Column :: Ciao Pluto
Soms kan ik het allemaal niet meer zo goed volgen. Soms heb ik de indruk dat wat ik dagelijks lees, hoor en zie in de media niet strookt met mijn eigen perceptie. Soms heb ik het gevoel dat ze er ferm mee aan het rammelen zijn.
Neem nu dat wetenschappelijk congres een paar maanden geleden. Een aantal sterrenkundigen komt gezellig bijeen om de stand der zaken in het heelal aan een tussentijdse evaluatie te onderwerpen.
'Heeft er iemand van jullie onlangs een nieuwe ster ontdekt?', vraagt de moderator. Stilte in de zaal. Niet dus. Jammer. Laptops dichtklappen, hapje eten, slokje nemen, beetje keuvelen over de Melkweg en terug naar moeder de vrouw, zou ik dan denken.
Maar dat is zonder de bijdehandse bolleboos gerekend die opveert en met luide stem verkondigt: 'Dames en heren, waarde collega's, ik stel voor dat we de planeet Pluto afschaffen, Pluto is zo belachelijk petieterig klein dat ze de naam planeet niet meer waardig is. Weg met Pluto!'.
Ik zou denken, zo'n uitslovertje dat een beetje gratuite aandacht zoekt, zal door zijn eminente collega's worden weggehoond, wellicht met pek en veren worden ingesmeerd en manu militari uit de aula gebonjourd. Niet dus. Er wordt gestemd en het voorstel om Pluto uit de eredivisie der planeten te degraderen wordt goedschiks aangenomen. Ciao Pluto. De kleintjes mogen niet meer meespelen. Als deze trend zich ook in de politiek doorzet mag mevrouw Vera Dua zich zorgen gaan maken.
Hetzelfde gevoel overvalt me mutas mutandi als ik de mediacommentaren over de gemeenteraadsverkiezingen lees en hoor. Ik heb het gevoel dat ik in het ootje word genomen. Hoewel de cijfers het tegendeel beweren, hebben de welwillende perscommentatoren besloten dat het VB de verkiezingen heeft verloren. Meer nog, het einde van extreem rechts is nabij, de democratie is gered, het paradijs ligt aan ons propere voeten. Stil maar wacht maar, alles wordt nieuw...
In 2000 stemde één op drie Antwerpenaren op het VB en werd terecht gewag maakt van een Zwarte Zondag. In 2006 stemt nog altijd één op drie op extreem rechts in Antwerpen en wat zie ik? Bekende en Beschonken Vlamingen vallen elkaar ontroerd om de hals, er wordt euforisch gedaan over het Einde van een Donker Tijdperk, over het Stalingrad van Dewinter, Patrick Janssens wordt net niet op een schild gehesen en in triomf over de Grote Markt gedragen.
Hoe graag ik ook vrolijk mee zou willen huppelen in de polonaise van het Grote Zegevieren, en wie mijn viscerale afkeur kent voor gouwleider Dewinter en zijn keurtroepen: volgaarne, maar ik kan onmogelijk tevreden zijn met een dode mus.
Het doet me genoegen dat de opmars van het VB in Vlaanderens grootste stad voorlopig lijkt gestopt en met nog meer plezier constateer ik dat het VB in mijn stad Gent klappen krijgt (een platgereden duif die al drie weken tegen het wegdek plakt, straalt nog altijd meer charisma uit dan de tragikomische Gentse lijstduwer van het VB, het is niet meer logisch dat het VB hier keldert), maar als men het volledige plaatje bekijkt dan is er weinig reden tot triomfalisme. In het Diepe Vlaanderen is het Zwarte Beest nog lang niet getemd, integendeel, het lijkt nu pas echt wakker te worden.
Het is niet de taak van de media om aan wishfull thinking te doen. Het is niet de taak van de media om kritiekloos de standpunten van de partijbureaus over te nemen, ongeacht hun democratisch gehalte. Het is de taak van de media om feiten en cijfers te analyseren, te ontleden, oorzaak van gevolg te scheiden.
De vergelijking is wellicht enigszins overtrokken, maar ik kan ze niet laten liggen.
In 1932 was de ster van Hitler en zijn nazi's in Duitsland overduidelijk aan het tanen. Na drie jaar ononderbroken succes verloor de Führer in één klap twee miljoen kiezers bij de verkiezingen. De ernstige, burgerlijke kranten die de man nooit echt serieus hadden genomen, voorspelden dat de Oostenrijkse malloot weldra zou worden bijgezet als een bizar en hilarisch fait divers in de rand van de geschiedenis. De rest van het verhaal is minder hilarisch en zal u wellicht niet onbekend zijn...
Ik stel voor om de fiere, van oudsher rebelse en dwarse stad Gent uit te roepen tot een onafhankelijke stadstaat. Laat de barbaren maar komen, bij ons komen ze er niet in!
No pasaran.