hij nadien de resultaten bekeek, zag hij vooral “technische foto's” zonder "contact". Er stonden personen en gebouwen op die leken op te lossen tegen een verafgelegen en hermetisch gesloten panorama. Die beelden stemden overeen met zijn gevoelens toen: hij liep als een onwennige vreemdeling door de wijk die stoort en om wie eigenlijk niemand gevraagd heeft. Die eerste foto’s waren vrij stereotiep en zonder ziel. Het leek alsof zelfs de bomen vroegen om zijn camera weg te bergen en gewoon weg te gaan. De opzet van een fotografieproject leek toen op één grote puzzel waarbij hij niet goed wist hoe er het beste aan te beginnen.
Dit veranderde na een bijeenkomst in de buurtschool De Mozaiek. Terwijl Eduardo tijdens de speeltijd stond te kijken naar het spel van de kinderen voelde hij zich voor het eerst niet onwennig vreemd of terughoudend tegenover de wijk. Hij hoorde het gelach en geroep van de kinderen die omringd werden door leerkrachten. Hij kreeg terug zin om foto's te nemen en de beelden die hij voor zich zag, vast te leggen. Dat was een goed teken. Hij herlas daarna het oorspronkelijke projectvoorstel en realiseerde zich dat de plannen moesten worden bijgesteld in functie van wat hij waarnam en voelde: de realiteit, hier, nu. De toenadering tot en betrokkenheid op deze buurt en haar wijkbewoners zijn voor Eduardo een noodzakelijke voorwaarde om het fotografieproject te realiseren.
Ondertussen zijn we vier maanden verder en zijn er goede contacten met de onderwijzers en de kinderen van de wijkscholen. De feiten bevestigen dat in deze scholen de communicatie en culturele diversiteit een fundamentele rol spelen in de schoolse resultaten van de kinderen. Fotografie als artistiek medium laat andere vormen van communicatie en creatieve ontwikkeling toe. Kinderen die serieuze problemen ondervinden om zich aan te passen aan het schoolse milieu, kunnen soms fantastische foto's nemen en zich hierdoor enorm gewaardeerd voelen, zoals ze dat nog nooit eerder konden ervaren. Al meermaals hoorde hij: 'niet te geloven dat deze foto's gerealiseerd werden door dát kind!'
Tot eind maart 2010 werkt Eduardo met twee verschillende groepen op locatie. Zo werkt hij in De Centrale met een groep volwassenen die leven en/of werken in de wijk Sluizeken-Tolhuis-Ham. Een tweede groep bestaat uit leerlingen van de buurtschool De Triangel. In de scholen De Mozaïek en Sint-Salvator 1 ondersteunt Eduardo tot slot twee onderwijzers die het medium fotografie in hun lessenpakket hebben opgenomen en de kinderen willen stimuleren om zelf aan de slag te gaan om hun omgeving te registreren. Geen betere getuigenis van de wijk dan die gemaakt doorheen de ogen van de wijkbewoners zelf!
Studio çagri - inna da hood
Atmaca Süleyman a.k.a DJ Pesimist Suat is de bezieler van het Hiphop collectief Studio çagri. De jongeren spreken met elkaar af, maken teksten en nemen die dan op in hun eigen studio. Kadanz en Victoria Deluxe zochten hen op en daagden hen uit om samen een hiphop clip te maken over hun leven in hun wijk. De jongeren reageerden enthousiast. Wekelijks kwamen ze samen, ze bedachten een scenario, er werd gefimd en gemonteerd. Ze zijn dan ook trots op het eindresultaat, de videoclip.
Süleyman vertelt hoe hij jongeren wil helpen aan de hand van muziek en geeft zijn kijk op de wijk:
"Jongeren betrekken is niet altijd makkelijk. Sommige komen bij ons, krijgen
een ego, gaan weer weg en komen dan terug omdat ze niets anders vinden. We geven
ze opnieuw een kans en proberen hen veiligheid aan te bieden. Rap is een uitlaatklep
waar we dingen kwijt kunnen over geldproblemen, problemen onder de jongeren,enz.
Via muziek proberen we onze gedachten over te brengen zonder mensen
te kwetsen en willen we meer inspraak in het beleid. Misschien lukt
dit maar misschien ook niet, we proberen. Waarom niet? Ik hou me tenminste met
iets bezig. Het brengt wel niks op maar het gaat niet om het geld. Het gaat
erover dat ik ze op het rechte pad breng en dat ze dit beseffen. Hopelijk lukt
dit! We weten het niet.
In de wijk voel ik me een vreemdeling. We hebben een Belgisch paspoort maar
toch worden we beschouwd als vreemdeling. Overal waar je gaat: sociale dienst,
werk zoeken, ze kijken naar je huidskleur. In Turkije zijn wij ook een vreemdeling.
We leven tussen twee vuren. De regering begrijpt dit niet. In Turkije proberen
ze ons leeg te roven en denken ze dat de stenen in Europa van goud zijn.
Turkse jongeren zijn geen engeltjes, je moet ze onder controle houden. Daarom
heb je karakter nodig. Er zijn meer organisaties nodig om jongeren op het rechte
pad te houden, hen jobs aan te leren, opleidingen te geven. Er wordt te weinig
georganiseerd voor de jongeren, zeker voor de meisjes. Men zou in de
wijk meer moeten organiseren om culturen samen te brengen want dit gebeurt nu
te weinig. Mensen zien elkaar maar kennen elkaar niet. Ik zit soms
bij Bulgaarse mensen en heb daar geen probleem mee. We zijn broeders, van hetzelfde
bloed, van Adam en Eva."
De jongeren die meewerken: Atmaca Süleyman (DJ PESIMIST
SUAT), Ünveren Abdil (AFETMEZ), Faki
(SIR-D), Karanfil Hasan (DHRAP), Karaca Kemal
(IMHA -shoah, karsi)
Volgden op: Nele Leloup, Patrick Legein (Kadanz)
en Koen Cannaert
Tijdens het werkjaar zal door middel van kleine multimediale installaties en interventies onze aanwezigheid in de buurt en het materiaal letterijk en figuurlijk 'zichtbaar' gemaakt worden.
Dit seizoen staat achter de organisatie van Soirée Deluxe opnieuw een enthousiaste en creatieve vrijwilligersploeg die tweewekelijks afwisselend een ‘grote’ en ‘kleine’ soirée in elkaar zal steken.
Voor de grote soirées trekken we één keer per maand naar De Centrale waarbij we ons richten tot een breed publiek: buurtbewoners, mensen uit de stad, studenten, vrienden en kenissen. In de kelderzaal mogen jullie kwaliteitsvolle avonden verwachten zoals ons vrij podium, kleine concerten, fuiven, dansavonden,… Traditiegetrouw organiseren we ook drie keer een Soirée Spéciale in coproductie met De Centrale. Dan wordt de turbinezaal omgetoverd tot een bruisende plek.
De kleine soirées worden iets anders ingevuld dan vorig seizoen. Geïnspireerd door de initiële ontstaansreden van Soirée Deluxe ligt het accent op het creëren van een blijvende onderlinge ontmoetingsgelegenheid voor de deelnemers van verschillende projecten enerzijds en een kans tot een informeel stedelijk ontmoetingsmoment anderzijds. Het idee is om er samen met de vrijwilligers en (ex)participanten één keer per maand op uit te trekken: naar een voorstelling, de bioscoop, een optreden, samen koken,… We blijven met deze activiteiten steeds de link leggen met cultuur(participatie). Door de kleine soirées in intieme kring te organiseren, onstaat er meer tijd voor ontmoeting, interactie en zingeving.
VIDEO: Soiree Deluxe: Vrijwilligers aan het woord.
Heb jij interesse om vrijwilliger te worden of om je artistiek talent te delen met een veelzijdig publiek? Laat ons dan iets weten via: soireeteam(at)victoriadeluxe.be of 09.324.80.26
Sinds de herfst van 2009 zet Victoria Deluxe een langdurig en gelaagd project op rond het thema arbeid. De motieven om rond dit thema een sociaalartistiek project uit te werken, zijn in de eerste plaats verbonden met de vele ‘arbeidsverhalen’ van mensen die de voorbije jaren over de vloer van Victoria Deluxe kwamen. Veel van deze verhalen vertellen ons dat heel wat mensen niet langer in staat of bereid zijn om mee te draaien binnen het klassiek economische productieverhaal. Andere verhalen vertellen ons over de verregaande vervreemdingsprocessen binnen onze actuele economie(ën).
Sommige mensen willen werken, maar mogen niet werken omdat ze niet over de nodige en vereiste documenten beschikken. Andere mensen willen niet meer werken, maar worden vanuit het activeringsdiscours (iedereen actief!) verplicht om te werken. Binnen de ‘verplichte kaders’ werken veel mensen zonder dat ze er echt plezier uit halen of een gevoel van zingeving ervaren. Ze vertellen ons iets over het ‘zinloze karakter’ van heel wat soorten arbeid. In de ‘vrije tijd’ ontwikkelen veel mensen daarentegen vormen van arbeid die vaak wel voldoening opleveren. In de vrijwilligerswerking van Victoria Deluxe wordt er arbeid verricht die bij de ‘arbeiders’ een gevoel van plezier, erkenning, genot of het herwinnen van zelfwaarde veroorzaakt. Binnen deze ‘vrije tijd’ ervaren meer mensen een soort greep op het soort arbeid die ze verrichten: arbeiden in de tuin levert groenten op die ze verwerken of verdelen, de mantelzorg ten aanzien van de zieke moeder levert erkenning van de andere familieleden op en versterkt de band met de eigen moeder.

We willen op een inductieve manier aan de slag gaan: vertrekkend vanuit de specifieke verhalen en getuigenissen onderzoeken we hoe mensen op vandaag de verschillende arbeidsomstandigheden ervaren en analyseren. Uit de specifieke verhalen van de mensen willen we het ‘grotere’ afleiden. In tegenstelling tot eerdere projecten is het een uitdaging om niet enkel stil te blijven staan bij de eigen verhalen en ervaringen rond arbeid, maar breder te verkennen op zoek naar andere en nieuwe verhalen over arbeid. Arbeid is niet alleen iets dat psychologiserend moet worden benaderd. Arbeid beïnvloedt ook op een indringende manier onze geografie: steden dragen nog steeds sporen uit het industriële verleden, bepaalde landschappen zijn drager van specifieke vormen van arbeid: van de landbouw tot de metaalindustrie.
In de eerste fase ontwikkelen we samen met de participanten voorstellen gericht op ‘onderzoek’. De eerste weken werd er research opgezet met de bedoeling om het thema arbeid breed te verkennen. Daarnaast werd er tijd en ruimte vrijgemaakt om de nieuwe participanten – die via het OCMW worden gerekruteerd – een plek te geven. De ‘anciens’ namen hierbij een belangrijke brugfunctie in.
Op basis van deze ‘onderzoeksateliers’ zal elk atelier op zoek gaan om het materiaal artistiek te bewerken: fotografie, spel en performance, beeldende kunst en video behoren tot de keuzemogelijkheden. Elk atelier organiseert een tweetal werkmomenten per week en werkt vrij autonoom. Om de drie weken zullen we een gezamenlijk werkmoment organiseren om het ‘work in progress’ aan elkaar te tonen en op die manier de betrokkenheid en interactie tussen de verschillende ateliers te stimuleren.
In 2010 zullen we een aantal toonmomenten organiseren. Na elk toonmoment zal worden geëvalueerd en bijgestuurd op basis van de feedback die de participanten en het publiek formuleren. Hoe we in het volgende seizoen zullen verder werken, ligt nog volledig open. Op vandaag gaan we uit van het idee om te werken in de richting van een multimediale tentoonstelling die we in het voorjaar (eind februari) 2011 willen opzetten.
Het project arbeid wordt tot slot omkaderd door een stuurgroep die een ondersteunende rol heeft. Dit project beschouwen we dan ook als een collectief werkproces waarbij de autonome, eigenzinnige, weerbarstige inbreng van elk één in een groter verband wordt geplaatst.
In juni 2007 startte OCMW Berlare met de bouw van een nieuw woonzorgcentrum in Overmere dat onderdak zal bieden aan de bewoners van de twee huidige rusthuizen: Ter Meere in Overmere en Herfstvreugde in Berlare. In oktober 2009 is de nieuwbouw af en verhuizen de bewoners en het personeel. Naar aanleiding van deze samensmelting kreeg Victoria Deluxe de opdracht om een sociaal-artistiek project op te zetten rond het thema 'verhuis'.
De bewoners van Ter Meere zagen letterlijk het nieuwe wooncomplex uit de grond oprijzen op de plaats waar voorheen de tuin was. Twee jaar lang hebben ze de bouwwerken kunnen gadeslaan vanuit hun woonkamer of vanuit 'de paddestoel' (de gemeenschappelijke leefruimte). Voor de bewoners van Herfstvreugde betekent de verhuis niet alleen het verlaten van hun vertrouwde woonplek maar ook afscheid nemen van het dorp Berlare.
Medewerkers van Victoria Deluxe kwamen wekelijks bij de bewoners langs voor een gesprek. Bij een kop koffie vertelden ze ons over vroeger, over de plekken waar ze gewoond hebben, over hun laatste verhuis naar het huidige rusthuis of wat ze althans dachten dat hun laatste verhuis zou zijn. In het werken rond herinneringen en verhalen gingen we op zoek naar de waarde, de betekenis en de zingevingsperspectieven die er binnen het huidige rusthuis zijn ontwikkeld. Een aantal onder hen vroeg zich af of ze de verhuis nog wel zouden meemaken maar voor de meeste blijft het tot op vandaag een ver-van-hun-bed-show.
"Wanneer je verhuist naar een rusthuis, dan besef je wel dat het voor altijd is en dat is hard. Maar ja, we hebben er ons nu in gesteld en gelukkig hebben we elkaar en praten we nog veel over vroeger. Dan halen we de oude foto's boven en dan babbelen we over hoe we onze jeugd doorgebracht hebben, over de kinderen en onze man. 't Is allemaal vele jaren geleden, hé kindje."
Om de kennismaking tussen de bewoners van beide rusthuizen te stimuleren, werd er maandelijks een werfbezoek georganiseerd. Zo konden ook de bewoners uit Berlare de bouw zien evolueren. Nadien werd er tijdens de bingo en bij een glas bijgepraat. De individuele gesprekken werden na het eerste werkjaar afgerond en opgevolgd door kleine groepsgesprekken. Fotografe Evy Menschaert legde het hele werkproces vast.
Een selectie van deze foto's, verhalen, herinneringen en toekomstverwachtingen werden gebundeld in de publicatie 'VERvanHUIS' die in oktober 2009 verschijnt. Daarnaast werkten we aan een kunstwerk dat op een duurzame wijze wordt geïntegreerd in het nieuwe woonzorgcentrum. Via 20 fotografische beelden wordt de sfeer van de huidige rusthuizen meegenomen naar de nieuwbouw, net zoals de bewoners foto's meebrachten van hun vroegere woning. Door gebruik van een oude cameratechniek – de camera obscura of pinhole camera – creëren we beweging in de beelden die de oneindigheid van deze eindige leefgemeenschap suggureert. De beelden krijgen een plek in de 5 leefruimtes omdat ze in de eerste plaats voor de bewoners en het personeel betekenisvol zijn.
Kunstwerk: Evy Menschaert
Publicatie: Liesbeth Maene, Evy Menschaert
en Lisha Raes
Een productie van Victoria Deluxe en OCMW Berlare.
"Alles wat u zult horen is waar, behalve wat gelogen is."

Het project Hotel California is geïnspireerd op The Beggar's Opera van John Gay, een van de populairste toneelstukken van de 18de eeuw en origineel omwille van het feit dat er geen notabelen maar gewone mensen in mee speelden. Bijzonder aan het project is de gerichte keuze om te werken met een specifieke doelgroep, namelijk beklaagden, veroordeelden en geïnterneerden in de gevangenis Gent.
Het werkproces werd opgestart in januari 2009. Samen met 44 gedetineerden, mannen en vrouwen van verschillende leeftijd, achtergrond en origine, brengen Tom Dupont en Walid Ben Chikha muziektheater binnen de gevangenismuren.
Als uitgangspunt nemen zij de verhalen en ervaringen van de deelnemers en vertaalden dit naar het thema 'dromen en verlangens in de gevangenis'. De gesprekken gingen zowel over dromen en verlangens van vroeger, toen ze kind waren, als dromen en verlangens van nu. Muziek is een belangrijk element tijdens de voorstelling: samen zingen zorgt voor ontlading en troost in tijden van detentie.
"Dromen maakt mij zot
hoe meer ik droom en verlang hoe zotter ik word
je droomt altijd van iets dat je niet hebt
dan droom je toch voor niets
ik ben gestopt met dromen."
"Men heeft mij voorwaarden opgelegd
als ik in verlof wil gaan tijdens detentie.
Op tijd terugkomen,
niet drinken en met geen verkeerde vrienden omgaan.
Dat zei mijn moeder ook al 30 jaar geleden.
Dat werkt niet."
"Als je zo de krant leest
dan ben ik blij dat ik hier zit
ik zou mij buiten niet veilig voelen."
Pers:

DEBAT
Het project wil niet alleen talenten en vaardigheden van gedetineerden stimuleren of opfrissen en het zelfvertrouwen van deelnemers versterken, maar wil ook de stem van gedetineerden laten weerklinken buiten de gevangenismuren. In september werden er enkele publieksvoorstellingen georganiseerd in de Nieuwe Wandeling. Als vervolgtraject maken we een radiodocumentaire en organiseren we een gespreksavond over de zeer precaire situatie van gedetineerden en geïnterneerden in onze Belgische Gevangenissen.
We openen de avond met getuigenissen van (ex-)gedetineerden en familieleden over de impact van een gevangenisstraf op hun leven. In een tweede deel zal Meester Walter Van Steenbrugge een probleemanalyse maken van het Belgische detentiesysteem. Na de pauze formuleren onderzoekers Bart Claes en Rudy Machiels van de Vakgroep Criminologie (VUB) mogelijke voorstellen voor een ander en meer humaan detentiebeleid.
Gespreksavond: woensdag 4 november om 20u
Locatie: De Centrale - Turbinezaal
Inkom: 3 euro
Reservatie: graag vooraf reserveren via reservatie@victoriadeluxe.be
of 09.324.80.26
BELUISTER:
Inleiding
- (Debat 4 november 2009 - deel 1) -audio-
Meester Walter Van Steenbrugge
- (Debat 4 november 2009 - deel 2) -audio-
Bart Claes
- (Debat 4 november 2009 - deel 3) -audio-
Rudy Machiels
- (Debat 4 november 2009 - deel 4) -audio-
publiek
- (Debat 4 november 2009 - deel 5) -audio-
DOWNLOAD: ( rechtermuisklik op bestand > bestand opslaan als )
Inleiding (41' -15,6MB ) -mp3-
Meester Walter Van Steenbrugge (31' - 12,2MB) -mp3-
Bart Claes - (13' - 5MB) -mp3-
Rudy Machiels - (40' - 15,6MB) -mp3-
publiek (30' - 11,3MB) -mp3-
"On est peut-être riche..."
Klimaatverandering is het dure prijskaartje voor het enorme verbruik van fossiele brandstoffen de afgelopen decennia. Niet alleen landen met grote natuurgebieden zoals Brazilië en eilandengroepen in de Stille Oceaan voelen de impact van de klimaatchaos. Ook België blijft niet gespaard. Er is de stijging van de zeespiegel, een veranderde vispopulatie in de Noordzee en een explosie van energieprijzen.
Daar konden wij een film rond maken. Maar wat diende er nog gezegd? Al Gore maakte de wereld wakker. Nic Balthazar maakte met The Big Ask een film die de wereld rondging. Maar... werken de concepten van de activisten wel? Kan iedereen mee? Is klimaatwijziging niet iets dat enkel de middenklasse beroert? Misschien zijn er mensen zonder voetafdruk? Wij filmden in Frankrijk, België en Brazilië... op zoek naar vragen.
Samen met Friends of the Earth, Masereelfonds, vzw Vrede, Klimaat en Sociale Rechtvaardigheid e.a. organiseren we tijdens de laatste week van oktober een filmkaravaan met internationale en nationale sprekers.
We geven o.m. het woord aan Luciano Brunet, directeur van de INCRA in Santarém én één van de hoofdrolspelers van de film. De INCRA is een Braziliaanse staatsorganisatie die we qua doelstellingen kunnen vergelijken met de Administratie Ruimtelijke Ordening in België. Luciano vertelt ons vanuit zijn eigen ervaring meer over de complexe situatie in het Amazone-woud. Uit België trokken we sprekers aan die het hebben over energie-armoede en het maandelijks gebeuren: heel wat mensen hebben op het einde van hun geld nog een stuk maand over!
De karavaan passeert in Gent, Herzele, Leuven, Antwerpen en Brussel.
Première in Gent op dinsdag 27 oktober om 20u in De
Centrale - Kelderzaal
Je kan nu al een DVD bestellen door 10 euro [+ 2 euro zendkost]
over te schrijven op reknr. 001-0597918-86.
Na de release kost de DVD 12 euro [+ 2 euro zendkost].
Een productie van Victoria Deluxe en vzw 't Uilekot.
Regie en Scenario: Filip De Bodt
Regie-assistentie: Paula Sarapisto, Jan Van Keymeulen
Montage: Tourad Kane
Camera: Aziz Boukhzar en Sarah Hutse
Supervisor: Koenraad Deblauwe
Vertaling : Agnes Beazar, Jonas Vanreusel,
Jean-François Pontégnie
Gids: Monyk Maika