Column :: Beste Bert
Beste Bert Anciaux,
We weten allemaal dat u een hyperactieve geest bent en barst van de fabuleuze ideeën.
De dag dat ik mijn krant opensla en er staat geen Briljant Plan van uw hand in te lezen, zou ik me ernstig zorgen beginnen te maken over de toekomst van het Vlaamse land waarover u, in uw hoedanigheid van minister van Cultuur, waakt. Streng doch rechtvaardig.
De riante beloning die u hebt uitgeschreven voor het terugvinden van het verdwenen paneel van het Lam Gods heeft mij geïnspireerd tot een intensieve speurtocht op kelder en op zolder, evenwel zonder vruchtbaar resultaat. Niet getreurd evenwel, sinds ik kennis heb genomen van uw initiatieven om in de cultuur van de armen te investeren, is mijn humeur er met rasse schreden op vooruitgegaan. Langs deze weg zou ik u dan ook gaarne enige gratis adviezen willen verstrekken omtrent de cultuurbeleving waaraan wij arme mensen deel zouden wensen te nemen.
Het door u geuite idee om de armen te verzamelen rond grote kampvuren op straten en pleinen, alwaar ze samen kampvuurliederen zouden zingen zonder enige verplichting tot consumptie is niet onaardig, maar het mist coherentie.
Wij armen, mijnheer de minister, zijn immers niet allemaal chiroleider geweest in onze jeugd, zoals uzelf, en onze kennis van kampvuurliederen is dan ook vrij beperkt. Het siert u dat u ons niet verplicht tot enige consumptie als wij armen daar in de bijtende koude rond een gesubsidieerde brandstapel staan geschaard, eendrachtig uit volle borst Vlaamse liederen zingend, maar een natje en een droogje gaan er bij ons bij tijd en wijlen ook wel in. Wat dacht u van glühwein en scampi's, die schijnen dezer dagen voor een prikje te koop te zijn.
Als het aan u ligt dan kunnen wij armen binnenkort voor een sterk gereduceerde prijs naar de optredens van Clouseau in het Sportpaleis gaan zien. Welke raadgever heeft u ingefluisterd dat alle arme mensen van Clouseau houden?
Ikzelf heb een bloedhekel aan dat kutgroepje, en al stak u me honderd euro extra toe, ik zou er nog niet aan denken om mijn oren twee uur lang bloot te stellen aan die Vlaamse muzakkakkers. En zouden de gebroeders Wauters het zelf graag horen dat u hen indeelt bij de cultuur van de armen? Volgens mij zijn het eerder frigide burgertrutten van middelbare leeftijd die kwijlen op soortgelijke melige Vlaamse verkavelingsromantiek en die hebben geld genoeg.
Ik wil evenwel niet klagen, mijnheer de minister, straks gaat u denken dat wij armen ondankbare verzuurde sujetten zijn die de uitgestoken hand van hun milde weldoener weigeren. Ik weet mijnheer de minister, dat u een groot liefhebber bent van de Nederlandstalige letteren. Ik las in mijn krant dat De Nachten van Gerard Reve uw favoriete boek is. Zelf heb ik De Avonden en alle andere titels van de betreurde Reve met plezier gelezen, mijnheer de minister, alleen de Nachten is mij onbekend. Ik suggereer dat u mij met de kerst een boekenbon cadeau doet zodat ik dit meesterwerk, het moet wel zo zijn als u zelve het aanprijst, kan aanschaffen in de betere boekhandel.
Waarvoor dank.
Ik zie u elke week, met een roodzwarte sjaal, gebreid door ons Damienne, door weer en wind, op de tribunes in Molenbeek uw geprefereerde voetbalploeg FC Brussels aanmoedigen. Afgezien van de vraag of het een Vlaams-nationalist betaamt om voor een Brusselse ploeg met een Engelse naam te supporteren, vraag ik me af u voor ons armen ook geen kaartjes voor het voetbal zou kunnen regelen? Betonboer en voorzitter van FC Brussels Johan Vermeersch is toch een goede copain van u? Dat kan toch geen probleem geven?
Naar Brussels komt anders toch geen kat kijken, tenzij op uitnodiging, en we zouden daar hoog in de tribunes ook wel gezellig een vuurtje kunnen stoken en onze strijdliederen ten gehore kunnen brengen. Een hot dog tijdens de rust, naar aloude Bourgondische culturele traditie, zou er ook wel in gaan.
Ik dank u voor uw aandacht. Leve de Cultuur van de Armen!
Lieven Deflandre
Rabot Gent 10.12.2006