Theatervoorstelling.

Eind mei 2017 presenteert Victoria Deluxe samen met NTGent de voorstelling Geloof in de stad. Regisseur Gorges Ocloo werkt met een groep jonge spelers rond de vraag in wie of wat jonge mensen geloven.

Naast religieuze geloofsgemeenschappen verkennen we door welke andere geloofsgemeenschappen (wetenschap, politiek, voetbal,…) jongeren zich al dan niet voelen aangetrokken.

Tussen eind november 2016 en eind februari 2017 gingen dramaturg Matthias Velle en theatermaker Dominique Willaert samen aan de slag.

Met een groep gemotiveerde jongeren onderzochten ze op basis van gesprekken, improvisiaties en veldonderzoek in wie of wat jongeren op vandaag geloven.

De voorstelling speelt in De Expeditie, Dok Noord 4F, Gent

vrijdag 19 mei om 20u
zaterdag 20 mei om 20u
zondag 21 mei om 15u

donderdag 25 mei om 20u
vrijdag 26 mei om 20u
zaterdag 27 mei om 20

Tickets coming soon!

Theatervoorstelling.

In mei zal NTGent samen met Victoria Deluxe de voorstelling Geloof in de stad presenteren, die regisseur Gorges Ocloo in de sociaalartistieke werkplek aan Dok Noord met een vijftiental jonge Gentenaars zal maken. De meesten onder hen hebben een migratieachtergrond.

Het stuk zal een staalkaart bieden van de uiteenlopende vormen van gelovig zijn in Gent: van religieus gelovig zijn over geloven in bepaalde wetenschappelijke veronderstellingen tot en met voetbal als religie.

Uit de interviews die Victoria Deluxe het afgelopen jaar met jongeren afnam over dit onderwerp, blijkt alvast dat dergelijke (soms tegenstrijdige) vormen van gelovig zijn door jonge Gentenaars makkelijk met elkaar gecombineerd worden. Met andere woorden: religieus gelovig zijn is voor veel jongeren met een migratieachtergrond een houvast en een erg belangrijk aspect van hun identiteit, maar die identiteit is veranderlijk, complex en veellagig.

Religie wordt niet op negentiende-eeuwse wijze sectair en dogmatisch ingevuld, maar veeleer pragmatisch: de jongeren pikken hier en daar elementen uit en zetten die naar hun hand, als wrakhout waarmee ze een vlot bouwen om de woelige wateren van het leven te trotseren. 

Alvorens de repetities met Ocloo van start gaan, worden de verschillende geloofssystemen in Gent verder in kaart gebracht door Victoria Deluxe, onder leiding van Dominique Willaert en dramaturg Matthias Velle. Er wordt nageplozen hoe die systemen met elkaar in concurrentie treden, met welke methodes ze weten te overtuigen (vaak zijn die erg performatief. Denk aan de performances van charismatische kerkleiders, retorische trucs of de theatrale inrichting van ruimtes als gebedshuizen en auditoria), wie toegang heeft tot bepaalde geloofssystemen en vooral wie niet. Met de gegevens uit dit lopende onderzoek (onder meer beelden van debatten, gebedsvieringen en lezingen in Gent), aangevuld met hun eigen ervaringen, gingen de spelers sinds begin december aan de slag op de vloer. De eerste bijeenkomst was een lang uitgesponnen improvisatiesessie, vertrekkend van de elementaire vraag: in wie of wat geloof jij?

Begin november bracht een delegatie van NTGent en Victoria Deluxe ten slotte een bezoek aan de orthodoxe parochie van de Heilige Apostel Andreas. De kerk in het Sint-Elisabeth Begijnhof bleek een verborgen pareltje, met haar Oost-Europees aandoende torenspitsen, haar muurschilderingen en vele goudomrande iconen. Daarop worden heiligen uit alle windstreken afgebeeld. Sint-Veerle, patrones van Gent, prijkt er parmantig naast de stichter van de Byzantijnse Kerk, Sint-Andreas. Het is kenschetsend voor de diversiteit van de orthodoxe gemeenschap in Gent, die uit vijftien verschillende nationaliteiten bestaat. De taal van de liturgie is door de bank genomen het Nederlands, maar ze wordt opgeluisterd met Slavische polyfone gezangen, litanieën in het Grieks, Russisch of zelfs Georgisch.

Bijzondere ontmoeting.

Zoals vastgesteld in andere Gentse gebedshuizen maakt die liturgie ook in de orthodoxe parochie slechts een stukje uit van een gevarieerd gemeenschapsleven. Zo geeft de beminnelijke en bijzonder erudiete aartspriester Dominique Verbeke, die de delegatie een rondleiding gaf, theologische les aan toekomstige leerkrachten orthodoxe religie. Verder zijn er gezamenlijke maaltijden en lezingen. Er is een koor en de indrukwekkende bibliotheek van het Theologische Instituut. Nieuwkomers kunnen rekenen op juridisch advies, bijvoorbeeld om de diploma’s uit hun thuisland te laten erkennen. De parochie oefent eveneens een grote aantrekkingskracht uit op mensen met een migratieachtergrond (meestal Oost-Europeanen) die in hun land van herkomst niet erg geïnteresseerd waren in religie. In België voelen zij zich namelijk vaak ontworteld en zoeken ze via de orthodoxe geloofsgemeenschap aansluiting bij hun eigen culturele tradities.

 

Priester Dominique fungeert als een bemiddelende figuur tussen die tradities en de Gentse samenleving. Vele orthodoxe christenen met Oost-Europese roots belijden immers een weinig geactualiseerde variatie op het orthodoxisme, die bijvoorbeeld homoseksualiteit nog als een zonde beschouwt of gelovigen met angst opzadelt voor een straffende god, vergelijkbaar met die van de jezuïeten voor wie in het katholieke Vlaanderen is opgegroeid. Voor Grieks-orthodoxen zijn zulke opvattingen bijgeloof. De priester laat de Oost-Europese Gentenaars evenwel kennismaken met de zachtmoedige God van Isaac de Syriër, een zevende-eeuwse bisschop: ‘Geen enkele zonde is groter dan de zee van Gods barmhartigheid.’ Het is precies met die God dat priester Dominique via de non-verbale taal van iconen en rituelen contact zoekt. Bij wie hij, na een moeilijke jeugd en ‘een leven zonder smaak’ geleid te hebben, zijn metafysische dorst kon lessen. Bij wie hij ‘het voedsel voor zijn absolute honger’ heeft gevonden, ergens halverwege het individualistische protestantisme en het theologisch rationaliserende katholicisme.

 

Een bijzondere ontmoeting met een uitzonderlijk man, die de delegatie nog lang zal bijblijven.